1 mei: Aankomst in Narita

Om kwart voor acht ’s morgens landde de Airbus in Narita op ca. 75 kilometer van Tokyo. Het was kalm aan de immigratiedienst. Na twee vingerafdrukken en een portretfotootje plakte de ambtenaar een sticker in mijn paspoort. Ik zag mijn fietsdoos al van ver bij de bagageband staan. Even later rolden mijn banaantassen op de band en voelde ik me heel opgelucht en gelukkig. Mijn fietsreis kon echt beginnen.
IMG_1387-1024x768
Ik had nagelaten om op voorhand een airport pick-up te regelen. Dat begon zich snel te wreken. In de taxiwachtrij stonden uitsluitend klassieke sedans met kofferbak. Al de minibussen die ik zag waren gereserveerd. Een jongedame van de informatiedienst zocht samen met mij naar een oplossing. Met de fietsdoos dwars op een karretje gingen we een verdieping lager naar het treinstation. De poortbewaker schudde vastberaden met de vinger: geen fietsdozen op de trein! Bij de reguliere busdienst hetzelfde verhaal. Japanse luchthavens bieden een bijzondere dienstverlening aan om je bagage bij je hotel of thuis af te leveren. De bagage komt wel pas de volgende dag aan. Ook voor deze dienst was mijn doos te groot. Uiteindelijk besloot ik om mijn fiets uit te pakken en naar mijn hotel te fietsen. Mijn doos gaf ik voor 820 ¥ (6,17 €) in bewaring.
Gelukkig had ik op voorhand een rustige GPS-route uitgestippeld. De route liep grotendeels langs een kanaal met een jaagpad van grove grind. Langs de andere kant van het jaagpad lagen bamboebossen en pas aangeplante rijstvelden en hier en daar een mastodonthotel.
IMG_1388-1024x768
Een uurtje later arriveerde ik na ruim 10 kilometer aan het Hedistar Hotel. Hier had ik enkele maanden geleden een kamer geboekt voor 38,40 €. Ik liet mijn banaantassen achter, en fietste naar een 7-Eleven shop om aan de ATM yen af te halen. Op de terugweg at ik in een fastfoodrestaurant tegenover het hotel een heerlijke kom rijst met gepaneerde vleesrepen voor amper 529 ¥ (3,98 €). Vervolgens stapte ik op de gratis pendelbus van het hotel. Ik haalde snel mijn fietsdoos in de luchthaven op, en 10 minuten later nam ik dezelfde pendelbus terug naar het hotel. Deze extra lange minibus had achteraan een grote laadruimte met twee achterportieren, ideaal voor fietsdozen. De receptioniste beloofde om mijn fietsdoos gratis voor een maand te bewaren in het bagagelokaal. Beneden in de parkeergarage is er zelfs een fietsenstalling. Het Hedistar Hotel is dus zeer geschikt als hub voor fietsreizigers, op voorwaarde dat je vlucht na de middag landt. De pendelbus pikt pas vanaf de namiddag gasten aan de luchthaven op.
IMG_1400-1024x768
Rond half vijf besloot ik om de plaatselijke tempel te bezoeken. Het tempelcomplex was verrassend uitgestrekt en omvatte ook een park en een bos. De meeste tempelgebouwen waren gesloten, hoewel het complex de capaciteit had om veel volk te ontvangen.  Op de terugweg door het bos begon het al te schemeren.
Fietsstatistieken:
17,88 km
1 u 11 min
15,04 km/u

2 november: Geland in zwartwit Bangkok

Na een ondiepe slaap van bijna 5 uur ging het licht in de cabine terug aan. De Boeing landde tamelijk stipt om half elf in Bangkok. De wachtrij voor de immigratie begon reeds in de aankomstzone. Na 35 minuten aanschuiven mocht ik Thailand betreden. Intussen was de bagage reeds geruime tijd gelost. Mijn fietsdoos kwam ik onderweg naar de bagageband tegen bij de afdeling ‘oversized baggage claim’. Mijn banaantassen waren reeds van de band gehaald. Op de band kwamen koffers uit Moskou aan. De airport pick-up van mijn hotel stond me op het verste eind van de lange aankomsthal op te wachten. Samen met de chauffeur legde ik de fietsdoos plat bovenop de hoofdsteunen van de aftandse Toyota minibus. Een dik uur later arriveerden we bij het hotel in het centrum. Onderweg moest ik de fietsdoos vaak terug naar achter duwen. In Bangkok overheersen de wolken. Zou het regenseizoen nog niet helemaal voorbij zijn?

Gemakshalve had ik hetzelfde hotel als bij mijn Cambodjareis in 2015 gereserveerd. Voor een kamer met een tweepersoonsbed in het New Siam Riverside Guest House betaal ik evenals anderhalf jaar geleden 1.490 Baht (nu 38,88 EUR) voor een nacht. Het hotel is schitterend gelegen in de toeristische wijk Banglamphu vlak aan de brede rivier Chao Phraya, en heeft een zwembad aan de oever van de rivier. Terwijl ik dit schrijf nip ik van een cola op het terras, en kijk ik naar de boten die gestaag voorbij varen.

Voor het uitpakken van de ligfiets regelde ik eerst een paar zaken. In het reisbureau van het hotel boekte ik een ticket voor de nachttrein naar Nong Khai voor morgenavond. Ik betaalde 908 Baht voor het onderste bed in een 2de klassewagon met airco. De voucher werd binnen het kwartier ingeruild door het echte ticket. Hier kwam vermoedelijk een spoedkoerier aan de pas. Aansluitend reserveerde ik een kamer voor bij mijn terugkomst op het einde van mijn fietsreis. Behalve een scheefgetrokken spatbord kwam mijn ligfiets heelhuids uit de fietsdoos. Ik gaf de fietsdoos bij het hotel in bewaring voor 15 Baht per dag. In de buurt maakte ik een testrit van ruim 5 km. Ik kreeg echt zin om aan mijn fietsreis te beginnen.

Sinds de Koning vorige maand is overleden, is Thailand in diepe rouw. De Thai uiten dit op verschillende manieren. Op de hekken van overheidsgebouwen drapeerden ze witte en zwarte doeken. De meerderheid van de Thai draagt zwarte, witte en/of grijze kleren. Kleur wordt dus zoveel mogelijk vermeden. Indien men niet anders kan, dan spelden ze een zwart lintje op. Ze werden uitgedeeld bij de immigratie. Ik heb er eentje meegenomen om op mijn kleurrijke T-shirts te spelden. Ook de Thaise websites rouwen. Bijvoorbeeld de homepage van de Thaise spoorwegen is uit respect volledig op grijstinten overgeschakeld. Vroeger was dit een kleurrijke website in de koninklijke kleuren geel en paars.


Na de testrit trok ik naar het zwembad. Bij zonsondergang maakte ik een wandeling langs de kade van de rivier Chao Phraya achter het hotel. Nadien dineerde ik op het terras van het hotel. Ik zat nog geen 5 minuten neer, of het begon licht te regenen. Noodgedwongen verplaatste ik me naar het rokersafdak. Gelukkig waren er vanavond weinig rokers aanwezig.

Fietsstatistieken:
5,58 km
0 u 18 min

18,18 km/u

2 februari: Vertrek in de sneeuw

Ik zag een witte wereld toen ik deze ochtend uit mijn slaapkamerraam keek. Bij verrassing was er deze nacht 2 cm sneeuw gevallen. Mooi om te zien, maar dit maakte mijn vertrek een stukje complexer. En over een etmaal zal de sneeuw fel afsteken tegenover de stralende zon en 34°C in Bangkok.

De fietsdoos is 5 cm hoger en breder dan de vorige keer. Enerzijds was het makkelijker om mijn ligfiets in te pakken. Bij mijn reis naar Myanmar hebben we hemel en aarde moeten bewegen om de hoogte van mijn fiets met 5 cm te doen krimpen. Deze keer paste de fiets veel vlotter in de doos. Anderzijds paste de grotere fietsdoos niet meer volledig in de Kangoo van mijn ouders. Bijgevolg zijn we met geopende achterklep tegen 90 km per uur over de snelweg naar Zaventem gereden.

Vervoer fietsdoos

 

Na aankomst op de luchthaven, zocht ik mijn vlucht op de grote vertrektabel. Tot mijn verbazing zag ik om 15:15u geen vlucht naar Doha genoteerd staan. Ook boven en onder dat vertrekuur vond ik mijn vlucht niet. Ik begon te vrezen dat mijn reisplanning in duigen zou vallen, en dat ik pas morgen zou kunnen vertrekken. Plots merkte ik op het bord links van 15:15u een vlucht naar Doha om 14:55u. Mijn vlucht was vervroegd zonder dat men mij had gewaarschuwd. Tot mijn opluchting kwam alles goed, en zat ik plots 20 minuten voor op schema. Eenmaal boven in de lucht, toostte ik met een beker champagne op de aftrap van mijn reis. Om de tijd te verdrijven keek ondertussen ik naar The Maze Runner.

IMG_0241

Qatar Airways heeft lessen getrokken uit vlucht MH17, en probeerde oorlogsgebieden te vermijden. De kortste vliegroute van Brussel naar Doha is over Syrië en Irak. De piloot zette eerst koers naar de Golf van Akaba. Hier maakte de piloot een bocht, en vloog over Saudi-Arabië naar Qatar. Om het Islamitisch Kalifaat te vermijden, vlogen we wel over de Sinaï-woestijn. In deze desolate Egyptische provincie zijn medestanders van IS actief, die zich naar analogie de Provincie Sinaï [van de Islamitische Staat] noemen. We werden evenwel niet gehinderd door luchtafweerraketten, en we landden veilig op de nieuwe luchthaven van Doha.

Fietsstatistieken:
0 km
0 u 0 min
0 km/u

31 oktober: Vertrokken!

Eindelijk was het zover, deze morgen ben ik vertrokken naar Myanmar. Gisterenavond heb ik nog de laatste dingen van mijn to-do lijst afgewerkt. Het inpakken van mijn ligfiets ging moeilijker dan verwacht. Het stuur kwam te hoog en paste niet in de doos. Na veel foefelen kon het stuur alsnog voldoende verlaagd worden. Dankzij de truk met het talkpoeder (dank u mama!) gleed de fiets verrassend vlot in de fietsdoos. Voor het slapengaan heb ik nog snel mijn dollarbiljetten gestreken, want naar verluid eisen de Birmezen kraaknette biljetten, die er uitzien alsof ze nog nooit gebruikt zijn. Vooral de 1 dollarbiljetten konden een strijkbeurt best gebruiken.

20131031-191539.jpg

Stipt om 8:00u stond ik aan de incheckbalie van Qatar Airways. De medewerkers vonden het niet nodig om mijn fietsdoos te wegen. Ik mocht de doos meteen op een kar zetten. Een medewerker van de bagageafhandeling verdween meteen in de coulissen met de kar.
De vlucht naar Doha verliep alvast voorspoedig. Bij de aankomst in de transferhal moest iedereen de veiligheidscontrole passeren. Gelukkig controleerde men niet op vloeistoffen, al stond het wel zo aangegeven. Bijgevolg mocht ik mijn flesje water houden, en moest ik geen nieuw flesje kopen. Over een uur start de boarding voor de vlucht naar Yangon, en kan ik het tweede en laatste deel van mijn vliegtrip aanvatten.