5 maart: De thuiskomst

De vlucht van Doha naar Brussel verliep voorspoedig. Na een korte nacht landde het vliegtuig van Qatar Airways stipt om zeven uur s’morgens op de nationale luchthaven van Zaventem. De bagageloopband spuwde mijn banaantassen samen met de valiezen van de andere passagiers uit. Vervolgens ging ik proactief op zoek naar mijn fietsdoos. Tevergeefs liep ik de volledige bagagehal af op zoek naar de afdeling ‘oversized baggage’. Toen ik terug bij de loopband uitkwam, stond de fietsdoos op een karretje op mij te wachten. Ik laadde mijn bagage over en duwde de kar naar de uitgang. Met de fietsdoos dwars op het karretje was het moeilijk navigeren. De deuropeningen waren vaak minder dan twee meter breed, en dan moest ik de doos afladen en door de deur sleuren, de kar halen, en de doos terug op de kar tillen.

Mijn moeder pikte me op met de Kangoo. Zoals bij het vertrek was de fietsdoos te lang voor de kleine bestelwagen, en reden we met de kofferdeuren wijd open over de snelweg. Het gras en de geparkeerde auto’s droegen duidelijk de sporen van nachtvorst. Bij mijn ouders haalden we de ligfiets uit de doos. Op het eerste zicht heeft de fiets de reis goed overleefd. Ook de fietsdoos was nog in goede staat, en we besloten om de doos bij te houden voor een volgende fietsreis. We praatten bij met een kop koffie en een boterham. Vervolgens laadde ik de ligfiets in de koffer van mijn auto en vertrok naar huis. Eenmaal thuisgekomen hield ik me de rest van de dag bezig met uitpakken, boodschappen doen, en het stof van een maand opnemen. Kortom, de vakantie was om.

 

Fietsstatistieken:

0,00 km

0 u 0 min

0,00 km/u

30 november: Landing in Zaventem

Na een korte slaap van amper drie uur liep om half twaalf ’s nachts de wekker af. Snel snel maakte ik me klaar. Voor het eerst in een maand trok ik sokken aan. Het voelde een beetje onwennig aan. De airport shuttle bracht me tijdig naar de luchthaven. De veiligheidscontrole was weer een lachertje op het vlak van vloeistoffen. Ik vroeg aan de security of ik mijn flesje water in de vuilbak moest gooien. Hij gaf een onduidelijk antwoord, en impulsief legde ik het flesje in het bakje bij mijn portefeuille en riem. Zouden ze in Doha al een vloeistoffenscanner in gebruik hebben? Het flesje werd terecht veilig bevonden, er zat immers geen pistool in verstopt.

Om kwart voor drie steeg mijn laatste vlucht op. Aan boord kon ik nog een viertal uren slapen. De vlucht verliep voorspoedig, en om 7:25u landden we in Zaventem. Mijn fietstassen rolden van de band, en de verfomfaaide fietsdoos trof ik aan de andere kant van de bagageband aan.

Fietsdoos naast de bagageband in de luchthaven van Zaventem

De fietsdoos paste alleen dwars op het karretje. Op de luchthaven rijden met een kar van twee meter breed was niet van de poes. Vaak waren de deuren te smal, en moest ik de doos door de deur dragen, mijn kar halen, en de doos terug op de kar zetten. Bij de eerste deur kreeg ik al meteen op mijn donder van een securityvrouw. Ze dacht dat ik een gevaarlijke doos achterliet toen ik terugliep om de rest van mijn bagage te halen. Daarenboven wachtte mijn vader me in de kiss & ride zone op het vertrekniveau op. Bijgevolg moest ik met doos en al de lift nemen. Uiteindelijk arriveerde ik op de afhaalplek, en staken we de fietsdoos in de Kangoo. Een kwartier later waren we bij mijn ouders thuis. Nadat we bijgepraat waren, stapte ik in mijn auto, en reed naar huis. Tijdens mijn afwezigheid heeft mijn moeder de trap geschilderd. Mijn huis zag er dus mooier uit dan toen ik vertrok. Mijn ligfiets blijft voorlopig ongemonteerd bij mijn ouders staan. Thuis wacht me immers een lege frigo, een volle wasmand, en een stoflaag van een maand. Bijgevolg heb ik vandaag wel iets anders te doen dan te ligfietsen. En zo eindigde mijn ligfietsreis in Myanmar.

Fietsstatistieken:
0 km
0 u 0 min
0 km/u