27 november: Champasak –> Khong Chiam

Overslapen, dat was me deze fietsreis nog niet overkomen. Ruim een half uur nadat de wekker had moeten afgaan keek ik toevallig naar de klok op mijn smartphone. Ik verschoot en haastte me om toch een beetje van de tijd in te halen. Het kleine winkeltje nabij mijn hotel bleek ook noedelsoep te serveren. Dat was handig, dan hoefde ik niet naar de verderaf gelegen toeristische restaurants te wandelen.
Even voor half negen lag ik op de ligfiets. Eerst fietste ik naar de verbindingsweg tussen Pakse en Thailand. De weg had dezelfde goede kwaliteit als gisteren en was grotendeels vlak. Maar in de open Mekongvlakte had ik de wind tegen. Mijn benen waren nog niet warmgelopen. Al gauw voelde ik de inspanning in de spieren boven mijn knieën. Onderweg passeerde ik twee tolbarrières, maar ik mocht zonder betaling doorfietsen.
wp-1480247921542.jpg
Na ruim 27 kilometer bereikte ik de verbindingsweg. Deze nieuw aangelegde weg had 2×2 rijstroken met perfect asfalt behalve bij de middelste 15 kilometer. In het middenstuk ontbrak de eindlaag en de wegmarkering. De wind werkte nu mee. In een flink tempo maalde ik de vlakke kilometers naar de Thaise grens. Pas de laatste kilometer voor de grens ging de weg omhoog. Zelfs inclusief een frisdrankpauze bereikte ik even voor de middag na 66 kilometer de grens. Hier spendeerde ik nog enkele duizenden van mijn resterende Kippen aan een kom noedelsoep. Deze kom was echt de allerlaatste op Laotiaanse bodem. Even later begaf ik me naar de grens.
wp-1480247932942.jpg
Er was weinig volk aan de Laotiaanse emigratiedienst. Na de betaling van 10.000 Kip (1,15 EUR) exitgeld stempelde de beambte mijn paspoort af. Gelukkig had ik nog voldoende Kip op zak. Uiteindelijk heb ik nog 26.000 Kip (2,99 EUR) over. Ik fietste in het niemandsland de heuvel verder op tot de Thaise immigratie. Ik vond niet meteen waar ik moest zijn. Aan een reeks gesloten slagbomen zag ik een bordje met een fietssymbool. Ik fietste onder de gesloten maar onbewaakte slagboom door. Dit kan je doen met een ligfiets, maar met een gewone trekkingfiets bots je natuurlijk tegen de bareel. Plots kwam ik aan de snelweg richting het Thaise binnenland. Indien ik wenste, kon ik makkelijk doorrijden en illegaal door Thailand reizen. Maar ik wilde de correcte procedure volgen zodat ik achteraf geen problemen krijg. Ik fietste nog eens rond het immigratiegebouw, en nu vond ik wel waar ik moest zijn. Tien minuten later was ik legaal in Thailand met een verblijfsvergunning voor 14 dagen. De rouwperiode voor hun overleden Koning is duidelijk nog niet voorbij. Maar de mensen droegen opmerkelijk meer kleur dan toen ik begin deze maand in Bangkok was. 
wp-1480247943247.jpg
Voorbij de grens liep een brede snelweg met 2×2 rijstroken naar het binnenland. De snelweg hield geen rekening met de talrijke heuvels en liep er recht over. In één van de steile afdalingen op de kaarsrechte weg van smetteloos asfalt heb ik mijn snelheidsrecord voor deze fietsreis scherpgesteld op 58,20 kilometer per uur. 
Elf kilometer voorbij de grens verliet ik de snelweg. Even later nam ik een ongewone colapauze. In plaats van een gekoeld flesje of blikje kreeg ik een plastiek zakje vol ijs. Hierin werd de warme cola uitgegoten en op deze wijze ogenblikkelijk ijskoud gekoeld. Het zakje werd verzegeld met een elastiekje alsof ik het mee naar huis zou nemen. Met een rietje dronk ik zo snel mogelijk de cola op voordat het te waterig werd.
Om 14:50u na 92 kilometer arriveerde ik aan het stadje Khong Chiam waar de rivier Mun in de Mekong mondt. Ik stopte bij het Ban Suan Peerada. Het uithangbord vermeldde geen type, dus ik weet niet of het een hotel, guest house, resort of lodge is. Ik had deze verzameling bungalows op Google Maps gevonden. Blijkbaar was ik de enige, want ik heb geen andere gasten gezien. De dame waarbij ik naar een kamer informeerde sprak geen woord Engels. Ze belde iemand die de taal wel sprak. De tweede dame vertelde me aan de telefoon dat een kamer 500 Baht (13,25 EUR) per nacht kost. Voor deze prijs heb ik een vrij grote bungalow met dubbel bed, airco, frigo, badkamer, wifi, en terras. Naast het bed staat een grote lage tafel, ideaal om mijn bagage op uit te stallen.
Ik zwierde mijn bagage af. Zonder te douchen fietste ik een kilometer verder naar de samenvloeiing van de twee rivieren. De Mekong heeft een rode kleur en de Mun eerder een donkerblauwe. De samenvloeiing geeft speciale effecten bij het mengen van deze twee kleuren. Het tweekleurenpunt is één van de twee belangrijkste attracties van Khong Chiam, maar ik was de enige bezoeker.
wp-1480247956533.jpg
Daarna fietste ik naar de andere bezienswaardigheid, met name een tempel die op een heuvel boven de stad ligt. De Wat Tham Khuha Sawan is op zichzelf zeker het bezoek waard. Maar de echte meerwaarde ligt in het prachtige uitzicht over de stad en de Mekong.
wp-1480247967027.jpg
Fietsstatistieken:
101,05 km
4 u 36 min
21,93 km/u

26 november: Wat Phu Champasak

Het restaurant waar ik gisterenavond had gedineerd heeft haar Mekongterras uitgerust met ergonomische tuinstoelen die een zitvlak en leuning van gaaswerk hebben. Dus besloot ik deze ochtend om in het Champasak With Love Restaurant te gaan ontbijten. Bovendien was het gisteren aardedonker en had ik de Mekong niet kunnen zien. Uit luiheid nam ik de fiets ofschoon het restaurant amper 500 meter van mijn hotel ligt. Maar ik miskeek me op het Mekonguitzicht. De zon stond vanochtend aan de andere kant van de Mekong, dus er was geen schaduw. Noodgedwongen nam ik plaats op een niet-ergonomische houten stoel verder weg van de Mekong.
Omstreeks 9:45u vertrok ik met de ligfiets naar de Unesco Werelderfgoedsite van Wat Phu Champasak op 10 kilometer van mijn hotel. De eerste kilometers fietste ik op de hoofdbaan van bijna-Europese kwaliteit. Helaas ging de hoofdbaan twee kilometer verder abrupt over in een brede aardeweg. De verharde weg werd afgeleid naar de smallere parallelweg langs de Mekong. Toen beide wegen elkaar terug ontmoetten op twee kilometer van Wat Phu, werd de kwaliteit van het asfalt terug opgetrokken tot het niveau van het eerste stuk. Het begin en einde van de hoofdbaan waren reeds klaar, maar aan de verharding van het stuk tussenin moest men nog beginnen.
wp-1480153085321.jpg
Ik legde mijn fiets op de parking vast aan de paal van een afdak, en wandelde naar de inkom. Sinds de publicatie van de Lonely Planet in februari 2014 was het inkomgeld fors opgeslagen. Ik betaalde 50.000 Kip (5,76 EUR) in plaats van 30.000 Kip. Voor de volgende 24 uur zal ik mijn buikriem een beetje moeten aantrekken, want ik heb slechts 225.000 Kip (25,93 EUR) over. Morgen fiets ik terug naar Thailand en verlaat ik Laos. Daarom probeer ik rond te komen met de resterende Kip.
Wat Phu stamt uit dezelfde periode en cultuur als de bekende Angkor Wat site in Cambodja. De oudste resten dateren van de vijfde eeuw na Christus. Een soort van golfkarbusje pikte me voorbij de ingang van de site op. We reden rond een rechthoekige ceremoniële vijver (barray) met een lengte van 500 meter. Aan de andere kant moest ik te voet verder. Langs een zuilengalerij kwam ik aan twee grote stenen gebouwen die symmetrisch tegenover elkaar lagen.
wp-1480153111701.jpg
Het noordelijke gebouw was reeds gerestaureerd. In het zuidelijke gebouw werkten tientallen arbeiders naarstig aan de restauratie.
wp-1480153127213.jpg
Voorbij de tweelinggebouwen leidde een steile trap naar een tempel onderaan de flank van een berg. Het heiligdom lag verborgen onder enkele hoge bomen. Op het terras van de tempel had ik een prachtig uitzicht op de Mekongvlakte.
wp-1480153145173.jpg
Op de terugweg stopte ik voor een late lunch. Mogelijk at ik deze middag mijn laatste noedelsoep in Laos. Tegen 15u arriveerde ik terug aan het hotel. Even later wakkerde de wind aan en schoven er grijze wolken voor de hemel. Ondanks de onweersdreiging bleef het droog.
Fietsstatistieken:
22,06 km
1 u 2 min
21,43 km/u

25 november: Tat Fane –> Champasak

Vandaag stond een korte rit van 60 kilometer op het programma. De helft ervan was afdalen, dus maakte ik geen haast om te vertrekken. Na het ontbijt hielp ik de hotelmanager bij het installeren van een app op zijn iPhone. Iets na half tien lag ik op de ligfiets voor een afdaling van 31 kilometer tot aan de vertrouwde snelweg #13. De weg had amper bochten en was lang niet zo steil als ik had verwacht. Zonder te remmen haalde ik maximaal 45 kilometer per uur.
wp-1480072355622.jpg
Na een dik uur bereikte ik de afslag. Snelweg #13 bleef hoofdzakelijk dalen met af een toe een kort knikje omhoog. Zelfs met een colapauze bereikte ik al om 12u het moment van afscheid aan kilometerpaal 698. De telling van de palen van snelweg #13 begon in de hoofdstad Vientiane, dus ik heb vele honderden van deze witte palen met rode kop voorbijgefietst.
wp-1480072383412.jpg
Ik koos een noedelshop uit voor de lunch. Vervolgens liet ik snelweg #13 definitief achter mij, en sloeg rechtsaf een smalle verharde weg in. Na 4,5 km slalommen tussen de putten bereikte ik de Mekong. Onder een schraal afdak op de bedding van de brede rivier stak een vrouw drie vingers op. Dus betaalde ik haar 30.000 Kip voor de veerdienst naar de overkant. Een man met een klein bootje meerde net aan. De vrouw deed teken om in te stappen. Ik bracht mijn fiets en bagage aan boord. Na een fotomoment vertrokken we onmiddellijk naar de overkant.
wp-1480072397662.jpg
Vijf minuten later landden we in Champasak. Twee fietskilometers verder arriveerde ik bij het Siamephone Hotel. Hier nam ik voor 100.000 Kip een kamer met dubbel bed, badkamer, airco, en wifi. Onderweg had ik in een ijzerhandel een waslijn gekocht. Ik maakte de waslijn vast aan twee palen en hing mijn was te drogen. Mijn vorig hotel, het Tat Fane Resort, had deze ochtend mijn propere was vochtig teruggegeven. Wegens de regen van gisteren en het supervochtige lokale klimaat was het niet gelukt om de was tijdig te drogen.
Terwijl mijn kleren droogden, verkende ik te voet het dorpscentrum. Champasak was in de Franse koloniale tijd een marionettenkoninkrijkje. Tot een halve eeuw geleden leefde hier een echte koning. De uitroeping van de volksrepubliek in 1975 betekende de doodsteek voor het koningshuis. Het stadje gleed langzaam af naar de huidige status van slaperig dorp. Niet ver van het centrum bevindt zich de 19de-eeuwse koninklijke tempel van Wat Nyutthitham. In de voortuin staan de grafmonumenten van enkele koningen van Champasak.
wp-1480072422528.jpg
Fietsstatistieken: 
60,31 km
2 u 10 min
27,83 km/u