5 maart: De thuiskomst

De vlucht van Doha naar Brussel verliep voorspoedig. Na een korte nacht landde het vliegtuig van Qatar Airways stipt om zeven uur s’morgens op de nationale luchthaven van Zaventem. De bagageloopband spuwde mijn banaantassen samen met de valiezen van de andere passagiers uit. Vervolgens ging ik proactief op zoek naar mijn fietsdoos. Tevergeefs liep ik de volledige bagagehal af op zoek naar de afdeling ‘oversized baggage’. Toen ik terug bij de loopband uitkwam, stond de fietsdoos op een karretje op mij te wachten. Ik laadde mijn bagage over en duwde de kar naar de uitgang. Met de fietsdoos dwars op het karretje was het moeilijk navigeren. De deuropeningen waren vaak minder dan twee meter breed, en dan moest ik de doos afladen en door de deur sleuren, de kar halen, en de doos terug op de kar tillen.

Mijn moeder pikte me op met de Kangoo. Zoals bij het vertrek was de fietsdoos te lang voor de kleine bestelwagen, en reden we met de kofferdeuren wijd open over de snelweg. Het gras en de geparkeerde auto’s droegen duidelijk de sporen van nachtvorst. Bij mijn ouders haalden we de ligfiets uit de doos. Op het eerste zicht heeft de fiets de reis goed overleefd. Ook de fietsdoos was nog in goede staat, en we besloten om de doos bij te houden voor een volgende fietsreis. We praatten bij met een kop koffie en een boterham. Vervolgens laadde ik de ligfiets in de koffer van mijn auto en vertrok naar huis. Eenmaal thuisgekomen hield ik me de rest van de dag bezig met uitpakken, boodschappen doen, en het stof van een maand opnemen. Kortom, de vakantie was om.

 

Fietsstatistieken:

0,00 km

0 u 0 min

0,00 km/u

2 februari: Vertrek in de sneeuw

Ik zag een witte wereld toen ik deze ochtend uit mijn slaapkamerraam keek. Bij verrassing was er deze nacht 2 cm sneeuw gevallen. Mooi om te zien, maar dit maakte mijn vertrek een stukje complexer. En over een etmaal zal de sneeuw fel afsteken tegenover de stralende zon en 34°C in Bangkok.

De fietsdoos is 5 cm hoger en breder dan de vorige keer. Enerzijds was het makkelijker om mijn ligfiets in te pakken. Bij mijn reis naar Myanmar hebben we hemel en aarde moeten bewegen om de hoogte van mijn fiets met 5 cm te doen krimpen. Deze keer paste de fiets veel vlotter in de doos. Anderzijds paste de grotere fietsdoos niet meer volledig in de Kangoo van mijn ouders. Bijgevolg zijn we met geopende achterklep tegen 90 km per uur over de snelweg naar Zaventem gereden.

Vervoer fietsdoos

 

Na aankomst op de luchthaven, zocht ik mijn vlucht op de grote vertrektabel. Tot mijn verbazing zag ik om 15:15u geen vlucht naar Doha genoteerd staan. Ook boven en onder dat vertrekuur vond ik mijn vlucht niet. Ik begon te vrezen dat mijn reisplanning in duigen zou vallen, en dat ik pas morgen zou kunnen vertrekken. Plots merkte ik op het bord links van 15:15u een vlucht naar Doha om 14:55u. Mijn vlucht was vervroegd zonder dat men mij had gewaarschuwd. Tot mijn opluchting kwam alles goed, en zat ik plots 20 minuten voor op schema. Eenmaal boven in de lucht, toostte ik met een beker champagne op de aftrap van mijn reis. Om de tijd te verdrijven keek ondertussen ik naar The Maze Runner.

IMG_0241

Qatar Airways heeft lessen getrokken uit vlucht MH17, en probeerde oorlogsgebieden te vermijden. De kortste vliegroute van Brussel naar Doha is over Syrië en Irak. De piloot zette eerst koers naar de Golf van Akaba. Hier maakte de piloot een bocht, en vloog over Saudi-Arabië naar Qatar. Om het Islamitisch Kalifaat te vermijden, vlogen we wel over de Sinaï-woestijn. In deze desolate Egyptische provincie zijn medestanders van IS actief, die zich naar analogie de Provincie Sinaï [van de Islamitische Staat] noemen. We werden evenwel niet gehinderd door luchtafweerraketten, en we landden veilig op de nieuwe luchthaven van Doha.

Fietsstatistieken:
0 km
0 u 0 min
0 km/u

30 november: Landing in Zaventem

Na een korte slaap van amper drie uur liep om half twaalf ’s nachts de wekker af. Snel snel maakte ik me klaar. Voor het eerst in een maand trok ik sokken aan. Het voelde een beetje onwennig aan. De airport shuttle bracht me tijdig naar de luchthaven. De veiligheidscontrole was weer een lachertje op het vlak van vloeistoffen. Ik vroeg aan de security of ik mijn flesje water in de vuilbak moest gooien. Hij gaf een onduidelijk antwoord, en impulsief legde ik het flesje in het bakje bij mijn portefeuille en riem. Zouden ze in Doha al een vloeistoffenscanner in gebruik hebben? Het flesje werd terecht veilig bevonden, er zat immers geen pistool in verstopt.

Om kwart voor drie steeg mijn laatste vlucht op. Aan boord kon ik nog een viertal uren slapen. De vlucht verliep voorspoedig, en om 7:25u landden we in Zaventem. Mijn fietstassen rolden van de band, en de verfomfaaide fietsdoos trof ik aan de andere kant van de bagageband aan.

Fietsdoos naast de bagageband in de luchthaven van Zaventem

De fietsdoos paste alleen dwars op het karretje. Op de luchthaven rijden met een kar van twee meter breed was niet van de poes. Vaak waren de deuren te smal, en moest ik de doos door de deur dragen, mijn kar halen, en de doos terug op de kar zetten. Bij de eerste deur kreeg ik al meteen op mijn donder van een securityvrouw. Ze dacht dat ik een gevaarlijke doos achterliet toen ik terugliep om de rest van mijn bagage te halen. Daarenboven wachtte mijn vader me in de kiss & ride zone op het vertrekniveau op. Bijgevolg moest ik met doos en al de lift nemen. Uiteindelijk arriveerde ik op de afhaalplek, en staken we de fietsdoos in de Kangoo. Een kwartier later waren we bij mijn ouders thuis. Nadat we bijgepraat waren, stapte ik in mijn auto, en reed naar huis. Tijdens mijn afwezigheid heeft mijn moeder de trap geschilderd. Mijn huis zag er dus mooier uit dan toen ik vertrok. Mijn ligfiets blijft voorlopig ongemonteerd bij mijn ouders staan. Thuis wacht me immers een lege frigo, een volle wasmand, en een stoflaag van een maand. Bijgevolg heb ik vandaag wel iets anders te doen dan te ligfietsen. En zo eindigde mijn ligfietsreis in Myanmar.

Fietsstatistieken:
0 km
0 u 0 min
0 km/u

29 november: Naar huis via Doha

Om 4:05u liep de wekker af. Twintig minuten later zat ik aan de ontbijttafel. Twee personeelsleden waren speciaal voor mij zo vroeg opgestaan. Even voor vijf stopte een lange minibus voor de deur. We laadden mijn fietsdoos in, en na de check-out vertrok de airport shuttle. Op zo’n vroeg uur was het verkeer uitermate kalm. Vijfentwintig minuten later en 10.000 Kyat (7,50 EUR) armer zette de chauffeur mijn fiets en mij af aan de luchthaven. Aan de incheckbalie deden de hostessen eerst moeilijk over mijn fiets. Ze wilden zeker zijn dat ik mijn banden had afgelaten. Uiteindelijk kon ik hen min of meer overtuigen dat de banden plat waren. Vervolgens stuurden ze me terug naar de veiligheidscontrole om een “security sticker”. De baas van de security werd erbij gehaald. Hij wilde mijn doos openen om te checken of mijn banden effectief plat waren. Gelukkig was hij pragmatisch ingesteld, en vroeg hij me of ik nog tape had. Ik toonde het restantje van de rol dat duidelijk onvoldoende was om de doos terug dicht te tapen. Vervolgens toonde ik hem een foto van mijn ligfiets op mijn iPad. Dat was voldoende om hem te overtuigen, en ik kreeg de vereiste veiligheidssticker. Bij de incheckbalie herhaalde ik dit kunstje. Na het tonen van de foto werden ze aanzienlijk inschikkelijker. De fietsdoos werd gewogen en ik werd eindelijk ingecheckt. Overigens waren de twee veiligheidscontroles (de eerste voor de check-in en de tweede voor de boarding) een lachertje. Ik mocht telkens alles aanhouden, en werd met een scanstaaf gefouilleerd. Bij de tweede controle stonden verschillende flesjes water, maar de twee flesjes in mijn handbagage werden niet opgemerkt. Gelukkig, want na de laatste controle waren er geen faciliteiten meer. Overigens ben ik uit Myanmar vertrokken zonder de vertrektaks van 10$ te betalen. Ik veronderstel dat deze buitenlandersbelasting inmiddels is afgeschaft.

In de lucht boven Yangon

De vlucht naar Doha vertrok om 7:45u met een kwartier vertraging, maar landde een half uur te vroeg. In Doha moet ik ruim vijftien uur wachten op de aansluitende vlucht naar Zaventem. Qatar Airways biedt een gratis hotelkamer met maaltijdvoucher en transport aan passagiers aan die meer dan 8 uur en minder dan 24 uur moeten wachten op hun aansluiting. Weinig mensen weten dit, want het gros van de passagiers stapte in de transferterminal uit. Ik ben er zeker van dat veel meer passagiers hier recht op hebben, maar dit moet op voorhand worden geboekt. Aan een speciale balie in de aankomsthal ontving ik mijn vouchers. Na 40 minuten aanschuiven bij de immigratiedienst, stempelde een norse Qatari mijn paspoort af. Vervolgens wachtte ik nog twintig minuten op de shuttlebus naar het hotel. Ik vreesde onterecht dat het hotel in een verre voorstad van Doha lag. Op de voucher stond immers ‘Retaj Ar Rayyan Hotel‘. Gelukkig lag het hotel niet in de voorstad Al Rayyan, maar in de hoogbouwwijk aan de noordkant van de Baai van Doha. Het chique Retaj Hotel is een toren van 19 verdiepingen. Mijn ruime kamer lag op de twaalfde verdieping, en had zowel zicht op de zee als op de nabije wolkenkrabbers.

De Retaj Ar Rayyan hoteltoren in Doha

Na een douche ging ik lunchen in het restaurant van het hotel. De lunchformule was een uitgebreid buffet à volonté. “All you can eat”, dat moesten ze me geen twee keer zeggen. Ik heb er een zesgangendiner van gemaakt. Ik begon met champignonnenroomsoep, en vervolgens stelde ik een voorgerecht samen met onder meer sushi. Nadien volgde lamsstoofvlees met gebakken aardappeltjes. Vervolgens waagde ik me aan gegrilde krab en reuzengarnalen. Na de schaaldieren stelde ik een kaasschotel samen, om te eindigen met het uitgebreide assortiment aan desserten, dat ook enkele lokale specialiteiten bevatte. Het feestmaal was evenwel niet compleet. Bij een dergelijk eetfestijn horen aangepaste wijnen. In het streng islamitische Qatar werd plat water in plaats van wijn geschonken.

Na deze copieuze lunch wandelde ik naar een nabijgelegen shopping center om Qatarese Riyals uit de ATM te halen. Met dit geld nam ik een taxi naar het Museum van Islamitische Kunst. In deze schitterende collectie keek ik anderhalf uur mijn ogen uit. Het museum ligt op een kunstmatig schiereiland in de baai van Doha. Van hieruit is er een schitterend zicht op de wolkenkrabbers aan de overkant van de baai.

Avondschemering over de Baai van Doha

Toen het rond vijf uur donker werd, wandelde ik naar de Souq Waqif. Deze oorspronkelijk 19de-eeuwse soek is inmiddels zo vaak gerenoveerd dat het een karikatuur van zichzelf is geworden. Ik dronk er een Turkse koffie op een terrasje, en nam vervolgens een taxi terug naar het hotel. ’s Avonds mocht ik nogmaals genieten van het buffet. De copieuze lunch was evenwel nog niet verteerd, dus ik dineerde bescheiden en selectief. Vervolgens ben ik vroeg gaan slapen, aangezien ik om half twaalf moet opstaan om terug naar de luchthaven te gaan.

Fietsstatistieken:
0 km
0 u 0 min
0 km/u

31 oktober: Vertrokken!

Eindelijk was het zover, deze morgen ben ik vertrokken naar Myanmar. Gisterenavond heb ik nog de laatste dingen van mijn to-do lijst afgewerkt. Het inpakken van mijn ligfiets ging moeilijker dan verwacht. Het stuur kwam te hoog en paste niet in de doos. Na veel foefelen kon het stuur alsnog voldoende verlaagd worden. Dankzij de truk met het talkpoeder (dank u mama!) gleed de fiets verrassend vlot in de fietsdoos. Voor het slapengaan heb ik nog snel mijn dollarbiljetten gestreken, want naar verluid eisen de Birmezen kraaknette biljetten, die er uitzien alsof ze nog nooit gebruikt zijn. Vooral de 1 dollarbiljetten konden een strijkbeurt best gebruiken.

20131031-191539.jpg

Stipt om 8:00u stond ik aan de incheckbalie van Qatar Airways. De medewerkers vonden het niet nodig om mijn fietsdoos te wegen. Ik mocht de doos meteen op een kar zetten. Een medewerker van de bagageafhandeling verdween meteen in de coulissen met de kar.
De vlucht naar Doha verliep alvast voorspoedig. Bij de aankomst in de transferhal moest iedereen de veiligheidscontrole passeren. Gelukkig controleerde men niet op vloeistoffen, al stond het wel zo aangegeven. Bijgevolg mocht ik mijn flesje water houden, en moest ik geen nieuw flesje kopen. Over een uur start de boarding voor de vlucht naar Yangon, en kan ik het tweede en laatste deel van mijn vliegtrip aanvatten.