19 mei: Katayamazu Onsen –> Toyama

Vermoedelijk was het deze ochtend nog zachtjes aan het regenen. Vanuit mijn suite op de zesde verdieping kon ik dat niet goed beoordelen. Toen ik na het uitchecken buiten kwam, was het in ieder geval droog maar ook koud. Met 12°C was het ook maar half zo warm als gisteren.
De fiets-gps wilde me langs een fietspad naast de zee sturen. In werkelijkheid ging het om een private weg die bedrijven op een industrieterrein aan elkaar reeg. Op een zaterdag kon ik de slordig gesloten poorten tussen de bedrijven met weinig moeite passeren. Maar een golfterrein wilde duidelijk geen passanten.
Ik keerde terug en fietste een tijdje langs de gewone weg. Tien kilometer verder stuurde de gps me opnieuw naar een vrijliggend fietspad naast het strand. Deze keer klopte de kaart met de werkelijkheid, en kon ik 15 kilometer langs het strand fietsen op een vrijwel verlaten fietspad.
Enkele kilometers verder kreeg ik fietsproblemen. De shifter van de voorbladen sloeg over en kon de ketting niet meer van het kleinste blad naar het middelste blad verleggen. Dit is een vervelend maar geen essentieel probleem. Net als in de prehistorie van het wielrennen kan ik handmatig schakelen. Even stoppen, met de hand de ketting op het grotere blad leggen, en terug vertrekken. In een glooiend landschap is er natuurlijk geen beginnen aan om na elke bult de ketting te verleggen.
Na het verlaten van de kust fietste ik door de stad Kanazawa naar een heuvellandschap. Over Route #304 volgde een beklimming in twee delen. In het heuvelland begon het licht te miezeren.
Na nog een laatste klim over Route 274 verlegde ik de ketting en daalde ik af naar een grote vlakte vol rijstvelden. Ik begon intussen honger te krijgen. De gps laveerde me links-rechts door de rijstvelden zonder een restaurant tegen te komen. Na 15 kilometer rijstvelden dwarste ik een drukke steenweg met baanwinkels. Ik verliet mijn fietsroute en enkele honderden meters verder aan de overkant van een kruispunt op de steenweg vond ik twee baanrestaurants tegenover elkaar. De verkeerslichten kozen het restaurant in mijn plaats. Rechtdoor was het eerst groen, dus ik lunchte in het Joyfull Restaurant.
In het laatste stuk naar Toyama fietste ik eerst op een brede en alsmaar drukkere baan. Dan gidste de gps me naar een fietspad op een voormalige spoorlijn. Bij elk kruispunt bewaakten zigzaghekken het autovrije karakter van het fietspad. Wegens de beperkte draaicirkel van mijn ligfiets drukten ze het tempo.
Het fietspad eindigde in een fruitstreek aan de voet van een heuvelrug. In dit glooiende landschap begon ik het vlotte schakelen tussen de voorbladen al te missen. Na het oversteken van een rivier fietste ik in downtown Toyama. Deze provinciehoofdstad is terug een wat grotere stad. Toyama heeft naast trams ook een netwerk van fietsstations met deelfietsen zoals in Antwerpen en Brussel en vele andere Europese en Amerikaanse steden.
Om 16 uur stipt arriveerde ik aan het Manten Hotel. Mijn kleine kamer in deze hoteltoren is even groot als de slaapkamer van mijn suite in Katayamazu Onsen. Maar de onsen op de elfde verdieping van dit hotel had wel meer variatie te bieden. Naast het gewone hete bad was er ook een sauna en twee hete bubbelbaden. Op een heldere dag zou je van uit het bad de bergen kunnen zien.
Fietsstatistieken: 
112,20 km
5 u 26 min
20,61 km/u

18 mei: De stranden van Kaga

Deze morgen bedekten wolken nog steeds de volledige hemel, maar ze waren minder grijs dan gisteren. Met 24°C was de temperatuur wel OK. Geen ideaal strandweer, maar toch trok ik er op uit met de ligfiets. De weerdienst voorspelde een onweer om 17 uur en nadien heel de nacht regen. Voor de zekerheid nam ik behalve mijn zwembroek ook regenkleding mee. Na negen kilometer zocht ik me een weg door de onoverzichtelijke steegjes van het dorp Kurosaki. Aan de andere kant van het dorp eindigde een steile klim aan een parking. Tussen de lokale begraafplaats en een bamboebos liep een aardeweg de kam van de heuvel over. Ik parkeerde mijn ligfiets. De aardeweg leidde naar een verlaten strandje omringd door groene kliffen.
Op Google Maps had ik foto’s gevonden van een overdekt strandterras. Deze constructie was niet te bekennen. Er lagen wel vele hopen aangespoelde rommel. Open en bloot trok ik mijn zwembroek aan. Het strand liep steil in zee af. Ik waagde me maar een goede vijf meter van de waterlijn. Ik was er helemaal alleen, niemand zou me komen redden mocht ik in de problemen komen. Het zeewater was niet warm maar ook niet te koud. Onder een stralende zon zou een duik in de Japanse Zee zeker een verfrissing zijn.
Ik liet me vanzelf opdrogen en fietste naar het volgende strand. Het grotere Katano Beach lag eveneens vol aangespoelde rommel. Zouden Japanners bij mooi weer hun strandlaken tussen de rommel leggen? Dat geloof ik niet. Hier was er wel een horecazaak, maar het Sea Side Café serveerde uitsluitend koffie.
Volgens de toeristische kaart van de regio Kaga zou er tussen Katano Beach en Shioya Beach een pittoreske fietsroute liggen. Ik zag wegwijzers maar die stuurden me in een kringetje. Daarom nam ik de gewone weg langs het binnenland. Op het groene strand van Shioya Beach zag ik ook geen strandkloppers.
Een kilometer verder overschreed ik de duizend fietskilometers in Japan. Even later vond ik een restaurantje voor een late lunch. Via dezelfde route als gisteren fietste ik terug naar Katayamazu Onsen. De lucht was grijzer dan ’s ochtends. Toch besloot ik om nog een rondje rond het Shibayama meer te fietsen. Rond het meer loopt een bewegwijzerde fietsroute van zeven kilometer. Na anderhalve kilometer voelde ik druppels vallen. Ik zette door, en terecht. Van een echte regenbui was nog geen sprake.
Tegen half vier arriveerde ik droog aan het hotel. Ik parkeerde mijn ligfiets onder een afdak. Wat mij betreft mocht het voorspelde onweer nu losbarsten.
Toen ik me na 18 uur in het buitenbad van de onsen ontspande, was het zachtjes aan het regenen. Van een onweer was vooralsnog geen sprake.
Fietsstatistieken:
48,74 km
2 u 32 min
19,21 km/u

17 mei: Tsuruga –> Katayamazu Onsen

De etappe van vandaag was nog twee kilometer langer dan die van gisteren. Met de positieve ervaring van gisteren in het achterhoofd, stond ik toch iets later op. Lichtelijk overeten verliet ik het ontbijtbuffet. Ik controleerde nogmaals de weersvoorspelling. Rond de middag zou het regenen. Dat is al een pak beter dan de voorspelling van gisteren, die stelde dat het de hele dag zou regenen. Uit voorzorg borg ik mijn smartphone en portefeuille toch op in een plastic zakje in mijn bagage.
Om 7u45 vertrok ik onder een zwaarbewolke hemel. Eerst fietste ik op Route #8 door de heuvels ten noorden van Tsuruga. Na 8 kilometer kwam ik aan de Japanse Zee uit. Vervolgens fietste ik 60 kilometer langs de ruige kust van Echizen.  Rechts van de weg rezen steile groene heuvels op, en links lag de kalme Japanse Zee met talrijke rotseilandjes.
In het eerste stuk was er nog veel verkeer. Enkele kilometers verder dook de drukke Route #8 terug de heuvels in, en volgde ik de rustige Route #305 langs de kustlijn. Op een Michelinkaart zou deze weg zonder twijfel aangeduid worden als ‘route pittoresque’ en over de hele lengte groen gemarkeerd zijn. Bij een impulsieve stop voor een fotomoment kreeg ik mijn linkse sandaal niet tijdig los uit de klikpedaal. Ik viel om en schaafde mijn elleboog. Mijn ligfiets was gelukkig in orde. Na de nodige EHBO-zorgen fietste ik verder. De schaafplek aan mijn elleboog zal vanavond wel flink pikken in het hete bad van de onsen.
De kustweg was verrassend vlak. Slechts af en toe moest ik kort klimmen. De kilometers maalden weer supervlot. Alleen het dozijn tunnels zorgde telkens voor een kort oponthoud. Voor elke tunnel stopte ik om mijn fietsverlichting aan te steken, en na de tunnel opnieuw om de lichten te doven. De meeste tunnels en zeker de langere hadden een verhoogd fietspad.
Nog voor tien uur begon het zachtjes te druppelen. Twee kilometer verder stopte ik onder een groot afdak. Ik trok mijn regenkleding aan en bevestigde de regenhoezen van mijn banaantassen. Toen ik eindelijk klaar was, was de regen al over. Twee kilometer verder borg ik mijn regenbescherming terug op.
Regelmatig waarschuwden verkeersborden voor grote golven. Vandaag was de waarschuwing niet nodig want de zee was zeer kalm. Het verkeersbord leek me geïnspireerd op de iconische prent van Hokusai met de grote golf. Vergelijk zelf bij Google Arts & Culture.
Nadat ik de prachtige kustlijn had verlaten, beklom ik een onverwacht lange heuvel. Op de top blies ik uit aan een houtzagerij. Een jonge vrouw kwam uit het kantoor en bood me een blikje cola en een flesje fruitsap aan. De cola was lauw, dus die legde ik opzij. Het fruitsap was wel gekoeld en goot ik vlot naar binnen. Ze was helemaal weg van mijn ligfiets. Ik somde de steden op waar ik al doorgefietst was. Bij elke stad trok ze grote ogen en zei ze het Japans equivalent van ‘wow!’. Ze vroeg of ze een foto van de ligfiets mocht maken, en uiteraard stemde ik toe. Een collega trok nog een paar foto’s van ons. Ik nam afscheid en fietste verder onder een luide ‘Kijk hoe hij fietst!’ (maar dan in het Japans).
Ik lunchte in de cafetaria van een winkelcentrum. Rond 14 uur begon het terug licht te druppelen. Een echte bui bleef gelukkig uit, en even later stopte de regen. In deze etappe verpulverde ik mijn snelheidsrecord van gisteren met meer dan 1 kilometer per uur. Mijn record in Japan staat nu op het gemiddelde van 22,71 kilometer per uur.
Om vijf na drie arriveerde ik in het kuuroord Katayamazu Onsen aan het Shibayama meer op ongeveer 7 kilometer van de stad Kaga. Ik had een kamer geboekt in het New Maruya Hotel. Dit vakantieverblijf maakt deel uit van dezelfde Yukai Resort keten waar ik ook in Toba twee nachten verbleef. Mijn verbazing was groot toen ik de kamerdeur opende. Ik had een reuzegrote familiekamer gekregen van wel 70 vierkante meter groot. De kamer had een badkamer met afgescheiden toilet en douche, een slaapkamer, een zithoek met zetels, een leefkamer met tatami’s, en een lange gang.
Ik liet mijn bagage achter en verkende te voet het centrum van Katayamazu Onsen. Behalve dat het kleine stadje bovenmatig veel hotels had, was er weinig bijzonders te zien. Voor het diner ontspande ik me in de onsen met zicht op het meer. Ik heb geen sauna gevonden, misschien is er geen. In het aanbod van het buffetrestaurant herkende ik veel gerechten van in Toba.
Fietsstatistieken:
112,59 km
4 u 57 min
22,71 km/u