2 november: Geland in zwartwit Bangkok

Na een ondiepe slaap van bijna 5 uur ging het licht in de cabine terug aan. De Boeing landde tamelijk stipt om half elf in Bangkok. De wachtrij voor de immigratie begon reeds in de aankomstzone. Na 35 minuten aanschuiven mocht ik Thailand betreden. Intussen was de bagage reeds geruime tijd gelost. Mijn fietsdoos kwam ik onderweg naar de bagageband tegen bij de afdeling ‘oversized baggage claim’. Mijn banaantassen waren reeds van de band gehaald. Op de band kwamen koffers uit Moskou aan. De airport pick-up van mijn hotel stond me op het verste eind van de lange aankomsthal op te wachten. Samen met de chauffeur legde ik de fietsdoos plat bovenop de hoofdsteunen van de aftandse Toyota minibus. Een dik uur later arriveerden we bij het hotel in het centrum. Onderweg moest ik de fietsdoos vaak terug naar achter duwen. In Bangkok overheersen de wolken. Zou het regenseizoen nog niet helemaal voorbij zijn?

Gemakshalve had ik hetzelfde hotel als bij mijn Cambodjareis in 2015 gereserveerd. Voor een kamer met een tweepersoonsbed in het New Siam Riverside Guest House betaal ik evenals anderhalf jaar geleden 1.490 Baht (nu 38,88 EUR) voor een nacht. Het hotel is schitterend gelegen in de toeristische wijk Banglamphu vlak aan de brede rivier Chao Phraya, en heeft een zwembad aan de oever van de rivier. Terwijl ik dit schrijf nip ik van een cola op het terras, en kijk ik naar de boten die gestaag voorbij varen.

Voor het uitpakken van de ligfiets regelde ik eerst een paar zaken. In het reisbureau van het hotel boekte ik een ticket voor de nachttrein naar Nong Khai voor morgenavond. Ik betaalde 908 Baht voor het onderste bed in een 2de klassewagon met airco. De voucher werd binnen het kwartier ingeruild door het echte ticket. Hier kwam vermoedelijk een spoedkoerier aan de pas. Aansluitend reserveerde ik een kamer voor bij mijn terugkomst op het einde van mijn fietsreis. Behalve een scheefgetrokken spatbord kwam mijn ligfiets heelhuids uit de fietsdoos. Ik gaf de fietsdoos bij het hotel in bewaring voor 15 Baht per dag. In de buurt maakte ik een testrit van ruim 5 km. Ik kreeg echt zin om aan mijn fietsreis te beginnen.

Sinds de Koning vorige maand is overleden, is Thailand in diepe rouw. De Thai uiten dit op verschillende manieren. Op de hekken van overheidsgebouwen drapeerden ze witte en zwarte doeken. De meerderheid van de Thai draagt zwarte, witte en/of grijze kleren. Kleur wordt dus zoveel mogelijk vermeden. Indien men niet anders kan, dan spelden ze een zwart lintje op. Ze werden uitgedeeld bij de immigratie. Ik heb er eentje meegenomen om op mijn kleurrijke T-shirts te spelden. Ook de Thaise websites rouwen. Bijvoorbeeld de homepage van de Thaise spoorwegen is uit respect volledig op grijstinten overgeschakeld. Vroeger was dit een kleurrijke website in de koninklijke kleuren geel en paars.


Na de testrit trok ik naar het zwembad. Bij zonsondergang maakte ik een wandeling langs de kade van de rivier Chao Phraya achter het hotel. Nadien dineerde ik op het terras van het hotel. Ik zat nog geen 5 minuten neer, of het begon licht te regenen. Noodgedwongen verplaatste ik me naar het rokersafdak. Gelukkig waren er vanavond weinig rokers aanwezig.

Fietsstatistieken:
5,58 km
0 u 18 min

18,18 km/u

3 februari: Geland in Bangkok

De vlucht naar Bangkok had een half uur vertraging, die we in het vliegtuig doorbrachten. Vrijwel meteen na het opstijgen van de luchtreus van het type Airbus A380-800, legde ik me te slapen. Het was een korte nacht. Na ongeveer tweeënhalf uur dutten werden we gewekt voor de lunch. De crew serveerde lunch en geen ontbijt, aangezien het bijna middag was in Bangkoktijd. Na de landing vond ik mijn banaantassen snel terug op de bagageband. Voor mijn fietsdoos moest ik nog 10 minuten nagelbijtend wachten bij de afdeling ‘oversized baggage claim’. Indien de fietsdoos niet zou komen, dan kon ik een kruis maken over mijn fietsreis. Een dag vertraging zou mijn planning ook danig in de war sturen. Ik slaakte dus een stevige zucht van opluchting toen de fietsdoos via de goederenlift werd gebracht.

Het transport naar mijn hotel had ik op voorhand geregeld. In de aankomsthal stond een Thaise dame met een bordje met mijn naam op. Ze leidde me naar een Toyota busje waar mijn fietsdoos makkelijk in paste. De chauffeur (haar man?) reed me op 50 minuten naar mijn hotel. Deze service kostte me 1200 Baht (32,40 EUR). Dit is veel geld, maar ik had geen zin om op de luchthaven zelf nog vervoer voor mezelf en mijn lompe fietsdoos te zoeken.

IMG_0243

Voor een kamer met een tweepersoonsbed in het New Siam Riverside Guest House betaal ik 1490 Baht (40,10 EUR) voor een nacht. Ik heb dit hotel samen met het luchthaventransport geboekt. Het hotel is schitterend gelegen in de toeristische wijk Banglamphu vlak aan de brede rivier Chao Phraya, en heeft een zwembad aan de oever van de rivier. Terwijl ik dit schrijf nip ik van een cola op het terras, en kijk ik naar de boten die gestaag voorbij varen.

IMG_0244

Na de aankomst aan het hotel, plonsde ik eerst in het zwembad om af te koelen. Vervolgens pakte ik mijn ligfiets uit. De fiets had de reis in de fietsdoos prima overleefd, zo bewees het testritje van 4 kilometer rond de wijk Banglamphu tijdens de drukke avondspits.

IMG_0245

Fietsstatistieken:
4,22 km
0 u 14 min
18,62 km/u