1 juni: Naar huis

Mijn vlucht naar huis zou om 10u10 opstijgen. ’s Morgens genoot ik eerst nog van het ontbijtbuffet van het Hedistar Hotel. Tien minuten voor het vertrekuur van de shuttle bus stond ik klaar met mijn fietsdoos en banaantassen. De shuttle bus van het hotel was een groter model dan vorige maand. Er was ruimte voor meer passagiers. Helaas ging dit ten koste van de bagagecapaciteit. Mijn fietsdoos paste niet in het kleine bagagecompartiment. Om 7u30 vertrok de shuttle bus zonder mij.
De receptionist deed zijn best om een oplossing te vinden. Een uur lang wachtte ik machteloos af terwijl de stress toenam. Uiteindelijk kwam om 8u35 de andere shuttle bus aanrijden. Met deze bus was ik vorige maand mijn fietsdoos op de luchthaven gaan afhalen. Dit kleinere busmodel had een veel grotere bagageruimte waar mijn fietsdoos ruimschoots inpaste. Een kleine twintig minuten later zette dit privétransport me af aan Terminal 1 van de luchthaven.
Laat komen heeft ook voordelen. Ik werd meteen geholpen aan de check-in balie. Terwijl drie medewerkers mijn fietsdoos opmaten, checkte een vierde medewerkster mij in. Ze vroeg of ik het gewicht van mijn fietsdoos kon verminderen. Tot 23 kilogram mocht de doos gratis meevliegen, ofschoon de afmetingen van de doos het maximum ver overschreden. Ik kon evenwel niet in een handomdraai drie kilogram van mijn ligfiets strippen. Dus betaalde ik met mijn kredietkaart een toeslag van 150 $.
Vervolgens troonde de check-in medewerkster me mee naar de afdeling ‘Oversized Baggage’. Mijn doos was hier al aangekomen. De security gebood me om de fietsdoos te openen. Geholpen door de security medewerkers haalde ik de ligfiets half uit de doos. De security inspecteerde nauwgezet mijn fiets. Ze vielen over de luchtdruk achtervering. Ik legde hen uit dat de vering een overslagklep heeft. Bij overdruk zal de luchtdrukcylinder niet ontploffen maar lucht lossen. De security vertrouwde het niet met uitzondering van een jongeman die zelf een mountainbike had. Hij probeerde zijn collega’s gerust te stellen. Voor de zekerheid wilden ze toch de toestemming van SWISS hebben. Tien lange minuten wachtte ik op de toestemming terwijl de jongeman mij geruststelde. Bij SWISS namen ze gelukkig hun verantwoordelijkheid toen ze uit Tokyo gebeld werden over een rare fiets met luchtdrukvering. Het akkoord kwam er om 9u32, precies acht minuten voordat de boarding zou beginnen. Ik repte me naar de security check. Gelukkig was het uiterst kalm op de luchthaven. Precies om 9u40 sloot ik me aan de gate aan bij de rij mensen die op de boarding wachtten. Toen ik op het vliegtuig zat verdreef de grote opluchting de stress van de voorgaande uren. De eerste vlucht naar Zürich vertrok zonder vertraging.
De volgende twaalf uren verdreef ik de tijd met lezen en films kijken. De aansluiting naar Zaventem vertrok met ruim 50 minuten vertraging. Mijn banaantassen rolden als een van de eerste van de bagageband. De fietsdoos en ik kwamen bijna gelijktijdig bij de afdeling ‘Oversized Baggage’ aan. Mijn vader pikte me op in Parking 2. Ik schoof bij mijn ouders aan tafel terwijl we ondertussen bijpraatten. Na het eten haalde ik mijn ligfiets uit de doos en reed ik met de wagen naar huis.
Tijdens het uitpakken voelde ik de vermoeidheid van de lange dag opkomen. Nog douchen en het laatste blogbericht publiceren, en ik kan eindelijk in bed kruipen. Ongetwijfeld zal ik van deze fantastische fietsreis dromen. Japan heeft immers een onvergetelijke indruk nagelaten.
Fietsstatistieken:
0 km
0 u 0 min
0 km/u
Advertenties

30 april: Van de regen naar de Rijzende Zon

Voor een maandagochtend was het ongewoon kalm op de autostrade richting Brussel. Klaarblijkelijk maakten veel mensen de brug naar 1 mei. Het regende zacht, niet meer de stortbui van de vorige avond. Mijn fietsdoos stak uit de koffer van de auto en werd ondanks de plastieken bescherming toch een beetje vochtig.

IMG_1381-1024x768.JPG

Op de luchthaven van Zaventem was het merkbaar drukker dan op de autostrade. Ik had mijn vlucht naar Japan bij SWISS geboekt, net als Brussels Airlines een dochter van Lufthansa. Het luchthavenpersoneel leidde me af naar een aparte rij. Aan de ‘Special Assistance’ rij schoof ik aan achter het Servische nationale ijshockeyteam. Het team sleurde een berg bagage in gigantische sporttassen mee. Het duurde wel een halfuur voordat het volledige team was ingecheckt en het eindelijk aan mij was. Voor mijn ligfiets betaalde ik een toeslag van 100 euro. Om dit bedrag te kennen, moest de baliemedewerker naar Bangkok bellen. Behalve deze vergoeding stelt SWISS geen verdere voorwaarden voor fietsvervoer. Ik had mijn ligfiets in een fietsdoos verpakt, maar dat is niet verplicht. Mijn fietsdoos van 196 x 117 x 26 cm woog 26 kg, en SWISS rekende naast de fietstoeslag geen extra toeslag voor het gewicht aan.

Mijn vliegreis naar Japan had een overstap in Zürich. De Zwitsers cultiveerden de clichés over hun land. Op de metroverbinding naar de andere terminal speelde men het geluid van loeiende koeien af op de achergrondbeelden van frisgroene alpenweiden. Ook de tweede vlucht steeg zonder veel vertraging op. Na het middagmaal legde ik het dekentje over mij en probeerde te slapen. Het was immers al middernacht Tokyotijd. Een goede nachtrust was me niet gegund. De Romeinse dame naast mij stootte frequent tegen mijn arm zodat ik telkens opnieuw wakker werd. In het midden van de nacht begon ze zelfs te neuriën.
Fietsstatistieken:
0,00 km
0 u 0 min
0,00 km/u