15 november: Thakhek –> Savannakhet

De ontbijtruimte van het Boutique Hotel Le Bouton d’Or gaat officieel pas om 7u open. Dus arriveerde ik stipt om 7:00u om vast te stellen dat de ontbijtruimte reeds halfvol zat. Sommige gasten hadden het ontbijt al achter de kiezen en maakten aanstalten om door te gaan. Had ik dit op voorhand geweten, dan was ik zeker vroeger gaan ontbijten. Ik werkte mijn ontbijt zo snel mogelijk binnen want ik wilde zo snel mogelijk op de fiets liggen. Vandaag stond veruit de langste etappe op het programma, met name 130 km tussen de steden Thakhek en Savannakhet. Ik had deze nacht slecht geslapen, omdat ik me constant zorgen maakte over de rit. Zou ik wel voor het donker aankomen?
wp-1479209170290.jpg
Uiteindelijk lag ik om 7:50u op de fiets. Deze fietsreis ben ik nooit vroeger vertrokken dan vandaag. Aan het rondpunt sloeg ik rechtsaf. Drie kilometer verder bereikte ik snelweg #13. De snelweg maakt een omweg door het binnenland. De kortste route naar Savannakhet loopt volgens Maps.me via Thailand. De Mekong oversteken naar Nakhom Phanom, naar het zuiden fietsen, en in Mukhadan opnieuw de Mekong oversteken naar Savannakhet. Maar ik heb een standaard ‘single entry’ visum. Indien ik Laos voortijdig verlaat, moet ik opnieuw een visum aanvragen en betalen. Bijgevolg was de kortste route over Thailand uitgesloten.
wp-1479209189015.jpg
Snelweg #13 liep door een zacht golvend landschap. Niettemin beklom ik frequent steilere bulten met het kleinste voorblad. Halverwege fietste ik voorbij drie guest houses. Het is dus perfect mogelijk om deze lange etappe in twee te splitsen. Nadien fietste ik langs een suikerraffinaderij. De volgende kilometers passeerde ik vaak velden met suikerriet.
 wp-1479209224382.jpg
Ik sloeg de gebruikelijke frisdrankpauze over. Pas na 91 km stopte ik om 12:10u voor een kom noedelsoep. Na de lunch ging het plots moeizamer vooruit. De weg steeg nagenoeg onzichtbaar en het asfalt werd veel ruwer. Na 102 km bereikte ik in het dorp Seno de afslag naar Savannakhet.
wp-1479209260607.jpg
Vanaf de afslag ging de weg over het algemeen in dalende lijn. De weg had zelfs een afgebakende rijstrook voor fietsers en motorfietsers. Zo komt het dat ik reeds om vijf na drie in het centrum van Savannakhet arriveerde. Ik had ruim 130 km gefietst tegen de hoge gemiddelde snelheid van 23,38 km per uur. In deze fietsreis heb ik alleen in de rit naar Thakhek nog 0,03 km per uur sneller gefietst dan vandaag. Volgens mij toont de hoogtelijn van de etappe hoogstwaarschijnlijk een dalende trend. Ik zou de rit niet graag in de andere richting fietsen.
wp-1479209282052.jpg
In Savannaketh stopte ik bij het Hungheuang Hotel. Dit had ik op voorhand geboekt voor ongeveer 25,50 EUR per nacht. Mijn kamer op de tweede verdieping heeft twee eenpersoonsbedden, airco, een frigo, en een badkamer met een ligbad. Ontbijten is niet mogelijk, maar dat zoek ik morgen wel in de buurt. Op mijn gemak nam ik een bad. Na het bad wandelde ik naar de Mekong.
Fietsstatistieken:
131,69 km
5 u 38 min
23,38 km/u

14 november: De grotten van Thakhek

Van de website van het hotel had ik onthouden dat het ontbijt was inbegrepen. Ik informeerde me bij de receptie. Tot mijn verrassing werd ik niet naar het terras aan de Mekong verwezen maar naar het aanpalende gebouw. Hier genoot ik van een Europees ontbijt met koffie à volonté.
Na het ontbijt stapte ik op de ligfiets. De eerste halte was het filiaal van Lao Telecom aan de hoofdstraat op ca. 1,5 km van de Mekong. s’Nachts had ik van dit telecombedrijf een onheilspellende sms ontvangen met onder meer de woorden “failed” en “please recharge soon”. De jonge vrouw van de klantendienst registreerde het GSM-nummer op mijn naam, en verzekerde me dat ik nog 15.000 Kip (1,70 EUR) krediet over had.
Nadat dit probleem was uitgeklaard, fietste ik terug naar snelweg #12. Over deze snelweg was ik gisteren naar Thakhek gefietst. Er liggen verscheidene grotten langs deze snelweg. Ik fietste eerst naar de verste grot op 21 km van de Mekong. De Nang Ene Grot was meteen ook de meest commercieel uitgebate grot. Aan de afslag naar de grot kocht ik een ticket voor 30.000 Kip (3,40 EUR), dat is het driedubbele van de prijs die de Lonely Planet vermeldt. De elektrisch verlichte grot had twee korte wandelroutes. De ene liep dood aan een ondergrondse rivier, de andere route aan een brede spleet in het plafond. Op verscheidene plaatsen waren bidplaatsen met versierde boeddhabeelden. Bij de ingang vroegen enkele Aziatische toeristen me of ik mee op de foto wilde. Uiteraard, maar dan eis ik wederkerigheid. Achteraf hebben ze de onderstaande foto met mijn toestel getrokken.
wp-1479124464406.jpg
Vervolgens fietste ik terug richting Thakhek. Vier kilometer terug stopte ik aan de Pha In Grot. De grot was bereikbaar via een meanderende aardeweg. Het koppel dat ik deze morgen in de ontbijtzaal zag, kwam juist buiten. Voor de rest was er niemand te zien. Ik zette de koplamp op mijn hoofd, en verkende de grot met het licht van mijn koplamp. In de grot was een dubbele bidplaats met boeddhabeelden.
wp-1479124482432.jpg
De derde grot die ik vandaag bezocht was de  Xieng Liap Grot. Ik parkeerde mijn ligfiets bij enkele pedalo’s die in het droge seizoen werkloos onder een afdak lagen.
wp-1479124494287.jpg
Een alleenreizende jongeman kwam net terug uit de grot. Hij raadde me aan om de elfjarige zoon van de shopuitbater als gids in te huren. Ik betaalde de jongen 10.000 Kip (1,13 EUR), en ik volgde hem over een smal bospad achter het schooltje. Het pad vertakte regelmatig, en op enkele plaatsen klauterden we over rotsblokken. Zonder gids had ik de grot nooit gevonden. Ik keek even rond, en de jongen nam de onderstaande foto.
wp-1479124506449.jpg
De laatste grot van de dag was de Xang Grot. Ik sloeg linksaf in een aardeweg vol putten. Anderhalve kilometer verder kwam ik in een dorpje aan. Een man wees naar de overkant van de rivier. Ik had evenwel geen zin om door een rivier te waden die de dorpsbewoners duidelijk als riool en vuilnisbelt gebruikten. Je weet nooit waarin je trapt. Bijgevolg besloot ik rechtsomkeer te maken en terug naar Thakhek te fietsen. Eerst stopte ik langs de snelweg aan een noedelshop voor een zeer late lunch. Vervolgens fietste ik naar de laatste bezienswaardigheid, geen grot maar een stupa. De Pha That Sikhottabong ligt aan de Mekong ongeveer zes kilometer ten zuiden van Thakhek. De wit en gouden stupa glansde in het late zonlicht. Naast de stupa stond een tempel waar de lokale bevolking bloemenoffers bracht voor het volle maanfeest. De stad is duidelijk in feeststemming. s’Avonds liep er veel volk rond op straat.
wp-1479124519196.jpg
Om 16:10u arriveerde ik terug aan het hotel. De receptionist had slecht nieuws voor mij, want mijn gewassen kleren waren nog niet aangekomen. Het beloofde tijdstip van de levering veranderde voortdurend. Eerst was het “tomorrow”, dan om 18u, vervolgens over 20 minuten, en uiteindelijk “tonight”. Uiteindelijk belde de receptionist even na 19u dat ik mijn propere kleren voor 40.000 Kip (4,53 EUR) mocht komen afhalen. Ik kon wel meteen de kamer betalen. De prijs kwam overeen met de informatie op de website. Ik betaalde 38 $ (35,29 EUR) per nacht.
Fietsstatistieken: 
56,43 km
2 u 39 min
21,32 km/u

13 november: Ban Tha Lang –> Thakhek

Toen het aanzwellende daglicht deze ochtend door de gordijnen scheen, checkte ik frequent het uur op mijn kilometerteller. Mijn smartphone en wekker van dienst lag buiten handbereik op te laden. Ik had schrik om de wekker niet te horen en me te overslapen. Plots ging de wekker luid en duidelijk af, zo luid dat de buren in de aanpalende houten bungalow wellicht ook gewekt waren. Ik ontbeet in het restaurant van het guest house. Terwijl ik nog op de menukaart wachtte, werd ongevraagd toast met spiegelei en een tas koffie geserveerd. Toen ik achteraf wilde afrekenen, bleek het ontbijt inclusief te zijn. Te laat zag ik achter mij een minibuffet met bouillon en fruit staan. De uitstekende verhouding tussen prijs en kwaliteit maakt van het Phosy Tha Lang Guest House een echte aanrader.
wp-1479046406901.jpg
Omstreeks acht uur lag ik op de fiets. De eerste twintig kilometer slingerde de weg tussen dicht beboste heuvels. Dan fietste ik door een langgerekt dorp. Voorbij het dorp stortte de weg naar beneden. In een steile afdaling van 5 km spoelde ik alle hoogtemeters door die ik de afgelopen dagen moeizaam had opgebouwd. Aan de voet van de berg lag de waterkrachtcentrale van de Nam Theun rivier.
wp-1479046428239.jpg
De weg volgde de rivier stroomafwaarts. De kilometers maalden vlot op de vlakke weg. Na ruim 43 kilometer fietsen bereikte weg 1E eindelijk snelweg #12. Hier sloeg ik rechtsaf, en enkele kilometers verder stopte ik voor een frisdrankpauze. Snelweg #12 naar Thakhek was nagenoeg vlak en laveerde tussen de loodrechte karstbergen. In vogelvlucht was de afstand tot Thakhek ongetwijfeld veel korter. Door de vlakke weg vond ik het niet erg om meer kilometers te fietsen. Dit was tot nu toe de mooiste en meest aangename etappe van deze fietsreis.
wp-1479046439690.jpg
Vlak voor het kruispunt met snelweg #13 was er een onverwachte heuvel. Nat in het zweet kwam ik boven aan het kruispunt aan. Ik dronk eerst bijna ad fundum een koud flesje water, en fietste verder naar het centrum van Thakhek.
wp-1479046451401.jpg
 Aan de oever van de Mekong stopte ik bij het Boutique Hotel Le Bouton d’Or. Ik parkeerde mijn fiets in de parkeergarage van het hotel, en nam de marmeren trap naar de lobby op de verdieping erboven. Dit hotel had ik op voorhand per e-mail gereserveerd. Helaas kon de receptioniste mijn boeking niet terugvinden tussen de talloze Booking.com reservaties. Ik toonde haar een afdruk van de e-mail met bevestiging, en ik kreeg alsnog een kamer toegewezen. Na een week op het platteland had ik mezelf terug meer luxe gepermitteerd. De kamer heeft een parketvloer, degelijke airconditioning, en een Europese badkamer. Alles functioneert prima, en niets in de kamer is tot op de draad versleten. De kamerprijs ken ik alleen bij benadering. Volgens de website kost de kamer 38 $ per nacht, maar misschien is deze prijs al jaren niet meer geïndexeerd. Bij het uitchecken zal ik pas de echte prijs kennen. Idem voor het wassen van mijn vuile kleren. Eigenaardig spreken de receptionisten maar een paar woorden Engels, en dat voor een luxehotel.
Na de douche verkende ik de straten rondom mijn hotel. Tegen de tijd van de zonsondergang, installeerde ik me op het terras van het hotel aan de Mekong. Al nippend van een verse kokosnoot genoot ik van de zon die aan de Thaise kant van de Mekong onherroepelijk onderging.
wp-1479046464567.jpg
Fietsstatistieken: 
103,30 km
4 u 25 min
23,41 km/u