23 februari: Sihanoukville –> Veal Renh

Deze morgen haastte ik me niet. Na het ontbijt in het hotelrestaurant (pannenkoeken met spiegelei en spek) beantwoordde ik eerst een paar e-mails. Vervolgens plonsde ik nog een laatste keer in het zwembad. Pas om vijf na tien lag ik op de fiets. De reden van deze onthaasting is een programmawijziging. Volgens mijn reisschema zou ik vandaag naar Sre Ambel fietsen, een etappe van 100 km. Morgen zou ik dan de resterende 40 km fietsen naar Andoung Tuek. Dit dorp is het bruggenhoofd voor de koninginnenrit langs het Cardamomgebergte, en hier kan ik niet omheen. Toen ik eergisteren in Veal Renh passeerde, zag ik een handvol guest houses. De idee rijpte om de 100/40 verdeling om te gooien naar een 50/90 verdeling. Voor de eerste halve etappe zou ik nog eens kunnen uitslapen en in het zwembad plonzen. In Sre Ambel en Andoung Tuek is waarschijnlijk niet al te veel te zien of te doen om de tijd te doden.

In de heenweg ben ik naar het centrum van Sihanoukville afgedaald langs een steile en verbrokkelde betonweg. Om deze weg te vermijden, reed ik rond via de brede stadsboulevard. Heuvel op heuvel af fietste ik naar het begin van snelweg #4. Op de laatste heuvel had ik een zicht over de haven van Sihanoukville.

IMG_0317

Na een beklimming van twee kilometer kwam ik terug aan brouwerij Angkor. Uitgerekend had ik een omweg van drie kilometer gemaakt om de verbrokkelde betonweg te vermijden. Nadien volgden nog enkele beklimmingen, zodat ik na één uur fietsen slechts 15 km had afgelegd. Eenmaal terug bij de luchthaven had ik de ergste heuvels achter de rug. De snelweg was veel rustiger dan zaterdag, ofschoon het bij vlagen nog steeds druk kon zijn. Wellicht veroorzaakte de karavaan weekendtoeristen vanuit de hoofdstad Phnom Penh eergisteren de enorme drukte. Ergens onderweg trof ik de onderstaande biggetjes aan, door de boer in de steek gelaten.

IMG_0318

In mijn blogbericht van eergisteren schreef ik dat ik geen restaurant tussen Veal Renh en Sihanoukville had gezien. Vandaag zag ik wel een restaurantje aan het tolstation op 16 kilometer van Veal Renh. De kippenbout die men bij de rijst serveerde was veel te lang gebakken. In Cambodja heb je nooit een mes ter beschikking, je moet het met lepel en vork doen. Het lukte me niet om de taaie bout met lepel en vork te snijden. Ik nam de kippenbout dan maar in de hand, en probeerde er een stuk af te bijten. Dat ging uiterst moeizaam, de kip was precies van elastiek. Dit restaurant kan ik dus niet aanbevelen.

Om 13:45u na 53 km bereikte ik het snelwegkruispunt van Veal Renh. Ik besloot om de drie hoofdwegen te verkennen op zoek naar guest houses. In het centrum trof ik geen guest house aan. In de richting van Sihanoukville en Kampot telde ik telkens drie guest houses en in de richting van Sre Ambel slechts twee, in het totaal dus acht guest houses. Vermoedelijk zag ik nog meer guest houses, maar wegens hun eentalige Khmer uithangbord kon ik dit niet verifiëren. Mijn keuze viel op het Leng Try Guest House aan het weegstation in de richting van Kampot. Dit guest house heeft ook een restaurant. Voor 15$ nam ik een ‘twin room’ met airco en wifi. Te laat merkte ik dat het elektrische warmwatertoestel uit de badkamer was verwijderd (of er nooit had gehangen). Bijgevolg nam ik voor de eerste keer van mijn vakantie een koude douche. Nog een minpuntje zijn de vliegen die in mijn kamer maar ook in de lobby vrij rondvliegen. Muggen kan ik verdelgen, maar de tabletten werken niet tegen vliegen.

IMG_0320

s’Avonds wilde ik dineren in het restaurant van het guest house. Het restaurant bleek gesloten, niet alleen vandaag maar voor onbepaalde duur. Ik ben dan maar met de ligfiets naar het centrum gefietst en ik heb daar een restaurantje uitgepikt.

Vandaag heb ik de prognose van 1.242 fietskilometers met meer dan 50 kilometer overgeschreden. Volgens mijn reisschema heb ik nog 303 kilometer te gaan verdeeld over vier etappes. Bijgevolg steven ik af op een eindtotaal van meer dan 1.600 fietskilometers.

Fietsstatistieken:
65,59 km
2 u 54 min
22,65 km/u

22 februari: De snorkeleilanden

De havenstad Sihanoukville is bekend om zijn vele stranden. Wie de stranden beu is, kan van hieruit naar de naburige eilandjes varen. Vandaag ging ik aan boord van een boot die bij drie eilanden aanlegde. Bij elke halte was er tijd om te snorkelen of te zwemmen.

Koh Kteach

De boot vertrok om 9 uur. Een uur later gooide de bemanning het anker voor het eerste eiland uit. Tussen de boot en de kust lag een ondiep rif. Ik leende een duikbril en snorkel, en plonsde samen met de andere toeristen in het warme zeewater. Ik had nog nooit gesnorkeld in tropische wateren. De laatste keer dat ik snorkelde was vermoedelijk tijdens de zwemles in het Sint-Romboutscollege. Toen was ik er best goed in, meen ik me te herinneren. Nu zag ik nauwelijks iets want mijn duikbril liep meteen vol water. Onder mij zag ik vage rotsblokken, en af en toe kwamen kleine zwarte visjes in beeld gezwommen. Het slechte zicht creeërde afstand, en het was net alsof ik naar een modaal aquarium keek. Na een tiental minuten gaf ik het snorkelen op en kroop ik terug aan boord van de boot.

IMG_0315

Vlak voor de middag legde de boot aan een groter eiland aan. De kiel van de grote boot was te diep om aan de houten pier aan te leggen. We werden per vijf in een klein motorbootje naar de kust gebracht. Het duurde meer dan een half uur vooraleer iedereen op het strand stond. In afwachting van de lunch testte ik alvast mijn nieuwe hangmat uit die ik op de markt van Pursat had gekocht. Helaas had de schommel aan de casuarinaboom waaraan ik mijn hangmat had opgehangen de voortdurende aandacht van een groepje selfies nemende Koreanen.

Strand van Koh Ta Kiev

Na de lunch vatten we de terugweg aan. Halverwege stopte de boot aan het derde eilandje voor een snorkel- en zwempauze. Deze keer beperkte ik me tot zwemmen. Ik had inmiddels opgemerkt dat de meeste snorkelaars hun eigen materiaal bij hadden. Om tien voor vier werden we afgezet op de pier van Serendipity Beach, en wandelde ik langs het strand terug naar mijn bungalow.

s’Avonds ben ik met de ligfiets naar de horecabuurt nabij het rondpunt met de gouden leeuwen gefietst. In het Sandan restaurant heb ik een buffelstoofpotje gegeten. Zo heb ik vandaag een goed doel gesteund, want het restaurant is een ngo die voormalige straatjongeren opleidt tot horecapersoneel.

Fietsstatistieken:
3,63 km
0 u 12 min
19,02 km/u

21 februari: Kampot –> Sihanoukville

De etappe van vandaag zou de 100 kilometer overstijgen, dus stond ik vroeg op. Ik ontbeet twee straten verder in een lokaal restaurantje. Toen ik terug bij het hotel kwam, vroeg ik naar mijn was. Helaas waren mijn kleren nog niet droog. De T-shirts waren nog klam, dat vond ik niet zo erg. Maar mijn onderbroeken waren nog te vochtig om aan te trekken. Volgens mij waren ze mijn kleren overdag gewoon vergeten te wassen, en hebben ze dat gisterenavond in extremis nog gedaan. De onderbroeken die ik deze reis op een late namiddag zelf in de lavabo had gewassen, waren alleszins de volgende ochtend droog, ofschoon ze gewoon in mijn kamer hingen.

Om kwart na acht lag ik op de fiets. Twee uren later stond er al 51 kilometer op de dagteller. De kilometers maalden heel vlot op een licht glooiende weg met een zijstrook van asfalt. Rechts van de weg lagen de bergen van het Preah Monivong nationaal park, en links zag ik af en toe de zee.

IMG_0309

Na 56 kilometer bereikte ik het stadje Veal Renh op het kruispunt van de snelwegen #3 en #4. Vijf kilometer ervoor fietste ik plotseling moeizamer. De weg had een knik naar het zuiden gemaakt en de wind werkte nu tegen. Ik besloot om alvast te lunchen in Veal Renh, ook al was het nog maar 10:30u. Terecht, want nadien ben ik geen restaurant meer tegengekomen. De onderstaande foto nam ik aan het snelwegkruispunt.

IMG_0310

In Veal Renh ruilde ik snelweg #3 voor de drukke #4. Een nagenoeg constante stroom auto’s raasde me rakelings voorbij. In het eerste deel was de zijstrook onverhard, en in het begin lag de strook zelfs 15 cm lager dan de hoofdweg. Voorbij de luchthaven op ongeveer 15 kilometer van Sihanoukville beklom ik in de blakke zon enkele steile heuvels op het kleinste voorblad. Aan de brouwerij Angkor nam ik een shortcut naar het centrum. Nu begreep ik ook waarom ik vanaf Veal Renh abnormaal veel rode vrachtwagens met Angkor Beer reclame heen en weer zag rijden. De vrachtwagens van de marktleider bevoorraden niet Sihanoukville maar heel Cambodja.

IMG_0311

De shortcut leidde naar een zware afdaling op een totaal verbrokkelde betonweg. In de terugweg zal ik rondrijden. Via Serendipity Beach fietste ik tot halverwege Occheuteal Beach naar mijn eindbestemming: Makara Bungalows. Dit is niet mijn eerste keuze, maar veeleer mijn vijftigste. De afgelopen twee avonden in Kampot heb ik geprobeerd om op de valreep een onderkomen in Sihanoukville te boeken. Ik merkte al snel dat alles volzet was. Alle hotels die via online hotelverhuursites kamers aanbieden zoals Booking.com en Agoda waren uitverkocht. Ook Tripadvisor had niets deftigs aan te bieden. Vervolgens gebruikte ik een trucje om hotels te vinden die niet via deze sites werkten. Op de kaarten van Open StreetMaps staan ook hotels als points of interest. Ik raadpleegde de eventuele homepage van de hotels om te zien of ze toevallig nog een kamer vrij hadden. Dit was helaas niet het geval, al had ik één keer toch bijna prijs. Uiteindelijk deed ik hetzelfde bij Google Maps. Ik stond gisterenavond op het punt om op te geven en te gaan slapen toen Makara Bungalows me een twin kamer kon aanbieden. Ik hapte meteen toe, en deze ochtend ontving ik de bevestiging van de boeking. Voor 35$ heb ik een kamer met twee bedden, airco, frigo, warm water en minisave. Bovendien is de ‘bungalow’ vlak aan het zwembad gelegen. De voorwaarde van een zwembad had ik reeds bij aanvang van de zoektocht opgegeven, dus dat was een mooie verrassing. Ontbijt is niet in de prijs begrepen, maar kan genuttigd worden in het restaurant van het hotel.

Occheuteal Beach is ook niet mijn eerste keuze, want het heeft een slechte naam in de Lonely Planet reisgids van Cambodja. Kinderen zouden er hardnekkig bedelen, en als je even niet oplet je spullen stelen. Tijdens een wandeling op het strand bij zonsondergang heb ik er niets van gemerkt. Vier Westerse jongedames in bikini die zichzelf in het zand begroeven trokken wel sterk de aandacht van de lokale strandtoeristen.

IMG_0312

Fietsstatistieken:
110,46 km
4 u 40 min
23,61 km/u