25 november: Tat Fane –> Champasak

Vandaag stond een korte rit van 60 kilometer op het programma. De helft ervan was afdalen, dus maakte ik geen haast om te vertrekken. Na het ontbijt hielp ik de hotelmanager bij het installeren van een app op zijn iPhone. Iets na half tien lag ik op de ligfiets voor een afdaling van 31 kilometer tot aan de vertrouwde snelweg #13. De weg had amper bochten en was lang niet zo steil als ik had verwacht. Zonder te remmen haalde ik maximaal 45 kilometer per uur.
wp-1480072355622.jpg
Na een dik uur bereikte ik de afslag. Snelweg #13 bleef hoofdzakelijk dalen met af een toe een kort knikje omhoog. Zelfs met een colapauze bereikte ik al om 12u het moment van afscheid aan kilometerpaal 698. De telling van de palen van snelweg #13 begon in de hoofdstad Vientiane, dus ik heb vele honderden van deze witte palen met rode kop voorbijgefietst.
wp-1480072383412.jpg
Ik koos een noedelshop uit voor de lunch. Vervolgens liet ik snelweg #13 definitief achter mij, en sloeg rechtsaf een smalle verharde weg in. Na 4,5 km slalommen tussen de putten bereikte ik de Mekong. Onder een schraal afdak op de bedding van de brede rivier stak een vrouw drie vingers op. Dus betaalde ik haar 30.000 Kip voor de veerdienst naar de overkant. Een man met een klein bootje meerde net aan. De vrouw deed teken om in te stappen. Ik bracht mijn fiets en bagage aan boord. Na een fotomoment vertrokken we onmiddellijk naar de overkant.
wp-1480072397662.jpg
Vijf minuten later landden we in Champasak. Twee fietskilometers verder arriveerde ik bij het Siamephone Hotel. Hier nam ik voor 100.000 Kip een kamer met dubbel bed, badkamer, airco, en wifi. Onderweg had ik in een ijzerhandel een waslijn gekocht. Ik maakte de waslijn vast aan twee palen en hing mijn was te drogen. Mijn vorig hotel, het Tat Fane Resort, had deze ochtend mijn propere was vochtig teruggegeven. Wegens de regen van gisteren en het supervochtige lokale klimaat was het niet gelukt om de was tijdig te drogen.
Terwijl mijn kleren droogden, verkende ik te voet het dorpscentrum. Champasak was in de Franse koloniale tijd een marionettenkoninkrijkje. Tot een halve eeuw geleden leefde hier een echte koning. De uitroeping van de volksrepubliek in 1975 betekende de doodsteek voor het koningshuis. Het stadje gleed langzaam af naar de huidige status van slaperig dorp. Niet ver van het centrum bevindt zich de 19de-eeuwse koninklijke tempel van Wat Nyutthitham. In de voortuin staan de grafmonumenten van enkele koningen van Champasak.
wp-1480072422528.jpg
Fietsstatistieken: 
60,31 km
2 u 10 min
27,83 km/u