21 mei: Itoigawa –> Matsumoto

Met een beetje schrik keek ik de voorbije dagen uit naar de etappe van vandaag. Niet de hoogtemeters maar de autotunnels boezemden me de meeste angst in. De route liep door een rivierdal recht de Japanse Alpen in. Dankzij de talrijke tunnels werd de hoogte geleidelijk gewonnen en waren haarspeldbochten overbodig. Volgens Google Maps zou de langste tunnel wel vijf kilometer lang zijn. Op voorhand had ik de tunnels in Google Streetview verkend. Meestal hadden de autotunnels geen verhoogd fietspad. Bijgevolg zou ik op de rijstrook van de auto’s en de vrachtwagens door de donkere tunnels moeten fietsen.
Even voor acht uur lag ik de fiets. Bij het eerste kruispunt fietste ik rechtdoor Route #148 naar Matsumoto in. Deze weg zou ik tot voorbij de bergen volgen. Verrassend snel doemden de eerste besneeuwde bergtoppen op.

Na 13 kilometer splitste een weg af en werd Route #148 minder druk. Even later dook ik de eerste tunnel in. De korte tunnel werd gevolgd door een kilometerslange halfopen tunnel. De hellingsgraad in de tunnels was bescheiden. De hoogtemeters werden voornamelijk in de open lucht gewonnen. Na nog een paar kortere tunnels kwam ik onvermijdelijk aan de tunnel van vijf kilometer. Een seingever met een rode vlag liet me stoppen voor wegenwerken aan de ingang van de tunnel. Ik wachtte enkele minuten tot een karavaan auto’s van de andere kant uit de tunnel kwam. De vlaggeman gaf teken aan het gemotoriseerd verkeer om door te rijden, maar ik moest tot de laatste auto wachten. Samen met de afsluitende werfbus vertrok ik. De chauffeur van het piepkleine Suzuki busje gebaarde om mijn ligfiets in de koffer te steken. Ik ging akkoord en stopte. Met twee tilden we de ligfiets dwars over de achterbank van het busje. Mijn ligfiets ging er maar nipt in. Het voorblad en de pedalen staken uit tussen de hoofdsteunen van de voorste zetels. Ik legde mijn banaantassen erbij, en zonder nadenken opende ik het portier aan de rechterkant. De chauffeur hield me tegen, en ik zag meteen waarom. Ik was even vergeten dat men in Japan links rijdt en dat het stuur zich dus aan de rechterkant bevindt. Ik zag mijn vergissing in en wandelde rond het busje naar het andere portier. Dankzij de wegenwerken kon ik de gevreesde tunnel overslaan.

Stilaan minderde het aantal tunnels en kwamen de besneeuwde bergtoppen dichterbij.

Vlak voor de middag kwam ik in het skioord Hakuba. Tijdens de Olympische Winterspelen van 1998 in Nagano vonden hier de skiwedstrijden plaats. Aan het station lunchte ik in een klein noedelrestaurant. Op de noedelsoep dreef een tempurakrans van groentjes en garnalen.

Gestaag klom ik verder door het langerekte skidorp. In het bos voorbij het dorp werd het terug steiler. Dan sloeg ik rechtsaf naar het Aoki meer. Voorbij het meer mocht ik eindelijk aan de afdaling beginnen. Na nog een tweede meer bereikte ik de vallei van Matsumoto. Een eind verder gidste de gps me naar een dijkweg naast een brede snelstromende rivier. Terwijl ik de rivier 14 kilometer stroomafwaarts volgde, hield ik makkelijk een hoog tempo aan.

Na ruim 100 kilometer naderde ik het centrum van Matsumoto. Even later fietste ik langs het bekende kasteel. Morgen zal ik de tijd nemen om dit kasteel te bezoeken, dus ik stopte niet. Via een fietspad langs een kronkelende gracht klom ik naar de voet van de bergen. Om kwart na vier arriveerde ik in een buitenwijk aan de ryokan Izumiya Zenbe. Een ryokan is een familiaal pension in Japanse stijl. De gastheer ontving me uiterst vriendelijk. De komende twee nachten zal ik terug op zijn Japans op de grond slapen.
Fietsstatistieken:
109,14 km
5 u 42 min
19,12 km/u

20 mei: Toyama –> Itoigawa

Op het gemak ontbeet ik in het restaurant van het hotel op de tiende verdieping. De zon scheen zowaar, al waren de bergen nog steeds bedekt met een dikke wolkenlaag. Vandaag stond een relatief korte etappe van een goede 80 kilometer op het programma. Daarom nam ik de tijd om na het ontbijt nog een keer de onsen te bezoeken. Pas om half tien lag ik op de fiets. Eerst reed ik de stad Toyama uit. Onderweg fietste ik voorbij een lokale voetbalmatch. Op een zondagvoormiddag kan je dit in de hele wereld tegenkomen, dus ook in Japan. De supporters moedigden hun team aan met liederen waarvan de melodie me bekend in de oren klonk maar uiteraard niet de tekst.
Eenmaal uit Toyama volgde ik Route #135 naar Namerikawa. Voorbij dit stadje kwam ik terug aan de zee uit. Hier stak ik enkele snelstromende bergrivieren over die rechtstreeks in zee uitmonden.
Deels langs een vrijliggend fietspad volgde ik de kustlijn. De felle wind was van richting veranderd en blies nu tegen. Zeker toen ik na het kustfietspad terug tussen de open rijstvelden laveerde, dwong de wind me tot zware inspanningen. Met veel moeite reed ik soms maar 15 kilometer per uur op een vlakke weg.
Om 13 uur stopte ik aan een restaurant voor een kom noedelsoep. Volgens mijn kaartapp was het restaurant gespecialiseerd in noedelsoep, maar ze serveerden duidelijk veel meer dan dat. Een paar kilometer verder vernauwde de vlakte tussen de zee en de heuvels tot amper honderd meter breed. Terwijl de ruimte tussen de zee en de steile heuvels steeds smaller werd, begon de weg geleidelijk te stijgen. Een reeks van halfopen tunnels beschermde de weg tegen vallende rotsblokken.
Uiteindelijk kwam ik aan een echte tunnel. Gelukkig kon ik de tunnel omzeilen langs een vrijliggend fietspad tussen de klif en de zee. Hier fotografeerde ik voor de laatste keer mijn ligfiets met de Japanse Zee op de achtergrond.
Door halfopen tunnels daalde ik terug af naar het zeeniveau. Tien kilometer verder bereikte ik de eindbestemming Itoigawa. In het plaatselijke filiaal van de Route-Inn hotelketen had ik een kamer geboekt. Het zeezicht vanuit mijn kamer was een leuke verrassing, ofschoon de zee nog tweehonderd meter verder ligt.
Juist naast het hotel ligt een filiaal van de restaurantketen waar ik in Nara tweemaal heb ontbeten. Om 19 uur wandelde ik er naartoe. Op een zondagavond zat het restaurant goed vol. Er stond een wachtrij tot aan de deur. Ik zag de wachtende mensen voor mij gegevens neerpennen in een formulier op een lessenaar. Ik volgde hun voorbeeld. Met behulp van de vertaalapp van Google begreep ik wat ik moest invullen: naam, aantal volwassenen en kinderen, roker of niet. Een kwartier later kwam er een tafeltje voor twee vrij en doorstreepte de serveerster mijn naam op het formulier.
Fietsstatistieken:
83,35 km
4 u 28 min
18,63 km/u