7 november: Pak Ngum –> Paksan

Toen ik deze ochtend om 7 uur opstond, was het zachtjes aan het regenen. Mijn was hing buiten aan een droogrek, en die was nu even vochtig als gisterenmiddag na de wasbeurt in de lavabo. Vanavond zal ik de T-shirt en onderbroek opnieuw te drogen hangen. Om kwart voor negen vertrok ik naar het provinciestadje Paksan. Het begon opnieuw te druppelen toen ik de oprit van het hotel af fietste. Net als gisteren fietste ik door een golvend landschap, maar nu waren de golven langer en steiler. In tegenstelling tot gisteren fietste ik vandaag trouw over snelweg #13.
Thakhek250km.jpg
Onderweg passeerde ik vele guesthouses. Om de vijf kilometer zag ik wel een uithangbord van een guesthouse. De overnachtingsmogelijkheden waren dus talrijk. Er is geen nood om al bij Hotel Bouavanh te stoppen, je kan gerust één van de volgende gelegenheden nemen. Na 41 km stopte ik voor een colapauze.
Colapauze.jpg
Nadien kwam ik geen guesthouses meer tegen. 25 km verder stopte ik voor de lunch. Tot mijn verbazing bood de noedelshop wel eetstokjes aan maar geen lepel om de bouillon binnen te lepelen. Toen ik me klaar maakte om te vertrekken, begon het te regenen. Ik wachtte tot de bui gepasseerd was, en 20 minuten later dan gepland lag ik terug op de fiets. Helaas begon het al snel terug te regenen. In de zachte regen fietste ik verder. Inmiddels was ik terug in de brede vlakte van de Mekong, en werd het golvend landschap uitgevlakt. Aan de kant van de weg stonden plots tientallen kraampjes met gedroogde vis.
Gedroogde-vis.jpg
Om 15:30u kwam ik in de regen aan in het provinciestadje Paksan. Ik maakte eerst een ommetje langs het Saymongkhoune Guesthouse nabij het busstation, maar ik besloot om door te fietsen naar het Paksan Hotel. Hier nam ik voor 140.000 Kip (15,57 EUR) een lange kamer met airco, dubbel bed, frigo en onbeveiligde wifi. De informatie die het hotel verspreid is eentalig Vietnamees. Dit is duidelijk een hotel van Vietnamezen voor Vietnamezen. Na de douche fietste ik naar de monding van de lokale rivier Xan in de brede Mekong.
Monding_Xan_in_Mekong.jpg
Toen ik bij mijn terugkomst het blogbericht van gisteren wilde publiceren, werkte de WordPress app onbegrijpelijk tegen. WordPress publiceerde alleen de titel zonder de tekst en de foto’s. Na enkele vergeefse pogingen slaagde ik om het bericht te publiceren via de website van WordPress.
s’Avonds fietste ik naar het Thongsaiylom Restaurant twee kilometer verder op snelweg #13. Gelukkig had de snelweg straatverlichting behalve voor de laatste 100 meter. Ik had dit restaurant gevonden op Google Maps. Het heeft een hoge quotering van 4,4 op 5 en verscheidene goede Laotiaanse recensies, dus dat wilde ik eens proberen. De opdienster gaf me een natte Laotiaanse menukaart die vandaag duidelijk in de regen had gelegen. Ik kon er niets van maken. Gelukkig stond er een soort van koud buffet opgesteld. Ik wees op de kippenstukjes en de rijst met groentjes, maar die kreeg ik niet. In ieder geval kon ik zo mijn interesse in rijst met kip overbrengen. Uiteindelijk bracht ze een bord warme rijst en een bord lekkere gepaneerde en gefrituurde kippenvleugeltjes. Samen met een grote fles Beerlao kostte dit 50.000 Kip (5,56 EUR). Ook in een restaurant van deze prijsklasse liepen de katten onder de tafel en schuurden tegen de benen. Eén van de katten zette haar voorpoten op mijn been en miauwde om een kippenbotje.
Katten_op_vinkenslag.jpg
Fietsstatistieken:
95,57 km
4 u 31 min
21,18 km/u

6 november: Vientiane –> Pak Ngum

De rijst van het ontbijt ging deze ochtend weer moeizaam binnen. Toen zag ik müesli, fruit en yoghurt staan. Dit eet ik thuis dagelijks als ontbijt. De kom müesli met papaya lepelde ik vlot binnen. Pas na half negen lag ik op de fiets. De bestemming voor vandaag was Pak Ngum omdat Paksan net te ver weg is om in één etappe te bereiken. Het dorp Pak Ngum ligt op dik 60 kilometer van Vientiane. Omdat ik hier ben om te fietsen, besloot ik om niet de kortste weg te nemen. Bovendien zal ik de komende weken nog genoeg over snelweg #13 naar het zuiden fietsen. Bij de afslag van #13 op 12 km van het centrum reed ik rechtdoor over snelweg #10. Deze snelweg loopt door een licht golvend landschap dat de hele dag zou aanhouden. Na enkele kilometers werd ik ingehaald door een processie van auto’s met boeddhistische vlaggetjes. In het midden van de trage colonne speelde een live band op de laadbak van een vrachtwagen. Ik hield enkele kilometers hetzelfde tempo aan om van de live muziek te genieten.
wp-1478512315583.jpg
Voorbij een brug over een rivier versmalde de snelweg plots van drie naar één rijstrook in elke richting. Ook de wegmarkering verdween en de kwaliteit van het asfalt ging gevoelig achteruit. Na 47 km sloeg ik rechtsaf in de weg die Open Street Maps aanduidt met nummer 0118. Deze weg loopt rakelings langs de bergkam van het Phou Khao Khouay National Park met toppen van meer dan 1.000 meter hoog. Eerst bleef de kwaliteit van de weg gelijk aan snelweg #10. Maar na 3 km eindigde het asfalt abrupt en begon de gravel. Wasborden, diepe putten en los zand passeerden de revue. Mijn tempo daalde gevoelig. Maar het uitzicht op het platteland met de bergen op de achtergrond was vaak prachtig.
wp-1478512337744.jpg
Na 8 km gravel hield ik een frisdrankpauze. Maar de overige klanten lieten me niet gerust. Een oudere man maakte in onbegrijpelijk Laotiaans en met gebaren duidelijk dat hij mijn bril wilde opzetten. In ruil bood hij zelfs een blikje Beerlao aan. Ik zorgde ervoor dat hij geen kans kreeg om mijn bril te grijpen, en haastte me om snel verder te fietsen. Nog eens 8 km verder stopte ik in het dorpje Nakhai voor een kom noedelsoep. De soep smaakte verrukkelijk, en ze was ook vullend. In verhouding tot de doorsnee kom noedelsoep bevatte deze kom meer noedels en minder bouillon. Ik was de enige klant van het restaurant. Onder de tafels liepen kippen, katten, en honden.
De talrijke bruggen op de gravelweg stonden op punt om vervangen te worden. Naast de bruggen lagen alvast de betonnen balken voor de nieuwe bruggen. Slechts bij één brug waren ze effectief aan het werken, ofschoon het zondag was. De oude bruggen hadden een versleten planken vloer vol gaten. Uit veiligheidsoverwegingen stak ik de bruggen te voet over.
wp-1478512369993.jpg
Uiteindelijk bereikte ik om kwart na drie met 47 gravelkilometers op de teller snelweg #13. Vier kilometer zuidelijker stopte ik aan het Bouavanh Hotel. In dit landelijke hotel nam ik voor 130.000 Kip (14,74 EUR) een kamer met een dubbel bed, airco, en een lauwe douche. Wifi is er niet, evenals WC-papier. Maar intussen heb ik mezelf reeds aangeleerd hoe ik mijn gat kan schoonspuiten met een sproeier. Wat ik me wel afvraag, loopt de lokale bevolking na het toiletbezoek met een nat gat rond?
Fietsstatistieken:
100,67 km
5 u 0 min
20,12 km/u