13 mei: De paleizen van shogun en keizer

Gisterenavond heb ik tot vrij laat het dikke hoofdstuk Kyoto in mijn reisgids gelezen. Daarom sliep ik vandaag een beetje langer dan gewoonlijk. In de supermarkt had ik gisteren cruesli, yoghurt en bananen gevonden. Dus ontbeet ik vanochtend min of meer zoals ik thuis gewoon ben. Het raam van mijn kamer heeft melkglas dat ik niet kan openen. Na het ontbijt ging ik buiten poolshoogte van het weer nemen. De voorspelde regen gutste inderdaad uit de hemel. Ondertussen ken ik het al. Op een Japanse regendag regent het nonstop de hele dag. Buien met tussendoor opklaringen zijn een Europees fenomeen. Ik besloot om mijn ligfiets droog onder de brede dakrand van het hotel te laten staan. Kyoto heeft een uitgebreid en veelzijdig openbaar vervoersnetwerk voor haar anderhalf miljoen inwoners. Naast stadsbussen rijden hier ook metrostellen en regionale treinen. Maar zoals wel vaker in steden het geval is, worden de lijnen uitgebaat door verschillende maatschappijen met een afzonderlijke tariefstructuur. Op het internet vond ik het plan van het stedelijke busnetwerk. Ik besloot naar een belangrijk busknooppunt te wandelen om voor 600 ¥ (4,59 €) een dagpas te kopen. Maar eerst investeerde ik in het supermarktje schuin tegenover het hotel in een transparante paraplu.
Van de zeventiende tot de negentiende eeuw had de Japanse keizer louter ceremoniële bevoegdheden. De werkelijke macht was in handen van de shogun, die als een soort premier en opperbevelhebber het land regeerde. De keizer en de shogun hadden elk hun eigen paleis in Kyoto. Ik nam eerst een bus naar het paleis van de shogun, het Nijo-jo Kasteel. Voor 600 ¥ (4,59 €) mocht ik de paleistuin binnenwandelen. De belangrijkste bezienswaardigheid op deze site is het Ninomaru paleis. Zelfs op een zondag liep het hier vol schoolkinderen in uniform.
Ik borg mijn paraplu op in een speciale paraplulocker. Gisteren na mijn bezoek aan de Higashi Hongan-ji tempel had ik het plastic schoenenzakje bijgehouden. Ik hergebruikte het zakje om mijn fietssandalen in te steken. Op kousenvoeten betrad ik het paleis. Het parcours bracht me langs een hele reeks kamers met prachtig beschilderde schuifdeuren en tatami’s op de vloer. De schilderingen leken net nieuw en dat was ook zo. Alle schuifdeuren waren reproducties. De originele schuifdeuren heb ik achteraf in een apart museum bewonderd. Daar konden ze in gepaste bewaarcondities worden tentoongesteld. Na het paleisbezoek leidde het parcours me in de gietende regen door de paleistuin. Achteraan de tuin had de shogun nog een kasteel met slotgracht laten bouwen voor het geval hij aangevallen zou worden.
Het deed deugd om tijdens de lunch even droog te zitten in een restaurant. Na de middag nam ik een bus naar het keizerlijk paleis. Het paleis ligt in een tuin van 11 hectare dat op zijn beurt is ingebed in een park van 65 hectare. Ik wist niet dat de westelijke poort de ingang van het paleis was. Dus wandelde ik helemaal rond de ommuurde paleistuin tot ik aan de ingang kwam. De inkom was gratis. In tegenstelling tot het paleis van de shogun liep het parcours tussen de gebouwen en er niet in.
Omstreeks 16 uur was ik klaar met het keizerlijk paleis. Ik nam een bus naar twee tempelsites ten noordoosten van het paleis. Dit had ik niet meer moeten doen. De tempels sloten al om 16u00. De Koto-in tempel was bij aankomst al gesloten, en ook het Daitoku-ji tempelcomplex leek verlaten. Precies op de sluitingstijd botste ik onverwacht op de Kohrin-in tempel. Voor 600 ¥ (4,59 €) mocht ik nog snel deze voormalige familietempel van een hoogadelijke familie bezoeken.
Na dit bezoek keerde ik terug naar het hotel. De eerste bus die kwam bracht me naar het station van Kyoto. Hier stapte ik over op bus 26. Deze bus reed helemaal niet de richting uit die ik had verwacht. Dus liet ik de chauffeur stoppen aan de eerstvolgende halte. Bij het afstappen maakte de chauffeur me duidelijk dat mijn dagpas niet geldig was op zijn bus. Ik moest een nieuw ticketje kopen voor 230 ¥ (1,76 €). Klaarblijkelijk was ik op een bus 26 van een concurrerende maatschappij opgestapt. Om verdere verrassingen te voorkomen wandelde ik de laatste mijl naar het hotel.
Fietsstatistieken:
0,00 km
0 u 0 min
0,00 km/u

12 mei: Nara –> Kyoto

Op het programma van vandaag stond maar een halve etappe van ongeveer 50 kilometer. Dus sliep ik uit tot acht uur en ging ik me nog voor het ontbijt een laatste keer ontspannen in de onsen van het hotel. De sauna had een groot flatscreen. Op dit ochtendlijke uur werd een luchtige ontbijtshow uitgezonden met een computeranimatie als centrale gast. Na het Japanse bad ontbeet ik in hetzelfde restaurant als gisterenochtend.
Om half elf vertrok ik naar Kyoto, de cultuurhoofdstad van Japan, en in Europa ook algemeen gekend door het klimaatprotocol. Langs een brede laan fietste ik de stad uit. Na 5 kilometer kwam ik aan de Heijo site. In dit park van ruim een vierkante kilometer groot stond in de achtste eeuw het keizerlijke paleis. Ook de toenmalige hoofdstad Nara was op deze site gevestigd. Tegenwoordig is hier weinig te zien. Het lijkt meer een gewoon park dan een archeologische opgraving. Er liep zelfs een spoorlijn dwars door het park. Hier en daar had men een paleis gereconstrueerd. Op een zonnige zaterdagvoormiddag speelde de plaatselijke jeugd gezellig een potje voetbal.
 De weg daalde geleidelijk tot aan een rivier. Naast de rivier lag een autovrij fietspad op een verhoogde dijk. De wind stond deze keer aan mijn kant en blies me naar Kyoto. Op een zonnige zaterdag fietste ik niet alleen op dit jaagpad. Ik kruiste veel wielertoeristen maar nooit een peloton.
Na 34 kilometer vloeiden drie rivieren samen. Ik volgde een andere rivier stroomopwaarts naar Kyoto. Om een uur of één verliet ik even het jaagpad om een restaurant te zoeken. De laatste twee kilometer fietste ik binnendoor naar mijn hotel. Al om half drie arriveerde ik bij het filiaal van Japan Hotels in de wijk Gojo Muromachi. Mijn kamer was al klaar, dus ik moest niet wachten tot het vooraf gecommuniceerde tijdstip van 16 uur. Omdat er in Kyoto zoveel bezienswaardigheden zijn, blijf ik hier vier nachten. Daarom heb ik een kamer met kitchenette geboekt. Zo kan ik op dit rustpunt van een beetje huiselijkheid genieten.
Ik liet mijn bagage achter en fietste naar de Kyoto Tower tegenover het centraal station van Kyoto. Deze naaldtoren is amper 100 meter hoog. Omdat er in Kyoto geen hoogbouw is, heb je vanaf het observatiedek op deze hoogte al een prachtig 360° uitzicht.
Op de terugweg naar het hotel stopte ik bij het Higashi Hongan-ji tempelcomplex. De site telde twee gigantische houten tempels. Merkwaardig genoeg stonden in de tempels geen grote boeddhabeelden opgesteld. De gelovige bezoekers baden voor een lege ruimte. Om de tempels te betreden moesten de schoenen uit. Aan de grens van de schoenenvrije zone werden witte plastic zakjes verdeeld om je schoenen in op te bergen. Japan is echt verslingerd aan plastic zakjes. Koop je in een supermarktje een flesje frisdrank, dan zal de kassierster het flesje zonder vragen in een plastic zakje verpakken.
In de supermarkt kocht ik een assortiment sushi als diner. Ik had besloten om de kitchenette van mijn kamer niet te gebruiken. Om zelf te koken was het keukentje onvoldoende uitgerust. Voor 500 ¥ (3,83 €) had ik wel een set met pannen en eetgerei gehuurd. Maar de basisingrediënten om te koken ontbraken. Er waren geen kruiden, geen olie, niets. Om dat allemaal te kopen om maximaal vier keer te gebruiken, dat vond ik niet redelijk. Ik had ook geen zin om de overschot mee te nemen op de rest van mijn fietsreis. Elk gewicht telt op de fiets, zeker in de bergen.
Fietsstatistieken:
55,13 km
2 u 35 min
21,36 km/u