21 november: Pakse –> Tat Lo

Vermits ik een zware rit verwachtte, stond ik vroeg op. Aan het ontbijtbuffet van het hotel stapelde ik mijn bord vol met de lekkerste dingen van gisteren. Vóór 8:00u vertrekken kon vandaag niet. Ik moest eerst langs het postkantoor om de ansichtkaarten in de bus te steken. Vervolgens zette ik koers naar Tat Lo aan de voet van het Bolaven Plateau. Dit toeristisch dorpje ligt aan enkele watervallen. Iedereen noemt het dorp naar de belangrijkste waterval, maar eigenlijk is de officiële naam Ban Saen Vang.
Pakse ligt vlak aan de Mekong, dus moest ik opnieuw de Mekongvlakte verlaten. In de buitenwijk van Pakse begon reeds de kilometerslange beklimming op een drukke baan. Aan weerszijden van de snelweg liep een brede aardeweg. Ooit zal men de capaciteit verdubbelen, maar die dag is nog niet aangebroken.
 wp-1479725079830.jpg
Pas na 22 kilometer bereikte ik de top op meer dan 400 meter hoogte. Op de top sloeg ik linksaf de snelweg #20 naar Salavanh in. Enkele kilometers verder zag ik de eerste koffiestruiken waarvoor het Bolaven Plateau bekend is.
 wp-1479725249283.jpg
Eerst mocht ik 8 km heerlijk afdalen. Dan begon de weg fel op en neer te gaan. Vaak daalde de weg steil af naar een riviertje. De gammele bruggen tegen 50 kilometer per uur oversteken zou ronduit roekeloos zijn. Dus remde ik steeds af naar een voorzichtige 15 kilometer per uur. Voorbij de brug klom de weg terug steil omhoog, en kon ik vanuit quasi-stilstand opnieuw aanzetten.
 wp-1479725231230.jpg
Na ongeveer 45 kilometer begon de tweede beklimming van de dag. De klim hield zeker 10 kilometer aan. Het was stilaan middag toen ik de top bereikte. Enkele kilometers verder stopte ik met gemengde gevoelens aan een noedelshop. Uit de luidsprekers knalde oorverdovende muziek. Ik besloot om toch te stoppen, want ik had geen zin om verder te fietsen met een lege maag. Ostentatief deed ik mijn oordopjes in. De kokkin begreep het gebaar, en liet de muziek afzetten. Minder luid mocht van mij ook, maar nu kon ik wel in alle rust eten.
De derde en laatste beklimming van de dag begon voorbij de districtshoofdplaats Lao Ngam. In vergelijking met de vorige twee vereiste de klim weinig inspanning. Maar boven bereikte ik met een hoogte van meer dan 600 meter wel het dak van deze etappe. Hierna daalde de rechte weg 10 kilometer lang zonder veel bochten. De talloze gele bloemen langs de kant van de weg maakten van de zware rit ook een prachtige etappe.
 wp-1479725267175.jpg
Om tien voor drie kwam ik aan in het dorp Tat Lo. Ik stopte bij mijn eerste keuze, maar het kleine Fandee Guest House was volzet. Het Palamei Guest House had geen kamer met private badkamer ter beschikking. Ik besloot alle adressen van de Lonely Planet aan de kant te leggen. Honderd meter terug informeerde ik bij het nagenoeg verlaten Chitphanya Guest House. In dit enigszins verwaarloosde motel nam ik voor 100.000 Kip (11,31 EUR) een kamer met dubbel bed en airco. De inclusieve badkamer heeft een warme douche en een westerse toiletpot. Wifi is er niet, maar dat is ook bij de overige guest houses in het dorp een schaars goed. Gelukkig heb ik nog voldoende krediet voor mobiel internet. Uiteraard kan deze motelkamer niet op tegen de charme van een houten paalhut.
Fietsstatistieken: 
89,13 km
4 u 45 min
18,77 km/u

20 november: Rondkijken in Pakse

Uitgeslapen verscheen ik rond half negen in de ontbijtzaal van het hotel. Op het gemak genoot ik van het uitgebreide ontbijtbuffet. De cakejes, rijsttaart en minipannenkoekjes spoelde ik door met drie tassen koffie. Omstreeks tien uur vertrok ik met de ligfiets. Langs de Mekong fietste ik naar het oosten van de stad. Hier in Pakse kijk ik voor het eerst vanaf de linkeroever eens niet op Thailand uit. Even stroomopwaarts ontdubbelen de Mekong en de grens. De rechteroever bij Pakse is dus gewoon een deel van Laos.
wp-1479648784655.jpg
Drie kilometer van mijn hotel bereikte ik de eerste bestemming, met name de Talat Dao Heung. Volgens de Lonely Planet is dit een ochtendmarkt van verse producten. In het overdekte shoppingcentrum wordt evenwel voornamelijk kledij en cosmetica verhandeld. Alleen in de rand zag ik kraampjes met bijvoorbeeld gedroogde vis. Ik vond niet meteen een geschikte plek om mijn fiets in de schaduw te parkeren. Eén van de parkeerwachters bood spontaan zijn eigen motorfiets aan om mijn ligfiets aan vast te maken. Ik accepteerde het aanbod, en bevestigde het slot rond het handvat van de motorfiets. Toen ik hem geld voor deze dienst aanbood, weigerde hij stellig dit te aanvaarden. Ik kuierde een half uurtje lukraak op de markt. Toen ik terugkwam trof ik mijn fiets onbewogen aan.
wp-1479641156811.jpg
Van de markt fietste ik naar het Champasak Heritage Museum. Dit museum was helaas gesloten in het weekend. Vervolgens keerde ik terug naar het hotel voor een sanitaire stop. Ik liet mijn ligfiets achter op de parking van het hotel. Te voet bezocht ik de nabije Wat Luang naast de rivier Xe Don. De tempel was verlaten, dus kon ik zonder gêne met de zelfontspanner de onderstaande foto maken.
wp-1479641183919.jpg
Na de lunch van rijst met kip en paprika stapte ik terug op de fiets. In de voormiddag was ik reeds voorbij Wat Tham Fai gefietst. Toen gaf ik de prioriteit aan de sanitaire stop boven het bezoek aan deze tempel. Ik had me de moeite om terug te keren kunnen besparen. Het grote terrein van de tempel was helemaal verlaten en er was weinig te zien. Binnen de 20 minuten stond ik terug aan het hotel. Ik parkeerde mijn fiets en wandelde naar het Champasak Plaza Shopping Centre op 100 meter van het hotel. Deze overdekte marktplaats was kleiner dan de Talat Dao Heung, maar de aangeboden koopwaren hadden veel gelijkenissen. In een hoekje op de eerste verdieping verkocht men ligfietstoestellen om te fitnessen. De rugleuning kon nog een heel stuk naar achter om een natuurgetrouwe ligfietservaring te verkrijgen.
wp-1479641209429.jpg
Halverwege de namiddag rondde ik het rondkijken in Pakse af. Ik trok me terug in mijn hotelkamer om ansichtkaarten te schrijven.
Fietsstatistieken:
9,76 km
0 u 34 min
17,01 km/u

19 november: Napong –> Pakse

Ondanks de harde matras heb ik goed geslapen. Zo goed dat de wekker me uit een droom haalde. Ik wandelde naar het dorp voor een kom noedelsoep. Ik verschoot toen ik afrekende. De dame van de noedelsoep vroeg 20.000 Kip (2,31 EUR), dat is dubbel zoveel als gewoonlijk. Rond half negen begon ik aan de laatste etappe naar Pakse. Aan weerszijden van de weg doemden er steile heuvels op.
wp-1479555535676.jpg
De weg ging licht op en neer tot kilometer 33. Dan volgde bijna 15 kilometer met vals plat en enkele heuvels. Eenmaal dit voorbij ging het tempo terug omhoog.
wp-1479555575007.jpg
Ergens onderweg fietste ik voorbij een ambachtelijk verwerkingsbedrijfje van PMD-afval. De tuin van een hutje met een golfsplaten dak stond vol puinzakken met PET-flessen. Tussen de puinzakken lag het vol plastic flessen.
wp-1479555587184.jpg
Na ongeveer 62 kilometer verdriedubbelde het aantal rijstroken per richting. Het leek een beetje op een Belgische autostrade maar dan met amper verkeer en een aparte fietsstrook. Twee kilometer verder stopte ik eindelijk voor de lunch. Ik keek reeds geruime tijd uit naar een geschikte noedelshop, maar geen enkele voldeed aan mijn voorwaarden. Ofwel was er geen schaduw, ofwel geen zitplaatsen met leuning, ofwel zat de noedelshop reeds barstensvol.
wp-1479555604546.jpg
Toen ik na de lunch terug vertrok, bereikte ik onverwacht snel mijn eindbestemming. Volgens Maps.me zou ik moeten omrijden wegens een ontbrekende brug over de rivier Xe Don. Vlak na de luchthaven was er een afslag naar links, maar ik volgde rechtdoor de hoofdbaan. Dit bleek de juiste keuze te zijn, want 20 minuten na mijn lunchpauze stond ik reeds in het centrum van de stad Pakse.
wp-1479555617411.jpg
Even later stopte ik aan het Paksé Hotel. Hier had ik van thuis uit rechtstreeks bij het hotel een kamer geboekt voor 420.000 Kip of 52,50 $. Mijn kamer is duidelijk kleiner dan de motelkamers van de afgelopen dagen, maar compenseert dit in luxe. Voor het eerst sinds Vientiane nam ik de lift naar boven.
Bij de stadsverkenning keek ik speciaal uit naar wasserijen. Ik spotte er twee onderweg. Toen ik langs de andere kant terug aan mijn hotel kwam, zag ik er nog één schuin tegenover mijn hotel. Ik haalde mijn vuile was op in mijn kamer, en deed het binnen voor 25.000 Kip (2,88 EUR). Toen was het 16u en koffietijd. In het Sinouk Café bestelde ik een dubbele espresso en een koffiekoek met amandelen. De koffie teelt het café op de eigen plantage op het Bolaven Plateau. Over vier dagen beklim ik dit plateau, dus dit was een klein voorafsmaakje.
Fietsstatistieken:
70,02 km
3 u 21 min
20,88 km/u