5 november: Hoofdsteden hoppen

Na twee dagen Mandalay was het vandaag tijd om de omgeving te bezoeken. De Birmese koningen veranderden vroeger vaak van hoofdstad, soms wel bijna jaarlijks. Behalve Mandalay zelf, zijn er een drietal voormalige hoofdsteden in de omgeving. Vandaag bezocht ik Amarapura en Inwa met de fiets, goed voor een fietstocht van een kleine 80 kilometer. Amarapura heeft momenteel geen hoofdstedelijke allures meer. De site bevat enkele oude paya’s, maar de grote trekpleister is een teakhouten brug van een kilometer die een ondiep meer dwarst. Tijdens de wandeling heen en terug genoot ik van mooie vergezichten. Over de brug fietsen was geen optie. Zelfs de lokale bevolking liep over de smalle brug vol spleten en zonder reling met de fiets in de hand. Bijgevolg heb ik mijn fiets voor 200 Kyat (0,15 EUR) onder de hoede van een parkeerwachter aan de oever achtergelaten.

Brug van Amarapura

Een reusachtige paya in Amarapura werd toevallig gerestaureerd. Geen metalen stellingen hier zoals bij de kathedraal van Antwerpen, maar een fijnmazig netwerk van bamboe.

Paya van Amarapura met bamboe stellingen

Daarentegen had Inwa wel stedelijke kenmerken, met onder meer restanten van de stadsmuur.

Stadspoort van Inwa

Tegenwoordig is Inwa evenwel teruggevallen tot de status van landelijk dorpje, waarin toevallig een hoge concentratie van paya’s en ruïnes staan. De zandwegen waren vol putten en half verhard met steenpuin, waardoor ik niet sneller dan 10 kilometer per uur kon rijden. Ik had de afstand naar Inwa een beetje onderschat, dus ik ben pas om 14:30u aangekomen. Veel tijd had ik niet, maar wel voldoende om me een beeld te kunnen vormen van de site. Ruim een uur later ben ik alweer vertrokken om nog voor het donker terug in mijn hotel te zijn.

Zandweg in Inwa

Vandaag heb ik nog een lokale verkeersregel opgemerkt die me de vorige dagen niet was opgevallen. Auto’s die op een chaotisch kruispunt gewoon rechtdoor willen rijden, geven dit soms aan met hun richtingaanwijzers. Ze zetten dan hun dubbele pinkers op, en pinken dus links én rechts tegelijkertijd. De eerste keer had ik het niet door. Op een druk kruispunt stond in het midden een auto naar links te pinken. Ik vroeg me af waarom de auto in het midden stond en niet links, want nu zou de auto mij moeten kruisen. Toen het verkeer opschoof, kon ik zien dat hij ook naar rechts pinkte. Vervolgens reed hij gewoon knal rechtdoor.

Fietsstatistieken:
79,30 km
4 u 3 min
19,50 km/u

4 november: Sightseeing in Mandalay

Vandaag ben ik uitgerust opgestaan, klaar om de toerist in Mandalay uit te hangen. In de voormiddag bezocht ik Mandalay Palace, een 19de-eeuws koninklijk paleis op een gigantische vierkante site van 2,5 op 2,5 kilometer. De hele site is omheind met een muur en een gracht. Het paleis staat in het ovale centrum midden in het vierkant. De rest van de oppervlakte wordt door het leger ingenomen, onder meer voor huisvesting van soldatenfamilies. Op de paleismuren kon het leger het niet nalaten om de westerlingen te waarschuwen met een grote banier. Indien de Tatmadaw (het Leger) en het Volk samenwerken, zullen ze iedereen die de Unie van Myanmar belaagt verpletteren.

Na de middag bezocht ik nog enkele tempels. Vlak voor zonsondergang kwam ik in de marktbuurt aan. Het verkeer was helemaal vastgelopen in de avondspits. De marktkramers waren reeds aan het sluiten, dus ik was een beetje te laat. Niet erg, want ik wilde toch niets kopen. Alles wat ik koop moet ik immers de volgende weken op de fiets meezeulen. Na mijn terugkomst in Yangon vervalt dit bezwaar, en kan ik me alsnog laten gaan in het shoppen.

20131104-192458.jpg

Fietsen in aan stad als Mandalay is een bijzondere ervaring. Op een kruispunt links afslaan gaat op een heel andere manier dan we in België gewoon zijn. Voorrang van rechts bestaat hier niet. Wie uit een grotere straat komt heeft meer voorrang dan het verkeer dat uit een kleinere straat komt, maar slechts totdat het geduld van het verkeer eindigt. Om links af te slaan, fiets je traag naar het midden van de weg. Als er een klein gaatje valt in het verkeer dat van rechtdoor en links komt, dan spring je er in. Dit doe je niet alleen, want naast je staat ondertussen een dozijn motorfietsen en gewone fietsen die hetzelfde doen. Het is dus de bedoeling dat je zachtjes aan de tegenliggers tot vertraging dwingt totdat je kan afslaan. In theorie wordt niemand verplicht om voet aan de grond te zetten. Voor wie weinig geduld heeft, is er nog een andere manier om links af te slaan. Je slaat zo kort mogelijk links af, zodat je het verkeer dat links staat te wachten langs links voorbijsteekt. Vervolgens steek je schuin de straat naar de rechterkant over als het even wat minder druk is. Dit heb ik vandaag en gisteren af en toe gezien, al heb ik zelf steeds de tragere maar veiligere manier gebruikt.

Fietsstatistieken:
24,19 km
1 u 36 min
14,98 km/u

3 november: Aankomst in Mandalay

Deze morgen om 6:00u ben ik met de nachtbus in Mandalay aangekomen. Eerst heb ik op mijn gemak ontbeten. Vervolgens peddelde ik de 11 km naar het guest house af. Nadat ik me had opgefrist, verkende ik Mandalay op de fiets. Als ligfietser trek ik enorm veel aandacht. Talloze mensen zwaaien en roepen naar mij. Overal waar ik kom, laat ik een spoor van mobiele foto’s na. Passanten op de motorfiets en in auto’s vertragen, en nemen ongegeneerd foto’s van mij met hun smartphone, meestal zonder mij iets te vragen. Wellicht ben ik een hype op de Birmese Instagram.

Op mijn blote voeten heb ik Mandalay Hill beklommen. De heuvel wemelt van paya’s en boeddhabeelden, vandaar dat schoeisel op de volledige berg verboden is. Zoals te verwachten bij een toeristische trekpleister, werd de heuvel bevolkt met kraampjes waar men frisdrank en allerlei prullaria verkocht. De verkopers woonden evenwel bij hun kramen in hutjes van 3 op 5 meter van rieten matten en golfplaten, die op de steile helling plakten. Woonwerkverkeer hebben deze verkopers alvast niet. Op de top was er een prachtig uitzicht over de stad.

20131103-211433.jpg

Na de zonsondergang ben ik gaan eten in een plaatselijk restaurantje dat ik op de terugweg tegenkwam. Toeristen passeerden er blijkbaar nooit, een Engelse menukaart hadden ze niet. Van de drie jonge diensters sprak slechts één een mondje Engels. Om de taalbarrière te overbruggen, vroeg ze of ik toevallig Chinees kon. Niet dus, maar uiteindelijk kreeg ik wel een lekkere kom noedelsoep voorgeschoteld voor amper 300 Kyat, dit is 0,23 euro.

Fietsstatistieken:
40,63 km
2 u 28 min
16,45 km/u

2 november: Yangon

Vermits ik veel nachtrust had in te halen, sliep ik uit tot 8 uur. Na het ontbijt bezocht ik per ligfiets de ‘Big Three’ van de paya’s (pagodes) van Yangon. Een spontaan applaus van de omstaanders maakte mijn aankomst bij Botataung Paya legendarisch. Vervolgens werd ik tijdens het bezoek aan de paya gestalkt door twee jongetjes. Eén van de jongens bootste een ligfietser na. Hij ging met zijn rug op de grond liggen en trappelde met de benen, waarna ze keihard moesten lachen.

Sule Paya

’s Avonds nam ik de bus noordwaarts naar Mandalay, de tweede stad van het land. De bushalte van de lange afstandsbussen ligt ver buiten het centrum, nog verder dan de luchthaven. Een nachtrit van 23 km bracht me erheen. Het drukke verkeer op de brede lanen had een voordeel, want zo was de weg tenminste verlicht. Het busstation nam een hele wijk in beslag. In het donker was de juiste maatschappij niet makkelijk te vinden. Aan de rand van de wijk stond een kotje waar elke bus voor het vertrek moest passeren, en een lijst en geld moest afgeven. De ambtenaren in dit kotje hebben de busmaatschappij opgebeld. Na een kwartier wachten, kwam een jonge fietser me ophalen. Mijn fiets kreeg de laatste stoelenrij volledig ter beschikking. Wellicht was dat de reden waarom ik meer moest betalen voor mijn fiets (15.000 Kyat / 11,20 EUR) dan voor mezelf (14.000 Kyat /10,50 EUR).

20131103-201756.jpg

Fietsstatistieken:
38,05 km
2 u 20 min
16,30 km/u

Proloog: De route

Uiteraard heb ik al een route van mijn ligfietsreis in Myanmar uitgestippeld. Op het onderstaande kaartje kan je de ruwe lijnen van de geplande route bekijken. Klik op het kaartje om het te vergroten. Als je op deze link klikt, dan opent het kaartje in Google Maps. De rode lijnen wil ik fietsen, de dunne groene lijnen zijn transfers met het openbaar vervoer.

Routeplan Myanmar 2013

Ik land in Yangon, een miljoenenstad aan de rivierdelta. Vervolgens neem ik de nachtbus naar Mandalay, de tweede stad van het land, gelegen in de centrale vlakte in het binnenland. In Mandalay begint mijn fietstocht. Via Monywa en Pakokku fiets ik naar Bagan. Deze Unesco Werelderfgoed site bevat duizenden stokoude stupa’s. Vervolgens fiets ik verder via de vulkaantempel Mount Popa naar Meiktila. Hier neem ik de nachtbus naar de stad Bago nabij Yangon. Bijgevolg pas ik voor de toeristische trekpleister van Inle Lake. Heen en terug naar dit meer fietsen zou teveel tijd kosten, zelfs al neem ik één keer het openbaar vervoer. Bovendien ben ik zeer nieuwsgierig naar de provincies Bago en Mon in het zuidoosten van Myanmar. Deze streek zou onterecht veel minder bezocht worden door toeristen.

Vanuit Bago wil ik via Kyaikto (Golden Rock) over Thaton naar de karstheuvels van Hpa-An. Tenslotte fiets ik over Mawlamyine naar Thanbyuzayat, dit is het eindpunt van de beruchte Birma spoorlijn uit de Tweede Wereldoorlog. Als eindpunt rust ik even uit op het nabijgelegen strand van Sat Se. In de planning heb ik drie dagen op overschot, die ik onderweg naar keuze kan invullen. Bij eventuele pech kunnen de extra dagen de nodige ademruimte geven.

Vervolgens vat ik de terugreis aan. In Mawlamyine neem ik de trein naar Yangon. Als ik dit tenminste nog durf, nadat ik zoveel horrorverhalen heb gelezen over de spoorwegen in Myanmar. Eenmaal terug in Yangon, heb ik nog drie dagen tijd om deze stad te verkennen. Na ruim vier weken in Myanmar neem ik tenslotte het vliegtuig huiswaarts.

Alles te samen schat ik deze route op ruim 1000 fietskilometers. Natuurlijk is dit maar een plan dat ik thuis achter mijn bureau heb bedacht. Ik ben benieuwd wat de werkelijkheid zal brengen.