Epiloog: aantekeningen voor toekomstige fietsers

Als afsluitend blogbericht wil ik graag nuttige informatie voor toekomstige fietsers delen, zowel aantekeningen over Myanmar als fietsland, als meer algemene reizigersinfo.

Navigatie

iPad map Sagaing

Ooit koop ik me een fiets gps, maar voorlopig behelp ik me met een tussenoplossing. Ik had mijn iPad mini bij als mediaconsole. In Myanmar navigeerde ik met behulp van twee kaartenapps. Eerst gebruikte ik de Open StreetMaps met de gratis MapsWithMe Lite app. Deze vrij beschikbare landkaarten worden ontwikkeld en aangevuld door vrijwilligers. Via de MapsWithMe app zijn de kaarten offline beschikbaar. De kwaliteit van het kaartmateriaal varieert. De grote steden in Myanmar (Yangon, Mandalay) en de toeristische gebieden (Bagan) zijn vrij goed uitgewerkt met vele ‘points of interest’. De verbindingswegen tussen de steden zijn vaak rudimentair getekend, maar voldoende om te navigeren. Ik gebruikte de MapsWithMe Lite app, maar er zijn tientallen apps die de Open Street Maps gebruiken. Na verloop van tijd maakte ik evenwel meer en meer gebruik van de Google Maps app. Deze gratis app van de internetgigant geeft vaak meer details dan de Open Maps, maar werkt in principe uitsluitend online. Niettemin laadt de app de kaarten in het cache-geheugen. Bijgevolg zoomde ik op voorhand online in op de weg die ik ging volgen en op de steden die ik ging bezoeken. Onderweg riep ik offline de nodige detailkaarten op uit de cache. De gps-functie van mijn iPad werkte uitsluitend via de WiFi. Zonder draadloos internet vond de iPad na enkele kilometers zelden waar ik was. Op voorhand had ik ook de Reise Know-How kaart van Myanmar gekocht. Wegens de grootschaligheid (1:1.500.000) heb ik deze kaart in Myanmar nauwelijks gebruikt. De kaart was slechts één keer een meerwaarde. In tegenstelling tot beide apps bevatte de kaart namen van enkele dorpen op de weg tussen Kyaukpadaung en Meiktila. Dankzij de papieren kaart wist ik ongeveer waar ik was.

Staat van de wegen

Ambachtelijke wegenwerken in Myanmar

In de maanden voor het vertrek heb ik ernstig overwogen om mountainbikebanden te steken. Verschillende bronnen waarschuwden immers voor de slechte staat van de wegen. Uiteindelijk ben ik toch vertrokken met de klassieke Schwalbe Marathon banden waarmee ik op de Vlaamse jaagpaden rijd. Ik heb geen spijt gehad van deze bandenkeuze. Meer zelfs, ik heb in Myanmar 1.600 km gefietst zonder ook maar één lekke band. De wegkwaliteit van de ‘high ways’ was beter dan ik had verwacht. Over het algemeen waren er weinig putten. Mobiele puttenvulteams speelden kort op de bal, en de meeste putten waren opgevuld. Het asfalt was niet helemaal vlak aangelegd en had een licht gerimpeld reliëf. Het ontbreekt de Birmezen immers aan de nodige high tech machines om het wegdek biljartvlak aan te leggen. De wegenwerken zijn er enorm primitief. Onder oude olievaten stookt men een vuurtje om de pek te smelten. Boven de laag gesmolten pek worden eerst keien en tenslotte een laag fijne kiezel uitgestrooid. Myanmar investeert serieus in het onderhoud van haar wegen, ik heb vaak wegenwerken gepasseerd. Waarschijnlijk worden de wegenwerken gefinancierd met de tolheffing op de ‘high ways’. De randen van de wegen hadden last van erosie, en hier was de kwaliteit van het wegdek minder. Bijgevolg reed ik vaak in het midden van het baanvak als het verkeer dit toeliet. Natuurlijk zijn er ook uitzonderingen. In de kilometers voor Pakokku was het wegdek geteisterd door talloze putten. Ook het stuk tussen Mawlamyine en Thanbyuzayat was duidelijk versleten. Ik heb nagenoeg uitsluitend op verharde wegen gefietst. De uitzonderingen waren de veldwegen in Inwa en het binnengebied van Bagan.

Fietsen in Yangon

De Schwedagon Paya in Yangon

Fietsen in Yangon, mag dat wel? Volgens mij is fietsen in Yangon niet verboden. Op enkele grote lanen buiten het centrum heb ik inderdaad verbodsborden gezien. Op deze borden stonden evenwel motorfietsen afgebeeld en geen gewone fietsen. In vergelijking met de andere steden in Myanmar zijn er in Yangon nauwelijks fietsers. In het centrum rijden nog een aantal fietstaxi’s met zijkar rond. Buiten het centrum ben ik enkele schaarse fietspendelaars en zelfs een paar lokale wielertoeristen gepasseerd. Fietsen in Yangon is vergelijkbaar met fietsen in andere Zuidoost-Aziatische miljoenensteden zoals Bangkok. Yangon telt veel eenrichtingsstraten met 3 à 4 rijstroken met om de haverklap verkeerslichten. Het verkeer is druk en staat vaak in de file. De bussen zijn het gevaarlijkst. Het stuur zit meestal aan de rechterkant bij de bussen (evenals bij de meeste auto’s in Myanmar), terwijl het verkeer wel rechts rijdt. Bijgevolg zit je als fietser in de dode hoek van de bus als je langs links voorbijsteekt. Wie zich niet laat intimideren door het hectische verkeer in een Zuidoost-Aziatische miljoenenstad, en bovendien goed uitkijkt, kan zonder problemen in Yangon fietsen. In het totaal heb ik ruim 70 kilometer in Yangon gefietst, waarvan een kleine 30 kilometer in het donker.

Diefstalrisico

Ligfiets op slot in Mandalay

Myanmar kent nauwelijks misdaad tegen westerlingen. Het risico op een diefstal van je (lig)fiets is zeer beperkt. Indien mogelijk en als het niet teveel moeite was, legde ik mijn fiets ergens aan vast. Vaak was dit niet mogelijk, maar ik vond mijn ligfiets steeds waar ik hem had achtergelaten. Een parkeerplek in de schaduw vond ik veel belangrijker dan een plek met een houvast. Bij grotere toeristische attracties kon ik soms mijn fiets voor 100 of 200 Kyat (0,07 of 0,15 EUR) bij een parkeerwachter achterlaten. De Birmezen maakten ook gebruik van deze service. Alleen in de miljoenenstad Yangon legde ik consequent mijn fiets ergens aan vast, al moest ik soms even zoeken naar een houvast. Mijn ligfiets overnachtte meestal op de binnenplaats van het hotel. De meeste hotels hebben vooraan een verharde binnenplaats die met een poort van de straat is afgesloten. Ik heb mijn fiets nooit op mijn hotelkamer gestald, al was dat één of twee keer mogelijk.

Geldautomaten

De ATM-automaat in de Schwedagon Paya te Yangon

Volgens de Lonely Planet is een ATM een grote zeldzaamheid in Myanmar. Deze informatie is volledig achterhaald. Zelfs in de kleinere steden als Pakokku had bijna elk bankkantoor op de binnenplaats een ATM staan die 24/7 open was. De permanente openingstijd moet je evenwel met een korreltje zout nemen, aangezien de binnenplaatsen ’s nachts werden afgesloten. Of je er met een westerse credit- of debetkaart ook geld uit de muur kan halen, weet ik niet. Ik had immers geen nood aan een geldautomaat aangezien ik een royale hoeveelheid dollarbiljetten had meegenomen. De meest opmerkelijke plaats waar ik een ATM aantrof was de Shwedagon paya in Yangon. Zowel aan de oostelijke als aan de westelijke ingang stond een geldautomaat.

 

Hotelreserveringen

Uithangbord van een hotel met een gekko

“To book, or not to book?” Naargelang de situatie dit vereiste, boekte ik op voorhand een hotelkamer. Indien er geen bijzondere noodzaak was, zocht ik op de bonnefooi een hotel bij aankomst. In Yangon had ik vanuit België het Three Seasons Hotel geboekt. Met de fietsdoos was dit de handigste oplossing. Bovendien had het hotel het transport van de luchthaven geregeld. Daarentegen was ik blij dat ik in Bagan geen hotel had geboekt. Op basis van de hotellijst van de Lonely Planet genoot het Bagan Princess Hotel mijn voorkeur. In werkelijkheid voldeed de kamer die me werd aangeboden niet aan mijn verwachtingen. Omdat ik er geen kamer had geboekt, kon ik makkelijk verder fietsen. Uiteindelijk vond ik met een beetje geluk een betere kamer in het Thante Hotel. Voor de zekerheid had ik in Sat Se Beach een kamer in het Shwe Moe Motel gereserveerd. Achteraf gezien was dit niet nodig, en waren er betere hotels in Sat Se. Elke keer maakte ik de afweging of ik al dan niet een hotel zou boeken. Dankzij mijn ligfiets was ik zeer mobiel. Indien een bepaald hotel volzet was, kon ik makkelijk naar het volgende hotel fietsen.

Het blogplatform

Wordpress logoUit de vele blogplatformen koos ik WordPress.com als onderbouw van deze blog over mijn ligfietsvakanties. Deze keuze is gefundeerd op één belangrijke grondslag. In tegenstelling tot de concurrentie (bijvoorbeeld Weebly) heeft WordPress een (gratis) iPad app. Dankzij deze app kon ik mijn dagelijkse blogbericht offline schrijven. Als ik dan na enkele dagen eindelijk terug online kwam, hoefde ik slechts de foto’s op te laden en het bericht online te publiceren. Omdat ik dagelijks mijn ervaringen meteen in een blogbericht kon verwerken, sluit mijn blog nauwgezet aan bij hoe ik mijn ligfietsvakantie beleefd heb.

29 november: Naar huis via Doha

Om 4:05u liep de wekker af. Twintig minuten later zat ik aan de ontbijttafel. Twee personeelsleden waren speciaal voor mij zo vroeg opgestaan. Even voor vijf stopte een lange minibus voor de deur. We laadden mijn fietsdoos in, en na de check-out vertrok de airport shuttle. Op zo’n vroeg uur was het verkeer uitermate kalm. Vijfentwintig minuten later en 10.000 Kyat (7,50 EUR) armer zette de chauffeur mijn fiets en mij af aan de luchthaven. Aan de incheckbalie deden de hostessen eerst moeilijk over mijn fiets. Ze wilden zeker zijn dat ik mijn banden had afgelaten. Uiteindelijk kon ik hen min of meer overtuigen dat de banden plat waren. Vervolgens stuurden ze me terug naar de veiligheidscontrole om een “security sticker”. De baas van de security werd erbij gehaald. Hij wilde mijn doos openen om te checken of mijn banden effectief plat waren. Gelukkig was hij pragmatisch ingesteld, en vroeg hij me of ik nog tape had. Ik toonde het restantje van de rol dat duidelijk onvoldoende was om de doos terug dicht te tapen. Vervolgens toonde ik hem een foto van mijn ligfiets op mijn iPad. Dat was voldoende om hem te overtuigen, en ik kreeg de vereiste veiligheidssticker. Bij de incheckbalie herhaalde ik dit kunstje. Na het tonen van de foto werden ze aanzienlijk inschikkelijker. De fietsdoos werd gewogen en ik werd eindelijk ingecheckt. Overigens waren de twee veiligheidscontroles (de eerste voor de check-in en de tweede voor de boarding) een lachertje. Ik mocht telkens alles aanhouden, en werd met een scanstaaf gefouilleerd. Bij de tweede controle stonden verschillende flesjes water, maar de twee flesjes in mijn handbagage werden niet opgemerkt. Gelukkig, want na de laatste controle waren er geen faciliteiten meer. Overigens ben ik uit Myanmar vertrokken zonder de vertrektaks van 10$ te betalen. Ik veronderstel dat deze buitenlandersbelasting inmiddels is afgeschaft.

In de lucht boven Yangon

De vlucht naar Doha vertrok om 7:45u met een kwartier vertraging, maar landde een half uur te vroeg. In Doha moet ik ruim vijftien uur wachten op de aansluitende vlucht naar Zaventem. Qatar Airways biedt een gratis hotelkamer met maaltijdvoucher en transport aan passagiers aan die meer dan 8 uur en minder dan 24 uur moeten wachten op hun aansluiting. Weinig mensen weten dit, want het gros van de passagiers stapte in de transferterminal uit. Ik ben er zeker van dat veel meer passagiers hier recht op hebben, maar dit moet op voorhand worden geboekt. Aan een speciale balie in de aankomsthal ontving ik mijn vouchers. Na 40 minuten aanschuiven bij de immigratiedienst, stempelde een norse Qatari mijn paspoort af. Vervolgens wachtte ik nog twintig minuten op de shuttlebus naar het hotel. Ik vreesde onterecht dat het hotel in een verre voorstad van Doha lag. Op de voucher stond immers ‘Retaj Ar Rayyan Hotel‘. Gelukkig lag het hotel niet in de voorstad Al Rayyan, maar in de hoogbouwwijk aan de noordkant van de Baai van Doha. Het chique Retaj Hotel is een toren van 19 verdiepingen. Mijn ruime kamer lag op de twaalfde verdieping, en had zowel zicht op de zee als op de nabije wolkenkrabbers.

De Retaj Ar Rayyan hoteltoren in Doha

Na een douche ging ik lunchen in het restaurant van het hotel. De lunchformule was een uitgebreid buffet à volonté. “All you can eat”, dat moesten ze me geen twee keer zeggen. Ik heb er een zesgangendiner van gemaakt. Ik begon met champignonnenroomsoep, en vervolgens stelde ik een voorgerecht samen met onder meer sushi. Nadien volgde lamsstoofvlees met gebakken aardappeltjes. Vervolgens waagde ik me aan gegrilde krab en reuzengarnalen. Na de schaaldieren stelde ik een kaasschotel samen, om te eindigen met het uitgebreide assortiment aan desserten, dat ook enkele lokale specialiteiten bevatte. Het feestmaal was evenwel niet compleet. Bij een dergelijk eetfestijn horen aangepaste wijnen. In het streng islamitische Qatar werd plat water in plaats van wijn geschonken.

Na deze copieuze lunch wandelde ik naar een nabijgelegen shopping center om Qatarese Riyals uit de ATM te halen. Met dit geld nam ik een taxi naar het Museum van Islamitische Kunst. In deze schitterende collectie keek ik anderhalf uur mijn ogen uit. Het museum ligt op een kunstmatig schiereiland in de baai van Doha. Van hieruit is er een schitterend zicht op de wolkenkrabbers aan de overkant van de baai.

Avondschemering over de Baai van Doha

Toen het rond vijf uur donker werd, wandelde ik naar de Souq Waqif. Deze oorspronkelijk 19de-eeuwse soek is inmiddels zo vaak gerenoveerd dat het een karikatuur van zichzelf is geworden. Ik dronk er een Turkse koffie op een terrasje, en nam vervolgens een taxi terug naar het hotel. ’s Avonds mocht ik nogmaals genieten van het buffet. De copieuze lunch was evenwel nog niet verteerd, dus ik dineerde bescheiden en selectief. Vervolgens ben ik vroeg gaan slapen, aangezien ik om half twaalf moet opstaan om terug naar de luchthaven te gaan.

Fietsstatistieken:
0 km
0 u 0 min
0 km/u

28 november: Laatste dag in Yangon

Het was vele dagen geleden, maar deze morgen scheen de zon in een wolkenloze hemel. Om half acht stond ik op, en pas omstreeks half tien lag ik op de fiets voor de laatste kilometers in Myanmar. De eerste bestemming was de Mingalar Market, enkele kilometers ten noorden van het centrum. Deze markt was wel open, en leek een beetje op een verloederd shoppingcenter. De zes verdiepingen van het gebouw waren verbonden met roltrappen die al jaren geleden de geest hadden gegeven. Elke verdieping had een raster van smalle gangen. De winkeltjes waren slechts 1,5 op 1,5 meter breed en in blokken van twee of vier winkeltjes gegroepeerd. Sommige winkels hadden twee van zulke hokjes samengevoegd. De afdeling kleding was voornamelijk vrouwelijk georiënteerd, en daar had ik dus weinig aan. De horeca was onder een groot afdak op de dakverdieping geconcentreerd.

De Mingalar Market in Yangon

Vervolgens fietste ik langs het Kandawgyi-meer naar het National Museum. Ik moest mijn fototoestel in de locker achterlaten, dus ik kan geen foto’s tonen. De vier verdiepingen bevatten voornamelijk kunsthistorische artefacten uit de Birmese geschiedenis. Hier en daar waren er kleinere opstellingen voor propagandadoeleinden. Ook de minderheden kregen aandacht in een aparte zaal. De cliché opstelling legde de nadruk op folkloristische klederdracht.

Rond half één had ik alle opengestelde zalen gezien, en fietste ik naar een restaurant in de buurt. Toevallig kwam ik voorbij de nationale archiefdienst van Myanmar. Enkele jaren geleden was het onder jonge archivarissen een soort van ludieke sport om jezelf op de foto te zetten samen met een exotische archiefinstelling. Bij deze dien ik een late inzending in.

Selfie voor het National Archives Department of Myanmar

Ik lunchte in het “Feel Myanmar Restaurant” midden in de ambassadewijk van Yangon. Dit zou de favoriete lunchtent van de diplomaten zijn, en het restaurant zat deze middag inderdaad goed vol. Er was geen menu, ik moest aan het buffet aanwijzen wat ik wilde eten. De rekening van 7.000 Kyat (5,25 EUR) was gepeperd, wellicht omdat ik twee vleesgerechten had gekozen in plaats van de gebruikelijke één. Na de lunch fietste ik terug naar het hotel. Onderweg stopte ik bij het graf van de laatste mogulkeizer van India. De Britse kolonisator had hem in de 19de eeuw naar Yangon verbannen. Toen hij overleed werd hij hier begraven, en later ook zijn echtgenote en zijn twee zonen. De grafmonumenten liggen tegenwoordig in een Indische moskee, waarvan ze vandaag het plafond hebben geschilderd.

Het graf van Bahadur Shah Zafar

Vervolgens zette ik mijn fietstocht naar het hotel verder. Ik kwam in een file terecht, en het ging tergend traag vooruit. Ik passeerde de Bogyoke Market, die vandaag wel open was. Klaarblijkelijk had ik de verkeerde shoppingdag uitgekozen. Toen ik eindelijk om 14:25u terug aan het hotel was, had ik precies 1.600 kilometer in Myanmar gefietst zonder ook maar één lekke band. Om dit ronde cijfer te halen, heb ik het lot een beetje geholpen. Ik heb een kilometertje omgereden rond het rondpunt met de Sule Paya om precies op de 1.600 kilometer uit te komen.

Mijn fietstocht in Myanmar zat er nu echt op. Om drie uur begon ik mijn fiets klaar te maken om in de fietsdoos te steken. Met de hulp van iemand van het hotelpersoneel stak mijn fiets om 16:40u terug in de doos. De fietsdoos mag nog één nacht in mijn kamer blijven.

Fietsdoos in mijn hotelkamer

Vermits mijn fiets was ingepakt, ben ik ’s avonds in een restaurantje in de buurt gaan eten.

Fietsstatistieken:
15,16 km
1 u 9 min
13,17 km/u

27 november: Shoppen in Yangon

Deze morgen werd ik reeds om half acht wakker. Aan de ontbijttafel in het hotel geraakte ik in gesprek met een Vlaams koppel. Evenals bij mij liep hun Myanmarreis ten einde. Ze hadden zonder fiets gereisd in Myanmar, maar hadden elders een lange ervaring als fietsreiziger opgebouwd. Om 9:15u lag ik op de fiets. De eerste bestemming was een kleine Chinese tempel in het westen van Yangon.

Chinese tempel in Yangon

De tempel was snel gezien, en ik ging over tot het hoofddoel van de dag. Tijdens de afgelopen weken heb ik me ingehouden om te shoppen. Alles wat ik kocht moest ik immers de rest van de vakantie op de fiets meezeulen. In Yangon kon ik me eindelijk laten gaan. Eerst fietste ik naar de Thein Gyi Market die over een vijftal gebouwen verspreid is. De gebouwen waren evenwel grotendeels dicht, maar de winkels aan de buitenkant waren wel open. Over een maand is het Kerstmis, en zelfs in Yangon kan men kerstversiering kopen.

De Thein Gyi Market in Yangon

Het lunapark in één van de gebouwen was wel open. Het ‘Ali Baba Amusement Center’ was zowel een lunapark als een elektronisch casino. Voor 1.000 Kyat (0,75 EUR) kreeg ik 10 jetons. Eerst racete ik met een Ferrari op een circuit, en vervolgens redde ik de aarde van een invasie van aliens. Beide acties waren niet bepaald een succes wegens mijn verwaarloosbare lunaparkervaring. De resterende jetons verbraste ik op een automaat waarvan ik het spel absoluut niet snapte. Het had iets te maken met insecten tellen in horizontaal en diagonaal verband. Nadat ik mijn jetons verspeeld had, fietste ik naar de gekende Bogyoke Market. Dit complex was ook gesloten, dus hier kon ik niet terecht. Volgens Google Maps ligt de New Bogyoke Market hier schuin tegenover. De site was evenwel een grote bouwput. Tijdens het zoeken naar deze markten en het rondfietsen in de eenrichtingsstraten, viel het me op dat er veel winkels waren aan Anawratha Road tussen Sule Road en 27th Street. Ik legde mijn ligfiets op slot aan een boom, en kuierde in deze drukke straat. s’ Middags at ik een lekkere biryani (rijst met kip en saus) in een Indisch fastfood restaurant. In de namiddag fietste ik westwaarts naar de Nyaung Pin Lay Market, die ik helaas niet kon vinden. Teleurgesteld en een beetje moe fietste ik terug naar het hotel. Plots herinnerde ik me dat er om de hoek van het hotel een supermarkt lag. Te voet wandelde ik naar het Nawarat Center en kocht er een T-shirt van de SEA Games, de Zuidoost-Aziatische spelen die dit jaar in Myanmar plaatsvinden.

Vanavond ben ik eens goed gaan eten in een Japans restaurant om mijn voorlaatste avond in Myanmar te vieren. Vermits ik overmorgen extreem vroeg in de luchthaven moet zijn, zal het morgenavond bescheiden blijven. Bovendien steekt mijn ligfiets morgenavond terug in de doos, en zal ik niet meer zo mobiel zijn. Eerst nam ik verschillende sushirolletjes als voorgerecht. De hoofdschotel was niet helemaal wat ik had verwacht. Op de foto zag het er alvast niet uit als een kippenvleugel met rijst én frieten opgediend in een kom. De rekening was twee tot drie keer zo duur als gewoonlijk, maar om de voorlaatste avond te vieren kon ik me een uitgave van 7.800 Kyat (5,85 EUR) wel permitteren.

Fietsstatistieken:
14,81 km
0 u 56 min
15,59 km/u

26 november: Sporen naar Yangon

Omdat een loketbediende me gisteren had verzekerd dat ik voor mijn fiets om 7 uur in het station moest zijn, stond ik deze ochtend om 6:00u op. Haastig poetste ik mijn tanden en schoor ik me. Op 10 minuten tijd schrokte ik het hotelontbijt naar binnen. Ik fietste de heuvelrug over, en stipt om 7:00u arriveerde ik in het station. Ik ging naar het juiste loket waar een andere bediende dan gisteren zat. Ik legde uit dat ik een ticket voor mijn fiets wilde kopen. De bediende kwam achter het loket vandaan en troonde me mee naar de trein. Ik gaf mijn ligfiets aan, en twee mannen zetten hem in de gang van de ‘upper class’ wagon. Ik hoefde dus helemaal niet zo vroeg in het station te staan. Volgens de Lonely Planet is een treinrit drie keer zo duur als een busrit. In mijn geval is het precies andersom. Bij mijn twee busreizen kostte het ticket voor mijn fiets meer dan het ticket voor mezelf. Nu mijn fiets gratis mee kan reizen, is de trein goedkoper dan de bus.

Ligfiets op de trein van Mawlamyine naar Yangon

Stipt om 8:00u claxonneerde de machinist en zette de trein zich in beweging, om meteen terug stil te vallen. Er kwam nog een groepje met een berg bagage aangespurt. De passagiers sprongen snel op de trein, en met een minuut vertraging vertrok de trein alsnog.

De buitenkant van de trein in het station van Mawlamyine

De ‘upper class’ is de hoogste klasse van de trein naast de mindere ‘first class’ en de ‘ordinary class’ met de houten bankjes. In de ‘upperclas’ staan er twee brede zetels aan de ene kant van het gangpad en slechts één zetel aan de andere kant. De leuning van de zetel kon achteruit. Ik had helaas de meest crappy zetel van de wagon, en het mechanisme was geblokkeerd met een steen. De ramen hebben geen ruiten, alleen een luik en een zonnescherm. Door de open ramen waaide een verkoelend briesje.

Het interieur van de upperclass-wagon in de trein van Mawlamyine naar Yangon

De trein schudde vaak heftig heen en weer, alsof we op een bootje op de zee zaten. Op andere stukken deinde de trein fel op en neer, en zakte de wagon telkens door de vering. De trein reed nagenoeg de hele tijd door schier oneindige rijstvelden.

Rijstveld langs de spoorlijn tussen Mawlamyine en Yangon

Op papier was het een express trein, maar ik vond het meer een IR. De trein stopte immers ook in de kleinere steden maar niet in de dorpjes. Tijdens de hele rit probeerden venters hun waren aan de treinreizigers te verkopen. Gelukkig had ik genoeg gezuiverd drinkwater bij, want de venters verkochten alleen bijgevulde flessen.

Venters tijdens een stop van de trein naar Yangon

Om 17:50u arriveerden we eindelijk in Yangon, dit is 50 minuten na het verwachte uur van aankomst. Mijn ligfiets heeft de schokkende rit op het eerste zicht wonderwel overleefd. Vermits er geen fietsvoorzieningen zijn in het station van Yangon, moest ik mijn fiets op en af de trap dragen om de perrons over te steken. Onder grote belangstelling keek ik mijn fiets na en vertrok. Om 18:15u kwam ik aan in het Three Seasons Hotel waar ik ook verbleef tijdens mijn eerste nacht in Myanmar. Ik kreeg een kamer op het gelijkvloers, en zonder het te vragen werd mijn fietsdoos meteen naar mijn kamer gebracht. Naar verluid heeft de doos al die tijd onder een bed gelegen.

Fietsstatistieken:
5,98 km
0 u 22 min
15,75 km/u

2 november: Yangon

Vermits ik veel nachtrust had in te halen, sliep ik uit tot 8 uur. Na het ontbijt bezocht ik per ligfiets de ‘Big Three’ van de paya’s (pagodes) van Yangon. Een spontaan applaus van de omstaanders maakte mijn aankomst bij Botataung Paya legendarisch. Vervolgens werd ik tijdens het bezoek aan de paya gestalkt door twee jongetjes. Eén van de jongens bootste een ligfietser na. Hij ging met zijn rug op de grond liggen en trappelde met de benen, waarna ze keihard moesten lachen.

Sule Paya

’s Avonds nam ik de bus noordwaarts naar Mandalay, de tweede stad van het land. De bushalte van de lange afstandsbussen ligt ver buiten het centrum, nog verder dan de luchthaven. Een nachtrit van 23 km bracht me erheen. Het drukke verkeer op de brede lanen had een voordeel, want zo was de weg tenminste verlicht. Het busstation nam een hele wijk in beslag. In het donker was de juiste maatschappij niet makkelijk te vinden. Aan de rand van de wijk stond een kotje waar elke bus voor het vertrek moest passeren, en een lijst en geld moest afgeven. De ambtenaren in dit kotje hebben de busmaatschappij opgebeld. Na een kwartier wachten, kwam een jonge fietser me ophalen. Mijn fiets kreeg de laatste stoelenrij volledig ter beschikking. Wellicht was dat de reden waarom ik meer moest betalen voor mijn fiets (15.000 Kyat / 11,20 EUR) dan voor mezelf (14.000 Kyat /10,50 EUR).

20131103-201756.jpg

Fietsstatistieken:
38,05 km
2 u 20 min
16,30 km/u

1 november: Geland met fiets en al

Na een veel te korte en slechte nachtrust ben ik deze ochtend om 6:30u lokale tijd voorspoedig geland in Yangon. Het ontwaken werd opgefleurd met een prachtige zonsopgang en een mooi zicht op de kustlijn van Myanmar. Het viel me op dat er heel veel water stond in de rivierdelta, wellicht het gevolg van het aflopende moessonseizoen. Voorlopig heeft het hier nog niet geregend.

20131101-155725.jpg

Dankzij het voorbereidende werk in België (visumaanvraag), passeerde ik in 5 minuten de immigratiepost. Mijn banaantassen kwamen al snel uit de loopband gerold. Na het herschikken van mijn bagage, keek ik even rond waar ik de fietsdoos zou kunnen vinden. Als een ‘Deus ex machina’ stond de doos plots op een karretje naast de loopband te pronken. Nog vlug wat dollars in kyat wisselen, en ik stond in de aankomsthal. Er stond reeds een taxichauffeur met een bordje “Kristof Selleslach/Three Seasons Hotel” op mij te wachten. De fietsdoos geraakte in de breedte niet door de uitgang. Meteen pakte een vijftal omstaanders de doos op en droeg ze naar buiten. De taxichauffeur had een break, maar de doos was te lang. Geen probleem dacht de taxichauffeur, dan zet ik de zetels wat naar voor. Toen de doos goed en wel in de taxi zat, maanden de behulpzame omstaanders me aan om hen een beloning te geven. Nadat ik wat Kyats had uitgedeeld, vertrokken we met onze knieën tegen het dashboard. Veertig minuten later stond ik al bij het hotel.

Het Three Seasons Hotel had ik op voorhand via mail geboekt. Er was wel nog een telefoongesprek nodig om hen te informeren dat ik met een fietsdoos kwam, en om om te vragen of ik de doos bij hen kon laten staan tot ik op het einde van mijn reis terugkom. Let op, het telefoonnummer op de website en in de Lonely Planet is verouderd. Het nieuwe nummer +951 297 946 vind je op hun nieuwe Facebook pagina. Ik betaal 30$ per nacht voor een ‘single room’, met inbegrip van een royaal ontbijt en behulpzame service. Overigens heeft dit hotel inmiddels gratis WiFi, ook al staat dit nog nergens aangegeven. Wegens mijn vroege aankomst mocht ik beschikken over een andere kamer totdat mijn beoogde kamer ’s middags zou vrijkomen.

Na een verfrissende douche en een verkennende wandeling, begon ik mijn fiets uit te pakken. Ik had al snel veel bekijks van personeel en andere gasten. Mijn fiets kwam heelhuids uit de doos. Slechts de spaken van mijn achterste spatbord waren verbogen. Dit euvel trok ik evenwel snel terug recht.

20131101-162852.jpg

Mijn fiets is dus goed aangekomen. Niet iedereen had zoveel geluk. Twee Franse koppels die in hetzelfde hotel verblijven zijn eergisteren geland zonder fiets noch bagage. Wegens een vertraging van hun eerste Air China vlucht, zat de bagage niet in de aansluitende vlucht. Vanavond pas hebben ze misschien hun bagage en fietsen terug, en kan hun fietsreis beginnen.

Na het uitpakken van mijn fiets, heb ik een kleine testrit gemaakt. De banden zijn vermoedelijk te hard opgepompt, want de afstand tussen de buitenbanden en de velgen is ongelijk. Hier moet ik straks nog iets aan verhelpen. Ik kreeg enorm veel aandacht. In het drukke verkeer zwaaiden en riepen vele mensen naar mij. De meeste straten hebben eenrichtingsverkeer. De grote lanen hebben wel drie of vier rijbanen met om de 200 meter een verkeerslicht bij de dwarsstraten. Wegens de vele verkeerslichten en het drukke verkeer ging het traag vooruit. Na de testrit kreeg ik een vermoeidheidsdipje. Ik besloot om eerst te lunchen en vervolgens een middagdutje te doen. Voor amper 1500 Kyat (1,15€) nuttigde ik in lokaal restaurant een pikante noedelsoep met thee à volonté. Helaas voelde ik me na het middagdutje nog meer vermoeid dan ervoor. Het feit dat de airco het inmiddels had begeven, heeft natuurlijk ook niet geholpen. Bijgevolg houd ik vandaag een luie dag, en ga ik straks vroeg slapen.

Fietsstatistieken:
3,64 km
0 u 16 min
14,79 km/u

Proloog: De route

Uiteraard heb ik al een route van mijn ligfietsreis in Myanmar uitgestippeld. Op het onderstaande kaartje kan je de ruwe lijnen van de geplande route bekijken. Klik op het kaartje om het te vergroten. Als je op deze link klikt, dan opent het kaartje in Google Maps. De rode lijnen wil ik fietsen, de dunne groene lijnen zijn transfers met het openbaar vervoer.

Routeplan Myanmar 2013

Ik land in Yangon, een miljoenenstad aan de rivierdelta. Vervolgens neem ik de nachtbus naar Mandalay, de tweede stad van het land, gelegen in de centrale vlakte in het binnenland. In Mandalay begint mijn fietstocht. Via Monywa en Pakokku fiets ik naar Bagan. Deze Unesco Werelderfgoed site bevat duizenden stokoude stupa’s. Vervolgens fiets ik verder via de vulkaantempel Mount Popa naar Meiktila. Hier neem ik de nachtbus naar de stad Bago nabij Yangon. Bijgevolg pas ik voor de toeristische trekpleister van Inle Lake. Heen en terug naar dit meer fietsen zou teveel tijd kosten, zelfs al neem ik één keer het openbaar vervoer. Bovendien ben ik zeer nieuwsgierig naar de provincies Bago en Mon in het zuidoosten van Myanmar. Deze streek zou onterecht veel minder bezocht worden door toeristen.

Vanuit Bago wil ik via Kyaikto (Golden Rock) over Thaton naar de karstheuvels van Hpa-An. Tenslotte fiets ik over Mawlamyine naar Thanbyuzayat, dit is het eindpunt van de beruchte Birma spoorlijn uit de Tweede Wereldoorlog. Als eindpunt rust ik even uit op het nabijgelegen strand van Sat Se. In de planning heb ik drie dagen op overschot, die ik onderweg naar keuze kan invullen. Bij eventuele pech kunnen de extra dagen de nodige ademruimte geven.

Vervolgens vat ik de terugreis aan. In Mawlamyine neem ik de trein naar Yangon. Als ik dit tenminste nog durf, nadat ik zoveel horrorverhalen heb gelezen over de spoorwegen in Myanmar. Eenmaal terug in Yangon, heb ik nog drie dagen tijd om deze stad te verkennen. Na ruim vier weken in Myanmar neem ik tenslotte het vliegtuig huiswaarts.

Alles te samen schat ik deze route op ruim 1000 fietskilometers. Natuurlijk is dit maar een plan dat ik thuis achter mijn bureau heb bedacht. Ik ben benieuwd wat de werkelijkheid zal brengen.