7 november: Sagaing –> Monywa

Deze morgen ben ik reeds om 6:30u opgestaan om tijdig te kunnen vertrekken. Ik ontbeet in een theehuis in de straat van het guest house. Wegens communicatieproblemen at ik wat de pot schafte: een soort van beignet in dubbele worstvorm en een tas oploskoffie waarin reeds suiker en melk zat. Toen ik na het ontbijt de trap opliep naar mijn kamer, zat er plots iets aan mijn teenslipper. Routinematig probeerde ik het eraf te schudden, maar het lukte niet. Ik keek naar mijn voet, en ik zag dat een reuzenkever zich aan mijn teenslipper had vastgebeten. Na het trekken van de foto, klopte ik de gehoornde kever er vakkundig af.

Een neushoornkever op mijn teenslipper

Reeds om 7:55u zat ik op de fiets. Helaas vergat ik om meteen rechts af te slaan, en reed ik een kilometer verkeerd voordat ik het had gemerkt. De kilometers maalden vlot, en de eerste uren legde ik gemiddeld 22 effectieve kilometers per uur af. Het landschap was plat, maar de weg was zacht glooiend. Af en toe kwam er een steilere helling. In het tweede deel van de rit was het vaak vals plat, en ging het dus moeizamer. Voor de auto’s en vrachtwagens was het een tolweg. Onderweg ben ik drie tolbarrières gepasseerd. Voor (motor-)fietsen was er een apart vak van een meter breed, waardoor ik gratis kon doorrijden.

Tolstation tussen Sagaing en Monywa

Onderweg werd ik regelmatig gestalkt door motorfietsers. Ze reden dan naast mij, en begonnen onverstaanbare vragen te stellen. Vervolgens vertraagden ze even, en reden kilometers vlak achter me aan tot ze het eindelijk beu waren. Niet alle ontmoetingen waren zo irritant. De twee jonge vrouwen van de onderstaande foto passeerden me eerst op snelheid. Een beetje verder stopten ze, en deden teken om ook even te stoppen. De passagiere vroeg me vriendelijk of ze met haar smartphone een foto van mij mocht trekken. Ik antwoordde ja, op voorwaarde dat ik ook een foto van haar mocht trekken. Hieronder zie je het resultaat.

Een foto nemen is wederkerig

Om 12:30u na 95 km stopte ik voor de lunch. In de schaduw van een straatkraampje at ik voor 300 kyat (0,23 EUR) een kom mohinga, dit is een soort van noedelsoep met kip en ei. Omstreeks 14:30u kwam ik aan in Monywa, een provinciestad aan de rivier Chindwin. Ik checkte voor 13$ in het Shwe Taung Tarn Hotel in. Voor deze prijs heb ik een kamer met twee enkele bedden en een eigen badkamer op de derde verdieping. De douchekop kwam meteen los van de doucheslang, dus heb ik met de slang koud water over mij gegoten tot ik proper was. Het ontbrak de kamer ook niet aan huisdieren. Boven het bed hing een groot spinnenweb, en een salamander verstopte zich acht de spiegel in de badkamer. Na de koude douche ben ik naar de rivier gefietst om de zonsondergang te fotograferen. Bij de aankomst aan de rivier verzamelde zich spontaan een groepje nieuwsgierigen rond mijn fiets. Ik hield één oog op mijn fiets en één oog op de zonsondergang. De bewonderaars van mijn ligfiets kunnen vaak niet van mijn fiets afblijven. Toen ik terug wilde vertrekken, merkte ik dat de grendel van mijn achterwiel half los stond. Misschien had dit groepje dat gedaan, misschien had iemand het ervoor reeds gedaan.

Wat een bijzondere fiets!

Niettemin heb ik toch een mooie zonsondergang kunnen trekken.

Zonsondergang in Monywa

Fietsstatistieken:
121,79 km
5 u 44 min
21,19 km/u

6 november: Golvend naar een reuzenklok

Vandaag stond de eerste rit in lijn op het programma, al was het een zeer kort ritje. Het eindpunt was Sagaing, op een goede 25 km van Mandalay. Na een uur en een kwartier was ik er al. Ik zwierde mijn bagage af in het guest house, en stapte terug op de fiets richting Mingun. De trekpleister van deze erfgoedsite op 22 km ten noorden van Sagaing is een reuzenklok. Ze beweren hier dat het de grootste klok ter wereld is, maar dat heb ik niet nagemeten.

De klok van Mingun

Daarenboven bevat de site een kolossale berg bakstenen als restant van een onafgewerkte en megalomane stupa.

De stupa van Mingun

Al bij al had ik Mingun snel gezien, en keerde ik na drie kwartier plus een uurtje om te lunchen al terug. De weg van Sagaing naar Mingun was licht golvend, en vooral in de laatste kilometers waren de hellingen kort maar stijl. In de dalen lag vaak los zand opgehoopt. Na elke afdaling moest ik dus fors in de remmen om niet onderuit te schuiven in de zandbak. Vervolgens kon ik vanuit quasi stilstand de beklimming van de volgende heuvel aanvatten. Onderweg zag ik hoe men in Myanmar van jongs af aan leert om met het afvalprobleem om te gaan. Ik betrapte twee schooljongens die recht tegenover een school een grote mand met afval ledigden. Uit de hoeveelheid afval die er al lag, kan ik alleen maar vaststellen dat het een dagdagelijkse gewoonte was.

Afvalbeheer in een school tussen Mingun en Sagaing

Nadat ik terug in Sagaing was, beklom ik te voet een mooie paya op de Sagaing Hill. Het uitzicht was prachtig. Toen ik in de schemering terugkwam bij het guesthouse, werkte de elektriciteit niet. Klaarblijkelijk had de hele stad last van een stroomonderbreking. Bijgevolg nam ik een koude douche in het schemerduister. Vervolgens deed ik de was in de lavabo met mijn koplamp op het hoofd. Tijdens de was sprong er plots een lamp in de kamer aan, maar in de badkamer was er helaas nog geen licht. Achteraf begreep ik dat het guesthouse een generator had aangezet, waardoor bepaalde circuits toch stroom kregen. De ventilator werkte ook, en dus hing ik mijn was te drogen in een windtunnelconstructie. Na een uurtje was de stroomonderbreking afgelopen.

De was drogen met een ventilator

Het Sein Pann Myaing Guest House is tamelijk schraal. Voor 15$ heb ik een kamer van 3 op 3 meter met een dubbel bed. Daarenboven is er nog een badkamer met koude douche en lavabo, en een WC die niet kan doorspoelen. De kamer heeft wel airco. Het bed was sober opgemaakt. Er was een hoeslaken over het bed getrokken, en er lag een opgevouwen deken. Het laken ontbrak en de kussens hadden geen kussenslopen. Gelukkig had ik een zijden slaapzak bij. De deur werd afgesloten met een hangslot aan de buitenkant en met een grendel aan de binnenkant. De mater familias van mijn guest house in Mandalay had dit guest house de avond voordien voor mij geboekt. Ze heeft een schriftje vol met hotels en guest houses in Myanmar, gerangschikt per stad. Volgens mij kent ze meer hotels dan de Lonely Planet. Dit guest house stond er alvast niet in. Overigens kende de Lonely Planet ook The Ma Ma in Mandalay niet.

Fietsstatistieken:
77,69 km
4 u 11 min
18,54 km/u