Erna: tips voor toekomstige fietsreizigers

Intussen ben ik al enkele maanden terug thuis. Als afsluitend blogbericht wil ik graag nuttige informatie voor toekomstige fietsers delen, zowel aantekeningen over Japan als fietsland, als meer algemene reizigersinfo.

 

Navigeren

Japan heeft een zeer dicht wegennet. Per vierkante kilometer heeft het hooggeïndustrialiseerde Japan gemiddeld 3 kilometer wegen (berekend op basis van cijfers van wegenwiki.nl). Dit is 2 kilometer minder dan het dichtbebouwde België (5 IMG_2369-1024x768km/km²), en vergelijkbaar met Nederland (3,35 km/km²). Voor de landen van mijn vorige fietsreizen, Laos en Cambodja, ligt de verhouding op respectievelijk 0,04 en 0,013 km/km². In deze landen fietste ik vaak dagenlang rechtdoor op dezelfde snelweg. Navigatie was gewoon een kwestie van je positie op de snelweg te bepalen tussen het startpunt en het eindpunt van de etappe. Het dichte wegennet van Japan maakte van navigeren opnieuw een serieuze uitdaging. Ik fietste kriskras doorheen uitgestrekte verstedelijkte gebieden. Op elk kruispunt stoppen en de smartphone bovenhalen zou echt niet praktisch zijn. Daarom investeerde ik op voorhand in een fiets gps.

Avondenlang stippelde ik de route van elke etappe tot in het detail uit. Het merk Garmin biedt gratis Open Street Maps aan via http://garmin.openstreetmap.nl/ . De Open Street Maps van Japan zijn goed uitgewerkt. Helaas ontbreken de hoogtelijnen zoals bij alle gratis kaarten van Garmin. Daarom stippelde ik mijn routes uit met Google Maps in terreinzicht op mijn tweede beeldscherm geopend. Zo kon ik steeds het reliëf controleren Schermafdruk BaseCampvan de route die Garmin voorstelde. In het programma Garmin Basecamp kan je met de Alt-toets de route verleggen. Meer dan eens raakte de route bij het verleggen in de knoop. Bij de etappe van Toba naar Iga wilde ik niet de kortste weg nemen door het laaggebergte. Helaas begreep Basecamp niet dat ik via een omweg geleidelijk aan naar Iga wilde klimmen. Telkens ik de route versleepte, maakte het programma de knoop erger en erger. Toen de etappeafstand tot 230 kilometer was aangewassen, stond ik de wanhoop nabij. De volgende avond kon ik met hernieuwde moed de knoop ontwarren en de afstand tot 107 kilometer terugbrengen.

Het uitstippelen van alle routes kostte me vele avonden. Maar op het moment zelf was IMG_1570-1024x768dit zeer handig. Ik moest gewoon de aanwijzingen van de fiets gps volgen. Af en toe stopte ik bij een twijfelgeval, in de meeste gevallen omdat twee wegen te dicht naast elkaar liepen. Tijdens de regendagen was ik blij dat ik gewoon de gps kon volgen. Zo kon ik vermijden om in de gietende regen op mijn smartphone de weg te moeten zoeken.

Je kan het ZIP-pakket met alle GPX-routes downloaden via deze link.

 

Fietsen in Japan

Aparte fietspaden zijn er nauwelijks in Japan. Gewoonlijk delen fietsers de infrastructuur met de voetgangers. Vaak geven blauwe verkeersborden deze situatie aan. IMG_1413Op de signalisatie staat de voetganger figuurlijk boven de fietser. De infrastructuur is duidelijk op maat van de voetgangers aangelegd, terwijl fietsers alleen getolereerd worden. Bij elke straat of oprit die het verhoogde ‘voetfietspad’ kruist, gaat het pad steil omlaag en dan weer steil omhoog. Het onderhoud laat ook dikwijls te wensen over, met scheuren en bulten in het asfalt en woekerend onkruid als gevolg. Op deze wijze is het lastig om een tempo aan te houden. Met uitzondering van de stadscentra maken weinig voetgangers en fietsers van de ‘voetfietspaden’ gebruik. Bij een aanzienlijk aantal drukke gewestwegen ontbreekt het IMG_1625‘voetfietspad’ of is het pad in onberijdbare toestand. Dan is het onvermijdelijk om uiterst links op de rijbaan te fietsen. Soms maar niet altijd heeft de weg een zijstrook. Volgens mij zijn Japanse chauffeurs gewend aan fietsers op de rijbaan. Meer dan eens werd ik langs rechts op de rijbaan voorbijgestoken door een lokale wielertoerist op een koersfiets. Voor mij was dit het signaal om zelf ook het ondermaatse voetfietspad te verlaten en op de linkse rijstrook mijn plaats naast de auto’s op te eisen. De talrijke bruggen en viaducten probeerde ik wel via het aparte ‘voetfietspad’ over te steken los van de abominabele kwaliteit. Op de smalle rijstroken van de bruggen kunnen auto’s de fietsers immers niet inhalen zonder de aangrenzende rijstrook te gebruiken. Dit genereerde al snel een file achter mij.

Volgens de wet van het getal is de fietser baas op de jaagpaden langs de rivieren. De autovrije fietspaden op verhoogde dijken zijn grotendeels verhard en meestal in goede IMG_1750-1024x768staat. Ze zijn geweldig om gezwind kilometers te malen door een overwegend ruraal landschap. Langs sommige van deze fietsostrades heeft de overheid voorzieningen voor fietsers gebouwd. De fietsostrade langs de rivier Edogawa bijvoorbeeld heeft een heuse snelwegparking met sanitaire blok, picknicktafels en frisdrankautomaten. Sommige prefecturen doen extra inspanningen voor fietstoeristen. Aan de oostkust heeft de prefectuur Toyama een fietsroute langs haar kustlijn aangelegd. Een blauwe op het asfalt geschilderde markering duidt de fietsroute aan. Voor het autoverkeer is het duidelijk dat ze de weg met fietsers moeten delen. De markering bevestigt aan de fietsers dat ze het vermaledijde ‘voetfietspad’ mogen verlaten om hun plaats op de autoweg op te eisen.

 

Hotelreservaties

Ik landde in het begin van de Gouden Week in Japan. Wegens de vier feestdagen die jaarlijks in de eerste week van mei samenvallen, nemen de Japanners massaal vakantie. IMG_1388-1024x768De stedelingen reizen terug naar hun geboortestreek en bezoeken hun familie. Anderen genieten van een vakantie in eigen land. Treinen en hotels zijn voor de hele week nagenoeg volgeboekt. Daarom besloot ik om mijn hotelovernachtingen voor de Gouden Week ver op voorhand te boeken. Dit lukte prima voor de hotels in de steden. Maar voor de vakantieregio Hakone was ik vier maanden op voorhand al hopeloos te laat. Toen ik de Gouden Week had volgeboekt, ging ik door op mijn elan. Na een maand avondwerk had ik alle hotelovernachtingen voor mijn volledige fietsreis geboekt. Dit spaarde me veel avondwerk uit tijdens de fietsreis zelf. Ik moest niet meer elke avond de mogelijkheden voor de volgende overnachting opzoeken. Het volstond om even op te frissen wat het volgende hotel was. De vroegboekkorting vormde een bijkomend voordeel. Mijn eerste IMG_2190en mijn laatste nacht in Japan bracht ik in hetzelfde hotel door. Vier maanden op voorhand kostte een overnachting in het Hedistar Hotel in Narita 38,40 EUR. Toen ik 40 dagen op voorhand de laatste nacht boekte, betaalde ik voor hetzelfde kamertype plots 50,18 EUR. Natuurlijk zijn er ook nadelen verbonden aan het boeken van alle overnachtingen. Het ontneemt de flexibiliteit om ad hoc het reisplan te wijzigen. Persoonlijk waardeer ik de voordelen van een uitgewerkt reisschema. Maar je hebt niet altijd alles in de hand. Het stormweer in de Baai van Tokyo dreigde mijn reisschema danig in de war te sturen. Gelukkig ging de wind tegen de middag liggen en kon ik alsnog met de ferry de baai oversteken. Zonder pech biedt een uitgewerkt schema meer voordelen dan nadelen.

 

Met een fietsdoos landen in Narita

Het landen met een fietsdoos in Narita had ik toch een beetje onderschat. Ik had nagelaten om op voorhand een luchthaventransfer voor mij en mijn fietsdoos te boeken. Ik ging er te gemakkelijk van uit dat ik een taxibus zou kunnen nemen. Op de luchthaven van Narita zijn de taxi’s strikt gereglementeerd. In de taxiwachtrij stonden uitsluitend zwarte sedans van hetzelfde merk en model. Mijn fietsdoos was veel te groot voor de IMG_1387-1024x768kofferbak van deze identieke taxi’s. Parallel met de taxiwachtrij stond een rij minibussen in allerlei maten en kleuren onder een betonnen luifel. De shuttle bussen waren allemaal gereserveerd. Geen enkele chauffeur van de busjes wilde mij en mijn doos vervoeren. Vervolgens wendde ik me vruchteloos tot het openbaar vervoer. Wegens mijn fietsdoos werd ik zowel bij de spoorwegen als bij de reguliere busdienst geweerd. Als laatste strohalm richtte ik me tot een bagagetransportdienst. Japanse luchthavens bieden een bijzondere dienstverlening aan om je bagage bij je hotel of thuis af te leveren. De bagage komt wel pas de volgende dag aan. Ook voor deze dienst was mijn doos te groot. Uiteindelijk besloot ik om mijn fiets uit te pakken en naar mijn hotel te fietsen. Ik gaf mijn doos bij de bagagedienst in bewaring. In de namiddag keerde ik met de shuttle bus van mijn hotel terug naar de luchthaven om mijn fietsdoos op te pikken. Bijna een halve dag na mijn landing zijn mijn fietsdoos, mijn ligfiets en ikzelf uiteindelijk goed bij het hotel in het centrum van Narita aangekomen. Niettemin had ik me veel ellende kunnen besparen door op voorhand een shuttle bus te boeken.

 

Ik heb echt genoten van mijn fietsvakantie. Japan is op dit vlak een aanrader. Het land biedt verscheidenheid op elk vlak. Van de tempels en kastelen in de steden tot de theeplantages en bamboebossen op het platteland, ik raakte er niet op uitgekeken. Ik heb langs twee zeeën en door de Japanse Alpen gefietst. Van op de hoge jaagpaden naast de rivieren ontdekte ik keer op keer nieuwe dingen. Overal verbleef ik in betaalbare hotels IMG_2072die zich konden meten met Europese standaarden. Japanse particulariteiten als de yukata en het toilet met automatische sproeier maakten elke overnachting bijzonder. Op de futons in de Japanse stijlkamers heb ik doorgaans goed geslapen. De Japanse keuken is enorm veelzijdig en heeft mij steeds gesmaakt. Yakitori was mijn favoriet. Het prijspeil van de horeca ligt in Japan op drievierde van België. Eten en drinken was relatief betaalbaar, met uitzondering van alcohol. Hoge accijnzen maken bier en andere alcoholische dranken kunstmatig duur. Niettegenstaande ik alleen in het land rondfietste, voelde me overal veilig. Op een maand tijd lag ik bijna 98 uren op de ligfiets en legde ik 1.846 kilometer af. Voor mij was de fietsvakantie echt geslaagd. Misschien keer ik over enkele jaren wel terug voor een rondje op de zuidelijke eilanden Kyushu en Shikoku.

Advertenties

31 mei: Tokyo –> Narita

Voor de laatste etappe van mijn fietsreis stond ik wat vroeger op dan de afgelopen dagen. Na het bereiken van de finish moest ik mijn ligfiets terug in de fietsdoos steken. Ik liet de sleutel van het appartement achter in de brievenbus en wandelde naar de fietsenstalling van het metrostation. Ook de derde nacht op rij had mijn ligfiets overleefd. Maar nu ik dichterbij kwam merkte ik de papieren kennisgeving op die iemand gisterennamiddag rond mijn remkabel had geniet. Blijkbaar mogen alleen geregistreerde fietsen op de fietsenstalling geparkeerd worden. Mijn ligfiets is hier in Japan natuurlijk onbekend en nergens geregistreerd. De kennisgeving dreigde met een boete van 3.000 ¥ (23,53 €) en de verwijdering van mijn fiets. Gelukkig had ik dit binnen de 24 uur gezien.
Ik trok de kennisgeving los en stapte op de fiets. Vier kilometer verder bereikte ik Route #357 naar Chiba. Deze drukke weg lag aan weerszijden van een expresweg op hoge poten. Soms leek het dat er nog meer wegen parallel liepen. Gelukkig had Route #357 een afgescheiden fietspad. Bij de talrijke knooppunten met even drukke wegen moest ik telkens een fietspuzzel oplossen. Hoe steek ik over? Vaak kon ik met behulp van fiets- en voetgangersbruggen oversteken. Soms moest ik een eindje de dwarsbaan volgen tot het eerstvolgende verkeerslicht.
Route #357 volgde de kustlijn van de Baai van Tokyo. In de delta van Tokyo monden een dozijn grote en kleine rivieren in de baai uit. Regelmatig klom ik steile bruggen op tot het niveau van de hoge expresweg. Boven op de brug had ik dan een uitzicht op de skyline van Tokyo. Ter hoogte van Disneyland kon ik van op een brug het megahotel van het Disney Resort zien. Meer kon ik helaas niet zien van Disneyland, want ik fietste aan de verkeerde kant.
Na 32 kilometer verliet ik de drukke Route #357. Ik ging voor een laatste keer een beproefde tactiek toepassen en op een jaagpad naast een rivier fietsen. Een paar kilometer verder bereikte ik de rivier Hanami. Meteen had ik de drukte van de stad achter mij gelaten en fietste ik midden in de natuur. Op een paar kilometer na was het rustige fietspad helemaal geasfalteerd.
In de buurt van de stad Sakura verbreedde de rivier. In het vlakke land kreeg ik plots een fata morgana. Ik passeerde een oer-Hollandse windmolen alsof ik in pakweg Zaandam of Uitgeest aan het fietsen was. Uit nieuwsgierigheid stopte ik. Volgens het informatiepaneel had de Nederlandse overheid de windmolen ‘De Liefde’ in 1994 aan de stad Sakura geschonken wegens de veertigste verjaardag van de stad. Ik word volgend jaar ook veertig. Beste Nederlanders, krijg ik dan ook een windmolen voor mijn verjaardag?
Na 71 kilometer verliet ik de rivier terwijl de regendruppels geleidelijk aan talrijker werden. Even verderop stopte ik aan een eenvoudig noedelrestaurant. Na de lunch was de lichte bui over en begon ik aan de laatste acht kilometers van mijn fietsreis. Een korte beklimming bracht me op het plateau van Narita. Even later fietste ik langs een brede laan door de buitenwijken. In het steile centrum van Narita stuurde de gps me een doodlopende parking in. Wat de gps als een weg zag, was in werkelijkheid een steile trap omlaag. Ik volgde dan maar een winkelstraat die uitkwam aan het tempelcomplex dat ik een maand geleden op mijn eerste dag in Japan had bezocht.
Iets na twee uur arriveerde ik terug aan het Hedistar Hotel. Ruim 1.800 kilometer geleden was ik hier aan mijn fietsreis begonnen. De receptioniste herkende me nog. Na het inchecken vroeg ze spontaan of ik mijn grote doos terug wilde hebben. Met lichte spijt stak ik mijn ligfiets in de fietsdoos. Ik had nog wel verder willen fietsen, maar ja, aan alles komt een einde.
Fietsstatistieken:
80,24 km
4 u 13 min
19,06 km/u

1 mei: Aankomst in Narita

Om kwart voor acht ’s morgens landde de Airbus in Narita op ca. 75 kilometer van Tokyo. Het was kalm aan de immigratiedienst. Na twee vingerafdrukken en een portretfotootje plakte de ambtenaar een sticker in mijn paspoort. Ik zag mijn fietsdoos al van ver bij de bagageband staan. Even later rolden mijn banaantassen op de band en voelde ik me heel opgelucht en gelukkig. Mijn fietsreis kon echt beginnen.
IMG_1387-1024x768
Ik had nagelaten om op voorhand een airport pick-up te regelen. Dat begon zich snel te wreken. In de taxiwachtrij stonden uitsluitend klassieke sedans met kofferbak. Al de minibussen die ik zag waren gereserveerd. Een jongedame van de informatiedienst zocht samen met mij naar een oplossing. Met de fietsdoos dwars op een karretje gingen we een verdieping lager naar het treinstation. De poortbewaker schudde vastberaden met de vinger: geen fietsdozen op de trein! Bij de reguliere busdienst hetzelfde verhaal. Japanse luchthavens bieden een bijzondere dienstverlening aan om je bagage bij je hotel of thuis af te leveren. De bagage komt wel pas de volgende dag aan. Ook voor deze dienst was mijn doos te groot. Uiteindelijk besloot ik om mijn fiets uit te pakken en naar mijn hotel te fietsen. Mijn doos gaf ik voor 820 ¥ (6,17 €) in bewaring.
Gelukkig had ik op voorhand een rustige GPS-route uitgestippeld. De route liep grotendeels langs een kanaal met een jaagpad van grove grind. Langs de andere kant van het jaagpad lagen bamboebossen en pas aangeplante rijstvelden en hier en daar een mastodonthotel.
IMG_1388-1024x768
Een uurtje later arriveerde ik na ruim 10 kilometer aan het Hedistar Hotel. Hier had ik enkele maanden geleden een kamer geboekt voor 38,40 €. Ik liet mijn banaantassen achter, en fietste naar een 7-Eleven shop om aan de ATM yen af te halen. Op de terugweg at ik in een fastfoodrestaurant tegenover het hotel een heerlijke kom rijst met gepaneerde vleesrepen voor amper 529 ¥ (3,98 €). Vervolgens stapte ik op de gratis pendelbus van het hotel. Ik haalde snel mijn fietsdoos in de luchthaven op, en 10 minuten later nam ik dezelfde pendelbus terug naar het hotel. Deze extra lange minibus had achteraan een grote laadruimte met twee achterportieren, ideaal voor fietsdozen. De receptioniste beloofde om mijn fietsdoos gratis voor een maand te bewaren in het bagagelokaal. Beneden in de parkeergarage is er zelfs een fietsenstalling. Het Hedistar Hotel is dus zeer geschikt als hub voor fietsreizigers, op voorwaarde dat je vlucht na de middag landt. De pendelbus pikt pas vanaf de namiddag gasten aan de luchthaven op.
IMG_1400-1024x768
Rond half vijf besloot ik om de plaatselijke tempel te bezoeken. Het tempelcomplex was verrassend uitgestrekt en omvatte ook een park en een bos. De meeste tempelgebouwen waren gesloten, hoewel het complex de capaciteit had om veel volk te ontvangen.  Op de terugweg door het bos begon het al te schemeren.
Fietsstatistieken:
17,88 km
1 u 11 min
15,04 km/u

30 april: Van de regen naar de Rijzende Zon

Voor een maandagochtend was het ongewoon kalm op de autostrade richting Brussel. Klaarblijkelijk maakten veel mensen de brug naar 1 mei. Het regende zacht, niet meer de stortbui van de vorige avond. Mijn fietsdoos stak uit de koffer van de auto en werd ondanks de plastieken bescherming toch een beetje vochtig.

IMG_1381-1024x768.JPG

Op de luchthaven van Zaventem was het merkbaar drukker dan op de autostrade. Ik had mijn vlucht naar Japan bij SWISS geboekt, net als Brussels Airlines een dochter van Lufthansa. Het luchthavenpersoneel leidde me af naar een aparte rij. Aan de ‘Special Assistance’ rij schoof ik aan achter het Servische nationale ijshockeyteam. Het team sleurde een berg bagage in gigantische sporttassen mee. Het duurde wel een halfuur voordat het volledige team was ingecheckt en het eindelijk aan mij was. Voor mijn ligfiets betaalde ik een toeslag van 100 euro. Om dit bedrag te kennen, moest de baliemedewerker naar Bangkok bellen. Behalve deze vergoeding stelt SWISS geen verdere voorwaarden voor fietsvervoer. Ik had mijn ligfiets in een fietsdoos verpakt, maar dat is niet verplicht. Mijn fietsdoos van 196 x 117 x 26 cm woog 26 kg, en SWISS rekende naast de fietstoeslag geen extra toeslag voor het gewicht aan.

Mijn vliegreis naar Japan had een overstap in Zürich. De Zwitsers cultiveerden de clichés over hun land. Op de metroverbinding naar de andere terminal speelde men het geluid van loeiende koeien af op de achergrondbeelden van frisgroene alpenweiden. Ook de tweede vlucht steeg zonder veel vertraging op. Na het middagmaal legde ik het dekentje over mij en probeerde te slapen. Het was immers al middernacht Tokyotijd. Een goede nachtrust was me niet gegund. De Romeinse dame naast mij stootte frequent tegen mijn arm zodat ik telkens opnieuw wakker werd. In het midden van de nacht begon ze zelfs te neuriën.
Fietsstatistieken:
0,00 km
0 u 0 min
0,00 km/u

4 december: De lange terugvlucht

Op een belangrijke vertrekdag zoals vandaag zorgt mijn onderbewustzijn ervoor dat ik me niet overslaap. Ruim een uur voor de wekker werd ik wakker terwijl mijn brein allerlei vertrekproblemen aan het oplossen was. Ik draaide me nog eens om, maar een kwartier voor de wekker afging stond ik alsnog op. Ik nam de tijd om rustig te ontbijten. Nadien trieerde ik mijn bagage. Stipt om 9:30u pikte het gereserveerde busje mij en mijn fietsdoos op met bestemming Suvarnabhumi Airport. Op een zondagvoormiddag was het verkeer rustig. Reeds 35 minuten later kwamen we op de luchthaven aan, precies drie uur voor het vertrek van mijn vlucht.
Volgens de voorwaarden van SWISS kost het transport van een fiets 100 EUR of 150 USD per richting. Dit bedrag moet in de lokale munt betaald worden. Helaas gebruikten de Thai de dollar als referentiemunt. Tegenwoordig is de wisselkoers van de euro bijna gelijk aan de dollar. Ik betaalde 5.380 Baht (142,07 EUR), dat is 1.600 Baht meer dan verwacht.
Na deze financiële tegenvaller ging ik naar de volgende hindernis. Ik moest de fietsdoos afleveren bij de afdeling Oversize Baggage Check-in. Zoals ik nog herinnerde van mijn vorige fietsreis, past mijn fietsdoos niet in de scanner. Ik hergebruikte dezelfde doos, dus ik had het probleem verwacht. De dames van de afdeling keken elkaar aan, niet goed weten wat te doen. Na enkele minuten stuurden ze me terug naar de check-in. De dame die het geld voor het fietstransport had ontvangen, was duidelijk aan het multitasken. Ze telefoneerde voortdurend terwijl ze met haar handen dossiers behandelde. Na 5 minuten vroeg ze plotseling of ik de fiets kon herverpakken. Ik antwoordde dat ik geen alternatief voor de doos had. Eventueel zou ik de fiets even kunnen uitpakken. Zo werd het probleem opgelost. Ik opende de doos, haalde mijn fiets eruit, en plaatste de ligfiets diagonaal op de lopende band van de scanner. De fiets verdween volledig in de scanner maar kwam er aan de andere kant niet uit. De ligfiets zat geblokkeerd. De bediende zette de loopband stil, en met verenigde krachten haalden we de fiets er langs de andere kant terug uit. Ik stak de fiets terug in de doos. Ten slotte boden de dames me tape aan om de doos terug te verzegelen.
wp-1480951873780.jpg
Nadat mijn fiets en ik eindelijk ingecheckt waren, passeerde ik achtereenvolgens de veiligheidscontrole en de paspoortcontrole. Ruim een half uur voor de boarding arriveerde ik aan de gate. Drie uur op voorhand komen was duidelijk geen overbodige luxe als je met een fietsdoos vliegt. De vlucht vertrok met een half uur vertraging naar Zürich. Geen nood, want de vluchtduur werd evenredig ingekort. Een uurtje later vlogen we over de Ayeryarwady delta van Myanmar.
wp-1480951880971.jpg
Drie films en elf uur later landde het vliegtuig voorspoedig op de luchthaven van Zürich. Maar was het nu echt nodig om in de veiligheidscontrole zo streng te zijn op vloeistoffen? Het voelde aan alsof de Zwitsers de veiligheidscontrole in Bangkok niet vertrouwden. Een kleine twee uur later steeg mijn aansluitende vlucht naar Zaventem op. Toen ik in Zaventem na de lange wandeling aan de bagageband kwam, zag ik meteen mijn banaantassen aanrollen. Tevergeefs wachtte ik op de fietsdoos. Nadat de laatste koffer van Zürich van de band was gerold, wendde ik me tot de dienst verloren bagage. Daar wist men ook niet waar mijn fiets was. Ik liet mijn gegevens achter en verliet de bagagehal. Mijn vader pikte me op in Parking 1 en door de vrieskou reden we naar het huis van mijn ouders. Hier had ik vijf weken geleden mijn auto achtergelaten. Helaas had mijn wagen kou gevat en weigerde de blazer van de verwarming dienst. s’Nachts bij -1°C kreeg ik de ruiten niet duurzaam ontdooid. Dus parkeerde ik mijn auto in hun garage en leende ik van hen een wagen om naar huis te rijden. Om 1:15u (7:15u Bangkoktijd) lag ik eindelijk onder een dubbeldik donsdeken in mijn eigen bed.
Fietsstatistieken:
0 km
0 u 0 min
0 km/u

3 december: De markten van Bangkok

Het ontbijtbuffet van het New Siam Riverside Guest House wordt op het buitenterras aan de rivier geserveerd. Buiten ontbijten met zicht op de brede Chao Phraya heeft veel charme. Maar je kan niets op tafel achterlaten of de vogels smullen mee. Ik had het vlaggen toen ik gesneden fruit achterliet om mijn kom müesli bij te vullen.
wp-1480767774787.jpg
De toeristische bezienswaardigheden van Bangkok had ik vorig jaar al gezien. Daarom besloot ik vandaag enkele markten te bezoeken. De overdekte markten in Zuidoost-Azië stralen een bepaalde sfeer uit, en die van Bangkok zijn duidelijk de grootste. Met de rivierboot voer ik naar de Sampeng markt tussen de Chinese en de Indische wijk. Deze nauwe winkelstraat heeft diepe winkels langs beide zijden. Je vindt er allerlei prullaria maar ook stoffen. Ik kocht een stof met een oosters motiefje om een sierkussensloop van te stikken.
wp-1480767802017.jpg
Vervolgens voer ik met de rivierboot verder oostwaarts tot de aansluiting met de Skytrain. Ik nam de Silom lijn van de Skytrain tot het eindstation National Stadium. De ingang van het MBK Center grensde aan de uitgang van de Skytrain. Het MBK Center was geen Zuidoost-Aziatische markt maar een shoppingcentrum van het type Inno en Karstadt. Het shoppingcentrum verkocht dezelfde kledingmerken als bij ons en voor dezelfde prijzen. Als je hier een Adidas T-shirt koopt ben je zeker dat het geen namaak is. Maar dit was niet het type markt dat ik graag bezoek. Daarom nam ik al gauw de kanaalboot richting Pratunam Market. Onderweg at ik vlug iets aan het bootstation.
De Pratunam Market is veel groter dan op de kaart is aangegeven. Na enkele minuten was ik mijn oriëntatie kwijt en dwaalde ik tussen de eindeloze kledingwinkeltjes. De gangen zijn smal en overladen met volk. Met motorfietsen en handkarren werden dozen en zakken vol goederen aan de winkeltjes geleverd. Het resultaat was één grote opstopping. Met veel geduld geraakte ik terug buiten waar ik was binnengekomen.
wp-1480767814833.jpg
Voor de weekendmarkt Chatuchak had ik helaas geen tijd meer. Op een zaterdag zou het er aardig druk zijn. Ik nam de kanaalboot naar de wijk Banglamphu. De eindhalte ligt aan het ander uiterste van de wijk. Dus wandelde ik nog bijna 2 kilometer langs het Democraty Monument, Khao San Road en de tempelsite van Wat Chana Songkhram. Om 15:30u kwam ik eindelijk terug in het hotel. Ik vroeg aan de receptie mijn fietsdoos terug. Voor 435 Baht (11,45 EUR) heeft het hotel mijn fietsdoos een maand in het voormalige massagesalon bewaard. Normaal sukkel ik langdurig aan het losschroeven van de pedaal. Maar toen ik thuis de pedaal eindelijk had losgeschroefd, had ik meteen een korte handleiding geschreven. De how-to informatie werkte uitstekend. Binnen de minuut had ik de pedaal in mijn handen. Nadien draaide ik het stuur en beschermde de fragiele onderdelen met piepschuim. Twee uur later zat de ligfiets terug in de doos.
wp-1480767826354.jpg
Na een snelle douche sprong ik in de schemering voor de laatste keer in het zwembad.
Fietsstatistieken:
0,00 km
0 u 0 min
0,00 km/u

2 november: Geland in zwartwit Bangkok

Na een ondiepe slaap van bijna 5 uur ging het licht in de cabine terug aan. De Boeing landde tamelijk stipt om half elf in Bangkok. De wachtrij voor de immigratie begon reeds in de aankomstzone. Na 35 minuten aanschuiven mocht ik Thailand betreden. Intussen was de bagage reeds geruime tijd gelost. Mijn fietsdoos kwam ik onderweg naar de bagageband tegen bij de afdeling ‘oversized baggage claim’. Mijn banaantassen waren reeds van de band gehaald. Op de band kwamen koffers uit Moskou aan. De airport pick-up van mijn hotel stond me op het verste eind van de lange aankomsthal op te wachten. Samen met de chauffeur legde ik de fietsdoos plat bovenop de hoofdsteunen van de aftandse Toyota minibus. Een dik uren later arriveerden we bij het hotel in het centrum. Onderweg moest ik de fietsdoos vaak terug naar achter duwen. In Bangkok heersen de wolken. Zou het regenseizoen nog niet helemaal voorbij zijn?

Gemakshalve had ik hetzelfde hotel als bij mijn Cambodjareis in 2015 gereserveerd. Voor een kamer met een tweepersoonsbed in het New Siam Riverside Guest House betaal ik evenals anderhalf jaar geleden 1.490 Baht (nu 38,88 EUR) voor een nacht. Het hotel is schitterend gelegen in de toeristische wijk Banglamphu vlak aan de brede rivier Chao Phraya, en heeft een zwembad aan de oever van de rivier. Terwijl ik dit schrijf nip ik van een cola op het terras, en kijk ik naar de boten die gestaag voorbij varen.

Voor het uitpakken van de ligfiets regelde ik eerst een paar zaken. In het reisbureau van het hotel boekte ik een ticket voor de nachttrein naar Nong Khai voor morgenavond. Ik betaalde 908 Baht voor het onderste bed in een 2de klassewagon met airco. De voucher werd binnen het kwartier ingeruild door het echte ticket. Hier kwam vermoedelijk een spoedkoerier aan de pas. Aansluitend reserveerde ik een kamer voor bij mijn terugkomst op het einde van mijn fietsreis. Behalve een scheefgetrokken spatbord kwam mijn ligfiets heelhuids uit de fietsdoos. Ik gaf de fietsdoos bij het hotel in bewaring voor 15 Baht per dag. In de buurt maakte ik een testrit van ruim 5 km. Ik kreeg echt zin om aan mijn fietsreis te beginnen.

Sinds de Koning vorige maand is overleden, is Thailand in diepe rouw. De Thai uiten dit op verschillende manieren. Op de hekken van overheidsgebouwen drapeerden ze witte en zwarte doeken. De meerderheid van de Thai draagt zwarte, witte en/of grijze kleren. Kleur wordt dus zoveel mogelijk vermeden. Indien men niet anders kan, dan spelden ze een zwart lintje op. Ze werden uitgedeeld bij de immigratie. Ik heb er eentje meegenomen om op mijn kleurrijke T-shirts te spelden. Ook de Thaise websites rouwen. Bijvoorbeeld de homepage van de Thaise spoorwegen is uit respect volledig op grijstinten overgeschakeld.  Vroeger was dit een kleurrijke website in de koninklijke kleuren geel en paars.


Na de testrit trok ik naar het zwembad. Bij zonsondergang maakte ik een wandeling langs de kade van de rivier Chao Phraya achter het hotel. Nadien dineerde op het terras van het hotel. Ik zat nog geen 5 minuten neer, of het begon licht te regenen. Noodgedwongen verplaatste ik me naar het rokersafdak. Gelukkig waren er vanavond weinig rokers aanwezig. 

Fietsstatistieken:

5,58 km

0 u 18 min

18,18 km/u