23 november: Tat Lo –> Tat Fane

Omdat ik de zwaarste rit van mijn fietsreis verwachtte, stond ik deze ochtend al om 6:30u op. Ik ontbeet in hetzelfde restaurant als gisteren. De Duitser Michael die ik gisterenavond had ontmoet stond op punt om met zijn mountainbike te vertrekken. We spraken af om boven in Paksong op 1.300 meter hoogte een kop koffie te drinken. Uiteraard wisten we geen van beiden wanneer we daar zouden arriveren, dus deze afspraak was louter voor de vorm. Vandaag bestelde ik de “French toasts”. Tot mijn verrassing werd geen geroosterd Frans brood opgediend maar wentelteefjes met een schaal honing als dipsaus. Noemt het restaurant daarom Honey Bee? Ze smaakten alvast heerlijk. De spiegeleieren die ik bij de toast had besteld vormden wel een vreemde combinatie met de wentelteefjes. Op de onderstaande foto kuieren moeder de zeug en twee van haar kleintjes in de richting van het Honey Bee Café.
wp-1479905139469.jpg
Om 7:40 lag ik op de ligfiets voor een zware etappe met meer dan 1.000 hoogtemeters. Eerst volgde ik snelweg #20 vijf kilometer naar het oosten. Na de afslag in weg #1H begon deze baan al gauw flink te stijgen. De eerste vijf kilometers waren zwaar, maar nadien zwakte het stijgingspercentage gevoelig af. Langs de kant van de weg groeide een weelderige groenpracht waar de gele bloemen de boventoon voerden.
wp-1479905152207.jpg
Mooi op schema bereikte ik om 10 uur het stadje Thateng op 800 meter hoogte. Hier hield ik een verdiende colapauze en trok ik een droge T-shirt aan. Mijn eerste T-shirt was kletsnat van het zweet na de eerste zware beklimming. Vervolgens fietste ik rechtdoor op de snelweg #16 richting Paksong en Pakse. De weg klom geleidelijk zonder echt steile stukken. Af en toe mocht ik zelfs kortstondig dalen. De lucht werd evenwel zorgwekkend donkergrijs.
wp-1479905165987.jpg
Na ruim 55 km op een hoogte van 1.200 meter stopte ik ’s middags aan een kleine noedelshop. Ik was de enige eter terwijl een half dozijn lokale mensen mij en mijn ligfiets aangaapten. Vijf kilometer verder bereikte ik de top van 1.300 meter. Eigenlijk is ‘top’ hier niet van toepassing. Bovenop het plateau leek het landschap verbazingwekkend vlak. Die 1.300 meter konden er evengoed 300 zijn. Om echt scherpe bergen te zien moet je niet hier zijn. Op dat vlak was het karstgebergte rond Thakhek veel indrukwekkender. Na vier kilometer zacht afdalen kwam ik aan in het stadje Paksong. Dit is de hoofdstad van deze koffieregio. Daarom stopte ik omstreeks half twee aan een koffiebar. Toen mijn koffie bijna op was arriveerde de Duitser Michael. Hij had met zijn mountainbike een onverharde weg genomen. Die weg was in zulke slechte staat dat hij verderop de aansluiting op de verharde snelweg had gezocht. Hij bestelde ook een koffie en zette zich aan mijn tafeltje. Even later begon het te regenen. De hemelsluizen gingen volledig open.
wp-1479905180178.jpg
We wachtten allebei tot het over was, maar de regen werd telkens terug harder. Na anderhalf uur besloot Michael om in de regen te vertrekken. Hij moest nog 50 km afdalen tot Pakse. Hopelijk heeft hij zijn bestemming gehaald voor het al te donker werd. Ik bereidde me ook voor op een regentocht. Tien minuten na hem vertrok ik in de miezer, maar even later kreeg ik toch de volle lading over me heen. Gelukkig moest ik nog maar 14 km afdalen tot het Tad Fane Resort aan de gelijknamige waterval. Doorweekt bereikte ik om 16:30u het resort. De regenhoezen hadden mijn banaantassen gelukkig droog gehouden. Ik had op voorhand geen kamer in het resort geboekt. Gisterenavond surfte ik naar een boekingsite die me met aandrang wees op de “laatste 5 kamers!”. Uiteraard hield ik mijn hoofd koel en was er zonder reservering een kamer voor me vrij. De inschrijving duurde bijna een half uur. Met potlood noteerde de hotelmanager moeizaam mijn gegevens in het hotelregister. Toen vroeg hij hoelang ik bleef. Ik antwoordde twee nachten, en vervolgens gomde hij mijn gegevens terug uit. Op een andere pagina begon hij opnieuw mijn gegevens te schrijven, en nadien nog eens op een tweede pagina. De inschrijvingsprocedure kan duidelijk een pak efficiënter. Tussendoor dronk ik de aangeboden hete thee en wierp ik een snelle blik op de Tat Fane waterval.
wp-1479905193899.jpg
Tegen 17u stond ik eindelijk onder een warme douche. Door de combinatie van de hoogte en de natte kleren had ik het een beetje koud gekregen.
Fietsstatistieken:
81,10 km
4 u 35 min
17,70 km/u

22 november: De watervallen van Tat Lo

Het Honey Bee Café schuin tegenover mijn guest house had een uitgebreid scala aan westerse en oosterse ontbijten op de menukaart staan. Ik koos voor de müesli met fruit en yoghurt. Helaas hadden twee gasten net voor mij besteld. Eerst werden hun bestellingen gemaakt, en daarna pas mijn müesli. De tas lauwe koffie werd wel tussendoor geserveerd.
Na het ontbijt wandelde ik naar de eerste waterval. De Tat Hang is reeds zichtbaar vanaf de brug in het dorp. Dwars door een lodge van de hogere prijsklasse wandelde ik naar de top. De waterval bestaat eigenlijk uit twee watervallen naast elkaar met in het midden een brede rots. Onderweg naar de tweede waterval stopte ik even om mijn voeten in het water te steken.
wp-1479811995901.jpg
De eigenlijke Tat Lo waterval was spectaculairder dan de eerste. Na een klauterpartij over de rotsen bereikte ik het uitzichtpunt aan de onderkant van de waterval.
wp-1479812015557.jpg
Vervolgens nam ik het pad naar de top. Een wegwijzer gaf aan dat de derde waterval nog 3,4 km verder was. Maar in een dorpje van een etnische minderheid ontbrak de signalisatie naar de Tat Soung waterval. De kaart van Maps.me gaf ook geen wandelpad aan. Noodgedwongen keerde ik terug naar mijn guest house.
Gisteren had ik mijn mobiel krediet overschat. Na de publicatie van mijn blogbericht was het krediet er volledig doorgejaagd en was ik afgesloten van het world wide web. Daarom fietste ik ’s middags terug naar het grotere dorp aan de snelweg in de hoop mobiel krediet te kunnen bijkopen. In Tat Lo is alleen belkrediet te verkrijgen. Bij het eerste winkeltje met Mphone reclame vroeg ik naar internetkrediet. De verkoopster verkocht me een kraskaartje van 10.000 Kip (1,15 EUR). Dit bedrag werd evenwel gewoon opgeteld bij mijn resterende belkrediet van 13.399 Kip. Ik verwerkte snel de teleurstelling en ondernam een tweede poging in een klein winkeltje van smartphones. De man wilde me een gelijkaardig kraskaartje verkopen voor dezelfde prijs. Hij beweerde dat het 1,5 GB aan mobiele data waard was. Ik liet me overhalen, en plots had ik 33.399 Kip belkrediet. Maar dan toetste hij een bepaalde USSD code in, en plots was het kraskaartje geconverteerd in 250 MB mobiele data. Dit is slechts een zesde van de beloofde data, maar toch was ik tevreden. Even verderop lunchte ik in een noedelshop terwijl ik de krant downloadde. De kokkin diende mijn eerste noedelsoep met kip op sinds ik in Laos rondfiets. Gewoonlijk wordt noedelsoep met rundsvlees en/of varkensvlees bereid.
wp-1479812030504.jpg
Na de middag ondernam ik een tweede poging om Tat Soung te zien. Ik fietste langs de rechteroever stroomopwaarts het dorp uit. De weg maakte meteen een steile knik omhoog. Vervolgens bleef de weg nog ruim drie kilometer zacht stijgen. In een etnisch dorpje legde ik mijn ligfiets vast aan het bord “Tad Soung Waterfall 800 m <–“. Te voet wandelde ik dwars door het dorpje naar de rivier. Op de oever werkten de vrouwen en de meisjes in de moestuin. De jongens voetbalden op het dorpsplein.
wp-1479812052574.jpg
De pad werd steeds smaller, en het struikgewas steeds dichter en hoger. Uiteindelijk gaf ik het op en maakte ik rechtsomkeer. Vanop de ligfiets had ik Tat Soung reeds in de verte gezien. Sinds de  constructie van een waterkrachtcentrale is het debiet van de waterval beperkt tot een gecontroleerde pisstraal. De ooit indrukwekkende waterval heeft zeker in het droge seizoen het merendeel van haar vroegere allure verloren.
s’Avonds in het restaurant sprak ik met een Duits koppel fietsreizigers. Ze werkten allebei voor een ngo in Cambodja. Zij reisde met een gewone fiets, hij met een Challenge Seiran. Ligfietsen in Laos wordt bijna mainstream.
Fietsstatistieken:
14,61 km
0 u 49 min
17,87 km/u

21 november: Pakse –> Tat Lo

Vermits ik een zware rit verwachtte, stond ik vroeg op. Aan het ontbijtbuffet van het hotel stapelde ik mijn bord vol met de lekkerste dingen van gisteren. Vóór 8:00u vertrekken kon vandaag niet. Ik moest eerst langs het postkantoor om de ansichtkaarten in de bus te steken. Vervolgens zette ik koers naar Tat Lo aan de voet van het Bolaven Plateau. Dit toeristisch dorpje ligt aan enkele watervallen. Iedereen noemt het dorp naar de belangrijkste waterval, maar eigenlijk is de officiële naam Ban Saen Vang.
Pakse ligt vlak aan de Mekong, dus moest ik opnieuw de Mekongvlakte verlaten. In de buitenwijk van Pakse begon reeds de kilometerslange beklimming op een drukke baan. Aan weerszijden van de snelweg liep een brede aardeweg. Ooit zal men de capaciteit verdubbelen, maar die dag is nog niet aangebroken.
 wp-1479725079830.jpg
Pas na 22 kilometer bereikte ik de top op meer dan 400 meter hoogte. Op de top sloeg ik linksaf de snelweg #20 naar Salavanh in. Enkele kilometers verder zag ik de eerste koffiestruiken waarvoor het Bolaven Plateau bekend is.
 wp-1479725249283.jpg
Eerst mocht ik 8 km heerlijk afdalen. Dan begon de weg fel op en neer te gaan. Vaak daalde de weg steil af naar een riviertje. De gammele bruggen tegen 50 kilometer per uur oversteken zou ronduit roekeloos zijn. Dus remde ik steeds af naar een voorzichtige 15 kilometer per uur. Voorbij de brug klom de weg terug steil omhoog, en kon ik vanuit quasi-stilstand opnieuw aanzetten.
 wp-1479725231230.jpg
Na ongeveer 45 kilometer begon de tweede beklimming van de dag. De klim hield zeker 10 kilometer aan. Het was stilaan middag toen ik de top bereikte. Enkele kilometers verder stopte ik met gemengde gevoelens aan een noedelshop. Uit de luidsprekers knalde oorverdovende muziek. Ik besloot om toch te stoppen, want ik had geen zin om verder te fietsen met een lege maag. Ostentatief deed ik mijn oordopjes in. De kokkin begreep het gebaar, en liet de muziek afzetten. Minder luid mocht van mij ook, maar nu kon ik wel in alle rust eten.
De derde en laatste beklimming van de dag begon voorbij de districtshoofdplaats Lao Ngam. In vergelijking met de vorige twee vereiste de klim weinig inspanning. Maar boven bereikte ik met een hoogte van meer dan 600 meter wel het dak van deze etappe. Hierna daalde de rechte weg 10 kilometer lang zonder veel bochten. De talloze gele bloemen langs de kant van de weg maakten van de zware rit ook een prachtige etappe.
 wp-1479725267175.jpg
Om tien voor drie kwam ik aan in het dorp Tat Lo. Ik stopte bij mijn eerste keuze, maar het kleine Fandee Guest House was volzet. Het Palamei Guest House had geen kamer met private badkamer ter beschikking. Ik besloot alle adressen van de Lonely Planet aan de kant te leggen. Honderd meter terug informeerde ik bij het nagenoeg verlaten Chitphanya Guest House. In dit enigszins verwaarloosde motel nam ik voor 100.000 Kip (11,31 EUR) een kamer met dubbel bed en airco. De inclusieve badkamer heeft een warme douche en een westerse toiletpot. Wifi is er niet, maar dat is ook bij de overige guest houses in het dorp een schaars goed. Gelukkig heb ik nog voldoende krediet voor mobiel internet. Uiteraard kan deze motelkamer niet op tegen de charme van een houten paalhut.
Fietsstatistieken: 
89,13 km
4 u 45 min
18,77 km/u