24 februari: Veal Renh –> Andoung Tuek

Wegens de harde matras heb ik de voorbije nacht niet zo goed geslapen. Ik moest me telkens herpositioneren om de alomtewegenwoordige vering niet meer te voelen. Om kwart voor zeven stond ik op, en ging ik met de ligfiets ontbijten. In feite was dit overbodig, want na 350 meter zag ik al een ontbijtschuurtje. Hier at ik voor 1$ een bord met heerlijk warme rijst en malse varkensstukjes. De rauwe tomaten- en komkommerschijfjes liet ik zoals gewoonlijk onaangeroerd. Ik vertrouw geen rauwe groenten in de tropen.

Om 8:20u lag ik op de fiets met bestemming Andoung Tuek. De eerste 40 km fietste ik over de drukke snelweg #4. Een gigantische palmolieplantage domineerde het uitzicht. Palmolie is een goedkope grondstof voor de Westerse voedingsindustrie. Dergelijke plantages nemen wel de plaats in van nuttige teelten voor de lokale bevolking.

Na een tijdje werd ik de passerende vrachtwagens en bussen beu, en snakte ik naar een rustigere weg. Bij een drukke weg moet ik voortdurend in mijn spiegels kijken om in de gaten te houden wat er langs achter komt aanrazen. Ik vergelijk dit steeds met het tegenliggend verkeer om tijdig te kunnen inschatten wanneer twee vrachtwagens naast mij zullen kruisen. Mijn wens werd verhoord, want vanaf de afslag naar Sre Ambel en Koh Kong werd het verkeer gedecimeerd. De meeste vrachtwagens en auto’s bleven de snelweg volgen naar de hoofdstad Phnom Penh. Vanaf het rondpunt begon meteen een klim van één kilometer gevolgd door een steile afdaling. Nadien werd de weg zacht glooiend, met afwisselend vlakke en meer heuvelachtige stukken.

Om 10:30u bereikte ik de afslag naar het centrum van Sre Ambel. Ik koos een restaurantje om te lunchen uit waar het bestek en de sausflesjes op tafel stonden. Helaas waren de tafels nog gedekt voor het ontbijt, en kon ik hier niet eten. Terwijl ik een cola dronk, ruimde het personeel de tafels op. Ik fietste vijf kilometer verder tot de brug over de Sre Ambel rivier. Hier was een wegrestaurant waar bussen en minibussen stopten voor de lunch. Op de onderstaande foto markeert de concentratie minibussen aan de rechterkant van de weg de ligging van het restaurant.

Na een lunchpauze van drie kwartier vertrok ik stipt om 12:00u voor de laatste 39 kilometer naar Andoung Tuek. De kwaliteit van het wegdek verminderde. Vaak had men artisanale stukken ingelast: een laag pek bestrooid met grove blauwe kiezels. Omdat er weinig verkeer was, kon ik de slechte stukken soms spookrijdend omzeilen. Om 14:00u arriveerde ik in het dorp Andoung Tuek aan de rivier Phipot.

Ik stelde vast dat het dorp twee eenvoudige guest houses telde, één voor de brug en één na de brug over de rivier. Ik koos het Kim Chhoun Guest House op de linkeroever. De eerste kamer die de eigenaar me toonde had geen ventilator en er kroop een hagedis over de muur naast het bed. Uit eigen beweging toonde hij me een tweede kamer waar wel een ventilator aanwezig was. De bijhorende hagedis heb ik nog niet ontdekt. Voor 8$ nam ik deze zeer eenvoudige kamer. Het sanitair bestond uit een Franse WC en een grote teil water met een klein potje om te scheppen. De bijvulkraan was aangesloten op een reservoir, en verflauwde halverwege mijn koude wasbeurt tot een pisstraaltje.

Na de wasbeurt slenterde ik door het dorp. s’Avonds dineerde ik in het restaurant van het guest house met wat de pot schafte: rijst met een stoofpotje van verschillende soorten vlees en inktvis. Gelukkig doe ik niet mee aan Dagen Zonder Vlees.

Fietsstatistieken:

93,40 km

4 u 5 min

22,82 km/u

23 februari: Sihanoukville –> Veal Renh

Deze morgen haastte ik me niet. Na het ontbijt in het hotelrestaurant (pannenkoeken met spiegelei en spek) beantwoordde ik eerst een paar e-mails. Vervolgens plonsde ik nog een laatste keer in het zwembad. Pas om vijf na tien lag ik op de fiets. De reden van deze onthaasting is een programmawijziging. Volgens mijn reisschema zou ik vandaag naar Sre Ambel fietsen, een etappe van 100 km. Morgen zou ik dan de resterende 40 km fietsen naar Andoung Tuek. Dit dorp is het bruggenhoofd voor de koninginnenrit langs het Cardamomgebergte, en hier kan ik niet omheen. Toen ik eergisteren in Veal Renh passeerde, zag ik een handvol guest houses. De idee rijpte om de 100/40 verdeling om te gooien naar een 50/90 verdeling. Voor de eerste halve etappe zou ik nog eens kunnen uitslapen en in het zwembad plonzen. In Sre Ambel en Andoung Tuek is waarschijnlijk niet al te veel te zien of te doen om de tijd te doden.

In de heenweg ben ik naar het centrum van Sihanoukville afgedaald langs een steile en verbrokkelde betonweg. Om deze weg te vermijden, reed ik rond via de brede stadsboulevard. Heuvel op heuvel af fietste ik naar het begin van snelweg #4. Op de laatste heuvel had ik een zicht over de haven van Sihanoukville.

IMG_0317

Na een beklimming van twee kilometer kwam ik terug aan brouwerij Angkor. Uitgerekend had ik een omweg van drie kilometer gemaakt om de verbrokkelde betonweg te vermijden. Nadien volgden nog enkele beklimmingen, zodat ik na één uur fietsen slechts 15 km had afgelegd. Eenmaal terug bij de luchthaven had ik de ergste heuvels achter de rug. De snelweg was veel rustiger dan zaterdag, ofschoon het bij vlagen nog steeds druk kon zijn. Wellicht veroorzaakte de karavaan weekendtoeristen vanuit de hoofdstad Phnom Penh eergisteren de enorme drukte. Ergens onderweg trof ik de onderstaande biggetjes aan, door de boer in de steek gelaten.

IMG_0318

In mijn blogbericht van eergisteren schreef ik dat ik geen restaurant tussen Veal Renh en Sihanoukville had gezien. Vandaag zag ik wel een restaurantje aan het tolstation op 16 kilometer van Veal Renh. De kippenbout die men bij de rijst serveerde was veel te lang gebakken. In Cambodja heb je nooit een mes ter beschikking, je moet het met lepel en vork doen. Het lukte me niet om de taaie bout met lepel en vork te snijden. Ik nam de kippenbout dan maar in de hand, en probeerde er een stuk af te bijten. Dat ging uiterst moeizaam, de kip was precies van elastiek. Dit restaurant kan ik dus niet aanbevelen.

Om 13:45u na 53 km bereikte ik het snelwegkruispunt van Veal Renh. Ik besloot om de drie hoofdwegen te verkennen op zoek naar guest houses. In het centrum trof ik geen guest house aan. In de richting van Sihanoukville en Kampot telde ik telkens drie guest houses en in de richting van Sre Ambel slechts twee, in het totaal dus acht guest houses. Vermoedelijk zag ik nog meer guest houses, maar wegens hun eentalige Khmer uithangbord kon ik dit niet verifiëren. Mijn keuze viel op het Leng Try Guest House aan het weegstation in de richting van Kampot. Dit guest house heeft ook een restaurant. Voor 15$ nam ik een ‘twin room’ met airco en wifi. Te laat merkte ik dat het elektrische warmwatertoestel uit de badkamer was verwijderd (of er nooit had gehangen). Bijgevolg nam ik voor de eerste keer van mijn vakantie een koude douche. Nog een minpuntje zijn de vliegen die in mijn kamer maar ook in de lobby vrij rondvliegen. Muggen kan ik verdelgen, maar de tabletten werken niet tegen vliegen.

IMG_0320

s’Avonds wilde ik dineren in het restaurant van het guest house. Het restaurant bleek gesloten, niet alleen vandaag maar voor onbepaalde duur. Ik ben dan maar met de ligfiets naar het centrum gefietst en ik heb daar een restaurantje uitgepikt.

Vandaag heb ik de prognose van 1.242 fietskilometers met meer dan 50 kilometer overgeschreden. Volgens mijn reisschema heb ik nog 303 kilometer te gaan verdeeld over vier etappes. Bijgevolg steven ik af op een eindtotaal van meer dan 1.600 fietskilometers.

Fietsstatistieken:
65,59 km
2 u 54 min
22,65 km/u

21 februari: Kampot –> Sihanoukville

De etappe van vandaag zou de 100 kilometer overstijgen, dus stond ik vroeg op. Ik ontbeet twee straten verder in een lokaal restaurantje. Toen ik terug bij het hotel kwam, vroeg ik naar mijn was. Helaas waren mijn kleren nog niet droog. De T-shirts waren nog klam, dat vond ik niet zo erg. Maar mijn onderbroeken waren nog te vochtig om aan te trekken. Volgens mij waren ze mijn kleren overdag gewoon vergeten te wassen, en hebben ze dat gisterenavond in extremis nog gedaan. De onderbroeken die ik deze reis op een late namiddag zelf in de lavabo had gewassen, waren alleszins de volgende ochtend droog, ofschoon ze gewoon in mijn kamer hingen.

Om kwart na acht lag ik op de fiets. Twee uren later stond er al 51 kilometer op de dagteller. De kilometers maalden heel vlot op een licht glooiende weg met een zijstrook van asfalt. Rechts van de weg lagen de bergen van het Preah Monivong nationaal park, en links zag ik af en toe de zee.

IMG_0309

Na 56 kilometer bereikte ik het stadje Veal Renh op het kruispunt van de snelwegen #3 en #4. Vijf kilometer ervoor fietste ik plotseling moeizamer. De weg had een knik naar het zuiden gemaakt en de wind werkte nu tegen. Ik besloot om alvast te lunchen in Veal Renh, ook al was het nog maar 10:30u. Terecht, want nadien ben ik geen restaurant meer tegengekomen. De onderstaande foto nam ik aan het snelwegkruispunt.

IMG_0310

In Veal Renh ruilde ik snelweg #3 voor de drukke #4. Een nagenoeg constante stroom auto’s raasde me rakelings voorbij. In het eerste deel was de zijstrook onverhard, en in het begin lag de strook zelfs 15 cm lager dan de hoofdweg. Voorbij de luchthaven op ongeveer 15 kilometer van Sihanoukville beklom ik in de blakke zon enkele steile heuvels op het kleinste voorblad. Aan de brouwerij Angkor nam ik een shortcut naar het centrum. Nu begreep ik ook waarom ik vanaf Veal Renh abnormaal veel rode vrachtwagens met Angkor Beer reclame heen en weer zag rijden. De vrachtwagens van de marktleider bevoorraden niet Sihanoukville maar heel Cambodja.

IMG_0311

De shortcut leidde naar een zware afdaling op een totaal verbrokkelde betonweg. In de terugweg zal ik rondrijden. Via Serendipity Beach fietste ik tot halverwege Occheuteal Beach naar mijn eindbestemming: Makara Bungalows. Dit is niet mijn eerste keuze, maar veeleer mijn vijftigste. De afgelopen twee avonden in Kampot heb ik geprobeerd om op de valreep een onderkomen in Sihanoukville te boeken. Ik merkte al snel dat alles volzet was. Alle hotels die via online hotelverhuursites kamers aanbieden zoals Booking.com en Agoda waren uitverkocht. Ook Tripadvisor had niets deftigs aan te bieden. Vervolgens gebruikte ik een trucje om hotels te vinden die niet via deze sites werkten. Op de kaarten van Open StreetMaps staan ook hotels als points of interest. Ik raadpleegde de eventuele homepage van de hotels om te zien of ze toevallig nog een kamer vrij hadden. Dit was helaas niet het geval, al had ik één keer toch bijna prijs. Uiteindelijk deed ik hetzelfde bij Google Maps. Ik stond gisterenavond op het punt om op te geven en te gaan slapen toen Makara Bungalows me een twin kamer kon aanbieden. Ik hapte meteen toe, en deze ochtend ontving ik de bevestiging van de boeking. Voor 35$ heb ik een kamer met twee bedden, airco, frigo, warm water en minisave. Bovendien is de ‘bungalow’ vlak aan het zwembad gelegen. De voorwaarde van een zwembad had ik reeds bij aanvang van de zoektocht opgegeven, dus dat was een mooie verrassing. Ontbijt is niet in de prijs begrepen, maar kan genuttigd worden in het restaurant van het hotel.

Occheuteal Beach is ook niet mijn eerste keuze, want het heeft een slechte naam in de Lonely Planet reisgids van Cambodja. Kinderen zouden er hardnekkig bedelen, en als je even niet oplet je spullen stelen. Tijdens een wandeling op het strand bij zonsondergang heb ik er niets van gemerkt. Vier Westerse jongedames in bikini die zichzelf in het zand begroeven trokken wel sterk de aandacht van de lokale strandtoeristen.

IMG_0312

Fietsstatistieken:
110,46 km
4 u 40 min
23,61 km/u