12 november: Popa –> Meiktila

Deze morgen ontbeet ik als enige gast in het restaurant van het hotel. Behalve de obligate eieren, werd ook rijst met kikkererwten opgediend. Dit gerecht was een trendsetter voor de dag, want ook ’s middags en ’s avonds werd het me voorgeschoteld. Vandaag stond op papier de koninginnenrit op het programma. Volgens de karige kaartinformatie zou de weg de hele dag door het heuvelachtige landschap slingeren. In de praktijk viel het goed mee. Eerst was er een steile afdaling van 5 kilometer vol haarspeldbochten. Vervolgens bleef het nog een aantal kilometers zacht dalen. Uiteindelijk begonnen de heuvels, de ene al wat hoger dan de andere. Lange en korte beklimmingen en afdalingen losten elkaar af. Toch ging het meer af dan op. Toen ik op de bestemming aankwam, stond er een gemiddelde snelheid van 22 kilometer per uur op de teller. Dit is het snelste gemiddelde tot nu toe.

De weg tussen Popa en Meiktila

Pas om 12:50u en 97 km kwam ik een restaurant tegen. Na de currytafel legde ik vlot de resterende kilometers naar Meiktila af. Reeds om 14:15u na 114 km was ik op mijn bestemming. Onderweg bedacht ik dat ik vanavond nog een nachtbus zou kunnen nemen naar Bago in het zuiden, in plaats van in Meiktila te overnachten. Na mijn aankomst in Meiktila kocht ik meteen een busticket voor mezelf (8.500 Kyat / 6,40 EUR) en mijn ligfiets (11.000 Kyat / 8,25 EUR). Vervolgens bezocht ik het stadje, dat ik snel gezien had. Ik had nog een uurtje over voor het donker zou worden. Ik besloot om eens rond het meer van Meiktila te fietsen. Helaas reed ik verkeerd, en zat ik in een ‘dead end’. Om niet verder te verdwalen keerde ik veiligheidshalve terug.

De gouden eendenboot van Meiktila

Vervolgens restte me nog één ding voor ik om 19:00u op de bus zou stappen: eten. Vlakbij de bushalte vond ik een restaurantje op de stoep. Na het eten wachtte ik hier tot het tijd was voor de bus. Ik ben er ook naar het toilet geweest, en zag op deze manier hoe de familie leefde. Het gebouw had slechts één grote kamer. Links stonden bamboe bedden voor de hele familie, rechts werd in beslag genomen door de keuken van het restaurant. Aan de andere kant was een deur naar een deels overdekte koer. Behalve een deel van de restaurantkeuken, stond hier ook het toilet met wanden van golfplaat. Binnen in het kotje was een Franse WC in de grond, die men doorspoelde met een kommetje water.

Meiktila kwam enkele maanden geleden negatief in het nieuws na zware rellen tussen boeddhisten en moslims. De rellen ontaardden in een pogrom tegen moslims, waarbij moskeeën en moslimhuizen in de vlammen opgingen, en enkele moslims gelyncht werden. Ik vermoed dat de rellen zich in de buurt van de bushalte afspeelden. Hier waren een tweetal gesloten moskeeën, en uitgebrande huizen stonden leeg of werden verbouwd. Bovendien waren er ook heel wat lege bouwpercelen waar huizen van de grond af aan werden heropgebouwd. Op één van de ruïnes wapperde een boeddhistisch vlaggetje als symbool van verovering.

Moskee in Meiktila

De bus was een wat ouder model met minder comfort dan bij de heenreis. Toen ik opstapte was de bus bijna leeg. Vervolgens reden we twee à drie uren op secundaire wegen, en regelmatig pikten we nieuwe passagiers op. Pas na 22:00u reden we de autostrade richting Yangon op. De zetels waren zeer smal. Lichaamscontact met de onbekende Birmese buurman was onvermijdelijk, ook al waren we allebei smalle mensen.

Ligfiets in de koffer van de bus naar Bago

Fietsstatistieken:
129,15 km
6 u 13 min
20,74 km/u

11 november: Bagan –> Popa

Nadat ik deze morgen nog eens van het uitgebreide ontbijtbuffet had genoten, lag ik om 8:26u op de fiets. Vandaag was de bestemming Popa, een uitgedoofde vulkaan met een tempelcomplex op een klif. De eerste 15 kilometer waren vals plat. Vervolgens ging het heuvel op heuvel af, de ene al wat steiler dan de andere. Nadien volgde een zachte afdaling van meerdere kilometers. De afdaling werd meteen cash betaald, want de verloren hoogte moest ingehaald worden via een steile klim met haarspeldbochten. De kwaliteit van het wegdek was goed voor de Myanmarese normen, zelfs bij het stuk secundaire weg.

De weg tussen Bagan en Popa

Tenslotte arriveerde ik aan de afslag naar het dorp Popa aan de voet van de berg. Hier was al meteen een hotel. Ik wilde niet het eerste het beste hotel nemen, dus op zoek naar alternatieven fietste ik verder naar het dorp Popa. Het centrum van dit dorp is een T-sprong. Ik fietste de twee overige wegen enkele honderden meters in zonder een hotel tegen te komen. Nochtans stelt de Lonely Planet dat er meerdere guest houses in Popa zijn, plus het top-end hotel Mount Popa Resort. Ik fietste terug naar dat ene hotel, de Nay Minn Thar Inn. Voor 45$ nam ik er een relatief duur stuk van een bungalow. In tegenstelling tot Bagan zijn de bungalows in Popa niet rond een zwembad gegroepeerd. Het personeel is alvast zeer vriendelijk en attent. Niettemin heb ik de indruk dat er nauwelijks of geen gasten zijn, en dat ik nagenoeg zeker de enige westerling ben.

De tempelrots van Popa

Nadat ik mijn bagage had achtergelaten, fietste ik terug naar Popa om te lunchen. Vervolgens fietste ik verder naar het tempelcomplex op de rots. Onderweg kwam ik plots alsnog een guest house en een hotel tegen. Te laat, want ik had reeds een kamer in het eerste hotel genomen. Het tempelcomplex staat op een bijna loodrechte rots. Met een trap klommen de pelgrims en de schaarse toeristen naar boven. De rots is bewoond door beige aapjes die de trap volpoepen. Enkele mannen kuisten de apenstront van de trap, en vroegen in ruil een ‘donation’. in het tempelcomplex worden ‘nat‘ aangebeden. Dit zijn oeroude animistische goden. In Myanmar leven de ‘nat’ in symbiose met het boeddhisme. Boven op de rots was er een adembenemend uitzicht in alle richtingen.

Apen op de tempelrots van Popa

’s Avonds heb ik in het restaurant van het hotel gegeten. Op voorhand had het personeel me reeds gevraagd wat ik wilde eten. Ik was immers de enige restaurantbezoeker. Het was een speciale ervaring om te eten terwijl er drie personeelsleden alleen voor mij stand-by stonden. Tijdens het eten kreeg ik plots schrik. Als ik effectief de enige gast ben, dan is het relatief makkelijk om me te vermoorden en mijn geld te pikken. Niemand weet dat ik hier in dit hotel ben. Indien dit blogbericht op het internet verschijnt, dan mogen jullie gerust zijn. Dan was mijn angst onterecht, en heb ik het overleefd.

Fietsstatistieken:
61,15 km
3 u 30 min
17,41 km/u