4 december: De lange terugvlucht

Op een belangrijke vertrekdag zoals vandaag zorgt mijn onderbewustzijn ervoor dat ik me niet overslaap. Ruim een uur voor de wekker werd ik wakker terwijl mijn brein allerlei vertrekproblemen aan het oplossen was. Ik draaide me nog eens om, maar een kwartier voor de wekker afging stond ik alsnog op. Ik nam de tijd om rustig te ontbijten. Nadien trieerde ik mijn bagage. Stipt om 9:30u pikte het gereserveerde busje mij en mijn fietsdoos op met bestemming Suvarnabhumi Airport. Op een zondagvoormiddag was het verkeer rustig. Reeds 35 minuten later kwamen we op de luchthaven aan, precies drie uur voor het vertrek van mijn vlucht.
Volgens de voorwaarden van SWISS kost het transport van een fiets 100 EUR of 150 USD per richting. Dit bedrag moet in de lokale munt betaald worden. Helaas gebruikten de Thai de dollar als referentiemunt. Tegenwoordig is de wisselkoers van de euro bijna gelijk aan de dollar. Ik betaalde 5.380 Baht (142,07 EUR), dat is 1.600 Baht meer dan verwacht.
Na deze financiële tegenvaller ging ik naar de volgende hindernis. Ik moest de fietsdoos afleveren bij de afdeling Oversize Baggage Check-in. Zoals ik nog herinnerde van mijn vorige fietsreis, past mijn fietsdoos niet in de scanner. Ik hergebruikte dezelfde doos, dus ik had het probleem verwacht. De dames van de afdeling keken elkaar aan, niet goed weten wat te doen. Na enkele minuten stuurden ze me terug naar de check-in. De dame die het geld voor het fietstransport had ontvangen, was duidelijk aan het multitasken. Ze telefoneerde voortdurend terwijl ze met haar handen dossiers behandelde. Na 5 minuten vroeg ze plotseling of ik de fiets kon herverpakken. Ik antwoordde dat ik geen alternatief voor de doos had. Eventueel zou ik de fiets even kunnen uitpakken. Zo werd het probleem opgelost. Ik opende de doos, haalde mijn fiets eruit, en plaatste de ligfiets diagonaal op de lopende band van de scanner. De fiets verdween volledig in de scanner maar kwam er aan de andere kant niet uit. De ligfiets zat geblokkeerd. De bediende zette de loopband stil, en met verenigde krachten haalden we de fiets er langs de andere kant terug uit. Ik stak de fiets terug in de doos. Ten slotte boden de dames me tape aan om de doos terug te verzegelen.
wp-1480951873780.jpg
Nadat mijn fiets en ik eindelijk ingecheckt waren, passeerde ik achtereenvolgens de veiligheidscontrole en de paspoortcontrole. Ruim een half uur voor de boarding arriveerde ik aan de gate. Drie uur op voorhand komen was duidelijk geen overbodige luxe als je met een fietsdoos vliegt. De vlucht vertrok met een half uur vertraging naar Zürich. Geen nood, want de vluchtduur werd evenredig ingekort. Een uurtje later vlogen we over de Ayeryarwady delta van Myanmar.
wp-1480951880971.jpg
Drie films en elf uur later landde het vliegtuig voorspoedig op de luchthaven van Zürich. Maar was het nu echt nodig om in de veiligheidscontrole zo streng te zijn op vloeistoffen? Het voelde aan alsof de Zwitsers de veiligheidscontrole in Bangkok niet vertrouwden. Een kleine twee uur later steeg mijn aansluitende vlucht naar Zaventem op. Toen ik in Zaventem na de lange wandeling aan de bagageband kwam, zag ik meteen mijn banaantassen aanrollen. Tevergeefs wachtte ik op de fietsdoos. Nadat de laatste koffer van Zürich van de band was gerold, wendde ik me tot de dienst verloren bagage. Daar wist men ook niet waar mijn fiets was. Ik liet mijn gegevens achter en verliet de bagagehal. Mijn vader pikte me op in Parking 1 en door de vrieskou reden we naar het huis van mijn ouders. Hier had ik vijf weken geleden mijn auto achtergelaten. Helaas had mijn wagen kou gevat en weigerde de blazer van de verwarming dienst. s’Nachts bij -1°C kreeg ik de ruiten niet duurzaam ontdooid. Dus parkeerde ik mijn auto in hun garage en leende ik van hen een wagen om naar huis te rijden. Om 1:15u (7:15u Bangkoktijd) lag ik eindelijk onder een dubbeldik donsdeken in mijn eigen bed.
Fietsstatistieken:
0 km
0 u 0 min
0 km/u

3 december: De markten van Bangkok

Het ontbijtbuffet van het New Siam Riverside Guest House wordt op het buitenterras aan de rivier geserveerd. Buiten ontbijten met zicht op de brede Chao Phraya heeft veel charme. Maar je kan niets op tafel achterlaten of de vogels smullen mee. Ik had het vlaggen toen ik gesneden fruit achterliet om mijn kom müesli bij te vullen.
wp-1480767774787.jpg
De toeristische bezienswaardigheden van Bangkok had ik vorig jaar al gezien. Daarom besloot ik vandaag enkele markten te bezoeken. De overdekte markten in Zuidoost-Azië stralen een bepaalde sfeer uit, en die van Bangkok zijn duidelijk de grootste. Met de rivierboot voer ik naar de Sampeng markt tussen de Chinese en de Indische wijk. Deze nauwe winkelstraat heeft diepe winkels langs beide zijden. Je vindt er allerlei prullaria maar ook stoffen. Ik kocht een stof met een oosters motiefje om een sierkussensloop van te stikken.
wp-1480767802017.jpg
Vervolgens voer ik met de rivierboot verder oostwaarts tot de aansluiting met de Skytrain. Ik nam de Silom lijn van de Skytrain tot het eindstation National Stadium. De ingang van het MBK Center grensde aan de uitgang van de Skytrain. Het MBK Center was geen Zuidoost-Aziatische markt maar een shoppingcentrum van het type Inno en Karstadt. Het shoppingcentrum verkocht dezelfde kledingmerken als bij ons en voor dezelfde prijzen. Als je hier een Adidas T-shirt koopt ben je zeker dat het geen namaak is. Maar dit was niet het type markt dat ik graag bezoek. Daarom nam ik al gauw de kanaalboot richting Pratunam Market. Onderweg at ik vlug iets aan het bootstation.
De Pratunam Market is veel groter dan op de kaart is aangegeven. Na enkele minuten was ik mijn oriëntatie kwijt en dwaalde ik tussen de eindeloze kledingwinkeltjes. De gangen zijn smal en overladen met volk. Met motorfietsen en handkarren werden dozen en zakken vol goederen aan de winkeltjes geleverd. Het resultaat was één grote opstopping. Met veel geduld geraakte ik terug buiten waar ik was binnengekomen.
wp-1480767814833.jpg
Voor de weekendmarkt Chatuchak had ik helaas geen tijd meer. Op een zaterdag zou het er aardig druk zijn. Ik nam de kanaalboot naar de wijk Banglamphu. De eindhalte ligt aan het ander uiterste van de wijk. Dus wandelde ik nog bijna 2 kilometer langs het Democraty Monument, Khao San Road en de tempelsite van Wat Chana Songkhram. Om 15:30u kwam ik eindelijk terug in het hotel. Ik vroeg aan de receptie mijn fietsdoos terug. Voor 435 Baht (11,45 EUR) heeft het hotel mijn fietsdoos een maand in het voormalige massagesalon bewaard. Normaal sukkel ik langdurig aan het losschroeven van de pedaal. Maar toen ik thuis de pedaal eindelijk had losgeschroefd, had ik meteen een korte handleiding geschreven. De how-to informatie werkte uitstekend. Binnen de minuut had ik de pedaal in mijn handen. Nadien draaide ik het stuur en beschermde de fragiele onderdelen met piepschuim. Twee uur later zat de ligfiets terug in de doos.
wp-1480767826354.jpg
Na een snelle douche sprong ik in de schemering voor de laatste keer in het zwembad.
Fietsstatistieken:
0,00 km
0 u 0 min
0,00 km/u

2 december: Ayutthaya –> Bangkok

De wekker blijft een aandachtspunt. Deze morgen heb ik hem weer niet gehoord. Gelukkig heb ik me maar drie minuten overslapen. Evenals gisteren ontbeet ik met 2×2 pannenkoeken. Het guest house serveert het ontbijt normaal pas vanaf 8u. Dat vind ik vrij laat voor een fietsdag. Gisteren vroeg de zus van de gastvrouw of ik morgen naar Bangkok zou fietsen. Ik zei ja en bracht het ontbijtuur ter sprake. De gastvrouw stelde voor om het ontbijt om 7:30u op te dienen. Ik had graag nog een halfuur vroeger ontbeten, maar ik stemde in met het compromis.
Aldus vertrok ik vandaag pas om 8:40u. Ik stak de oostelijke brug over en fietste terug langs de Wat Phanam Choeng en Baan Hollanda naar het zuiden. De verhoogde weg liep door een volledig vlak landschap. Vervang de rijstvelden door gras en koeien, en je waant je in de polders van de Lage Landen.
wp-1480679445886.jpg
De forse wind blies me de eerste kilometers vooruit. Later ging de wind liggen. Na ongeveer 20 kilometer kwam ik aan in het stadje Bang Pa-In. Ik sloeg rechtsaf het centrum in. Ik wilde graag een blik werpen op het gelijknamige koninklijke paleis. Helaas was het omvangrijke kasteeldomein van Bang Pa-In volledig ommuurd en kon ik niets zien. Ik had geen tijd om het paleis echt te bezoeken. Bovendien reisde ik met volle bepakking. Daarom fietste ik terug naar de hoofdweg. Enkele kilometers verder bereikte ik de eerste ‘khlong‘ of kanaal. Tussen Ayutthaya en Bangkok lopen verscheidene noordzuid-kanalen. Parallel met de khlong loopt vaak een weg.
wp-1480679465819.jpg
De weg naast de Khlong Prem Prachakon had slechts één rijstrook in elke richting en was relatief rustig. Ik volgde het kaarsrechte kanaal ongeveer 25 kilometer tot de khlong in een breed kanaal uitkwam. Eén keer liep de weg dood op een grote snelweg. Motorfietsers konden gelukkig onder de snelweg duiken via een tunnel met een hoogte  van amper 1,5 meter. Voor ligfietsers is dit uiteraard geen probleem.
wp-1480679457344.jpg
Even voor de monding stopte ik voor een colapauze. Tijdens de pauze zocht ik het volgende stuk van de route uit. Voorbij de brug over het brede kanaal sloeg ik meteen rechts af om aansluiting te zoeken met de volgende noordzuid khlong. Op de kaart van Maps.me had ik een sluis opgemerkt. Ik hoopte om hierover deze khlong over te steken. De sluis was nog in aanbouw, maar via een smal bruggetje kon ik toch oversteken. Aan de overkant ontdekte ik dat het jaagpad was afgesloten. Noodgedwongen keerde ik terug naar de vorige brug. Heen en terug had ik 5 kilometer omgereden voor niets. Ik zocht mezelf een weg door de universiteitsstad Rangsit naar de eerstvolgende brug over de Khlong Prapa. Op de middag stopte ik aan een restaurant met gestoffeerde houten stoelen. Het restaurant had geen menukaart, maar het A4-formulier van de ober stond vol menukeuzes. Hij stelde kip van de barbecue met kleefrijst voor. Dat lust ik, dus stemde ik in. Vervolgens stelde hij gebakken rijst met varkensreepjes voor. Dat is ook lekker, dus gaf ik weer mijn instemming. Even later serveerde hij beide hoofdschotels. Aan de kip zat meer vlees aan dan de kippen in Laos. De gebakken rijst had een lekkere smaak die ik niet kon thuisbrengen. Lichtelijk overeten rekende ik af. Ik betaalde 180 Baht (5,05 EUR) voor twee hoofdschotels en een cola. Ik klaagde niet, 5 euro voor twee hoofdschotels blijft weinig naar Belgische normen. Voor ik vertrok gaf de zaakvoerder me ongevraagd vier flesjes water cadeau.
Met twee overbodige liters water fietste ik verder. Een paar kilometer verder bereikte ik de brug over de Khlong Prapa. Het kanaal was afgeboord met een betonnen muur en prikkeldraad. Als laagliggende fietser moest ik het kanaalzicht missen. De parallelweg had geen zijstrook. Het drukke verkeer kon me moeilijk voorbijsteken. Het enige positieve punt was de bareel die vrachtwagens efficiënt tegenhield. Het vorige kanaal was toch aangenamer om langs te fietsen.
wp-1480679483618.jpg
Naarmate  ik Bangkok naderde verbreedde de weg en werd het verkeer drukker en drukker.  Na 68 kilometer stond ik in de eerste file. Soms stond ik 3 minuten voor een rood licht te wachten terwijl de seconden op het display aftelden. Ongeveer 10 kilometer voorbij de brug wisselde ik terug naar de Khlong Prem Prachakon. Via de wijk Dusit reed ik het centrum van Bangkok binnen. Om 14:15u na een fietsreis van 1.765 kilometer arriveerde ik terug aan het New Siam Riverside Guest House. In dit hotel had ik begin november mijn fietsdoos achtergelaten.
wp-1480679504296.jpg
Na de douche bracht ik de rest van de namiddag aan het zwembad door. Bij valavond wandelde ik naar het rondpunt aan het einde van Rambuttri Road. Hier bevindt zich mijn favoriete eetkraam dat dikke rijstsoep met gehaktballen en een rauw ei serveert. Er staan heel veel eetkramen in deze wijk, maar dit is het enige dat deze gloeiendhete rijstsoep verkoopt. Toen ik in maart 2015 na mijn fietsreis in Cambodja in de late namiddag het eetkraam bezocht, was het nog in opbouw. Ik had geen tijd om te wachten want ik vloog die avond naar huis. Vorige maand op mijn enige avond in Bangkok was het eetkraam om half zeven helaas uitverkocht. Dus wandelde ik vandaag rond half zes naar het eetkraam. Nu kwam ik op het juiste moment om van de rijstsoep te genieten.
wp-1480679514302.jpg
Fietsstatistieken:
85,92 km
3 u 39 min
23,57 km/u

30 november: Aankomst in Ayutthaya

Om half zes werd ik deze ochtend gewekt door dichtklappende bedden. Anderhalf uur later reed de trein het Hualamphong station van Bangkok binnen. De trein had een kwartier in het rangeerstation op een vrij spoor moeten wachten, en had zo een kleine vertraging opgelopen. Ik liep meteen naar de bagagewagon om mijn fiets af te halen.
wp-1480515528678.jpg
Daarna begaf ik me naar het loket om een ticket naar Ayutthaya te kopen. Voordat het in de 18de eeuw werd platgebrand door de Birmezen, was Ayutthaya de hoofdstad van Thailand. Tegenwoordig zijn de tempelruïnes Unesco Werelderfgoed. De provinciestad ligt 70 kilometer ten noorden van Bangkok. De eerste trein vertrok onmiddellijk. Op de eerstvolgende zou ik twee uur en half moeten wachten. Ik had eigenlijk eerst in de cafetaria van het station willen ontbijten. Terwijl ik de voor- en nadelen afwoog besloot de loketbediende in mijn plaats. Ze gaf me voor 20 Baht (0,53 EUR) een ticket derde klasse voor de trein die eigenlijk twee minuten geleden had moeten vertrekken. Ik haastte me naar perron 9. Bij de conducteur kocht ik een ticket voor mijn ligfiets voor 100 Baht (2,64 EUR), dat is het vijfvoudige van mijn eigen ticket. Voor de veel langere rit van Ubon Ratchathani betaalde ik 10 Baht minder. Ik bond mijn fiets vast en zocht een zitplaats. Vervolgens gebeurde er … niets! De trein van 7:00u vertrok pas een uur later.
Om 9:30u kwam de trein aan in Ayutthaya. Ik liep het eerste het beste restaurant binnen om te ontbijten. Vervolgens fietste ik 2,5 kilometer naar mijn hotel. Ik had het Baan Tebpitak Guest House op voorhand geboekt voor 1.389 Baht per nacht. Mijn kamer heeft de gebruikelijke functionaliteiten zoals airco, frigo en wifi. Daarenboven heeft het guest house een zwembad. Vermits ik vandaag de enige gast ben, heb ik het zwembad voor mij alleen.
Ik nam een douche en laafde me aan de wifi. Na een korte zwembeurt fietste ik naar het Tourist Information Center. Onderweg stopte ik bij het eerste het beste restaurant voor de lunch. De gebakken noedels waren zeer lekker, maar ik heb toch ongewoon lang moeten wachten. Nog voor ik het bezoekerscentrum bereikte, zag ik de eerste indrukwekkende tempel. De Wat Phra Ram ga ik morgen zeker in detail bekijken.
wp-1480515542018.jpg
Bezoekers van het Tourist Information Center volgen het parkeersignalisatie tot helemaal achteraan de enorme lege parking achter het Center. Toen ik mijn fiets parkeerde bleek de ingang vooraan te zijn. Op de tweede verdieping biedt het Center een inleidende presentatie over Ayutthaya aan. De presentatie focust op de stenen overblijfselen en het gewone leven van de vier eeuwen toen het de hoofdstad van Siam was. Elke tempel kwam aan bod, en ik had het hard om steeds te onthouden wat waar lag.
Na de inleiding fietste ik naar het zuidoosten. De oude stadskern van Ayutthaya bevindt zich op een eiland met rivieren rondom dat ongeveer 10 vierkante kilometer groot is. Ik verliet het eiland langs de oostelijke brug. Aan de overkant van het eiland tegen de rivier ligt de oude handelspost van de Verenigde Oostindische Compagnie. Met Nederlandse steun heeft men de fundering opgegraven en ernaast een museum gebouwd.
wp-1480515555016.jpg
Het museum vertelt het verhaal van handelsmissie van de VOC in Siam met behulp van tweetalige panelen en reproducties. Het inkomgeld bedraagt 50 Baht (1,32 EUR). Onder het museum is een museumcafé dat Nederlandse koffie zou schenken. Ik nam geen tijd om dit te verifiëren, want inmiddels was het reeds 16:00u en ik wilde nog twee tempels in de buurt bezoeken. Wat Phanam Choeng was een grote en moderne tempelsite. Ik arriveerde kennelijk langs een zij-ingang. Een groep militairen woonde een eredienst bij onder een overdekte parking. De afgelopen maand heb ik meer dan voldoende moderne tempels bezocht, dus fietste ik naar de tweede tempel. Op het terrein van de Wat Yai Chai Mongkhon stond wel een mooie oude stupa.
wp-1480515564515.jpg
Nadat ik hier een tijdje had rondgelopen en genoten, fietste ik terug naar mijn guest house. De hotelmanager vertelde me dat ze speciaal voor mij het zwembad had gekuist, dus sprong ik nog eens in het zwembad.
s’Avonds fietste ik naar twee restaurants aan de rivier die de Lonely Planet had aanbevolen. Toen ik op de plek aankwam trof ik geen enkel restaurant aan. Ik fietste verder en schakelde over op plan B, met name stoppen voor elk restaurant dat ik passeerde. Net toen ik de rivier wilde verlaten, zag ik het eerste van de twee restaurants. Het plannetje van de Lonely Planet was duidelijk niet correct. In het Saithong Restaurant stond “draft beer” op de menu. De afgelopen weken had ik uitsluitend flesbier gedronken. In tegenstelling tot Cambodja is tapbier in Laos en Thailand een zeldzaamheid. Hoewel er geen prijs werd vermeld bestelde ik impulsief het tapbier. Even later kreeg ik een getapte 33’er, maar op het aparte dranktafeltje plaatste de opdienster nog een extra literkan met bier. Met één pintje was ik al tevreden, een liter hoefde nu ook weer niet. Van zodra mijn glas halfleeg was goten de opdieners het glas terug vol.
Fietsstatistieken:
27,98 km
1 u 30 min
18,59 km/u

3 november: Tijd verdrijven in Bangkok 

Deze morgen sliep ik uit tot 9 uur. Op het gemak ontbeet ik op het terras van het hotel. Na het uitchecken installeerde ik me aan het zwembad. Vanavond neem ik de nachttrein naar Nong Khai aan de grens met Laos. Ondertussen verdrijf ik de tijd. Vorig jaar heb ik de toeristische highlights van Bangkok bezocht. Ik heb weinig zin om ze opnieuw te bezoeken. Daarom rust ik uit aan het zwembad met een boek. Op het werk heb ik zeer drukke maanden achter de rug, dus ik heb het verdiend.

Bij zonsondergang dineerde ik op het hotelterras aan de rivier. Vervolgens fietste ik in het donker naar het Hualamphong station. Mijn alternatieve route kon de file niet vermijden. Vooral de oostwest geörienteerde straten waren overbelast. Op de noordzuid-straten kon ik meestal wel vlot fietsen. De eenrichtingstraten lieten me soms omrijden. Om 18:30u kwam ik in het station aan.

Aan een kotje bij de perrons kocht ik voor 90 Baht (2,35 EUR) een ticket voor mijn ligfiets. De bagagewagon was helemaal vooraan. Nadat ik mijn fiets min of meer had vastgemaakt, wandelde ik naar de slaapwagon achteraan. De trein vertrok stipt om 20:00u.

Fietsstatistieken:

6,34 km

0 u 25 min

15,42 km/u

2 november: Geland in zwartwit Bangkok

Na een ondiepe slaap van bijna 5 uur ging het licht in de cabine terug aan. De Boeing landde tamelijk stipt om half elf in Bangkok. De wachtrij voor de immigratie begon reeds in de aankomstzone. Na 35 minuten aanschuiven mocht ik Thailand betreden. Intussen was de bagage reeds geruime tijd gelost. Mijn fietsdoos kwam ik onderweg naar de bagageband tegen bij de afdeling ‘oversized baggage claim’. Mijn banaantassen waren reeds van de band gehaald. Op de band kwamen koffers uit Moskou aan. De airport pick-up van mijn hotel stond me op het verste eind van de lange aankomsthal op te wachten. Samen met de chauffeur legde ik de fietsdoos plat bovenop de hoofdsteunen van de aftandse Toyota minibus. Een dik uur later arriveerden we bij het hotel in het centrum. Onderweg moest ik de fietsdoos vaak terug naar achter duwen. In Bangkok overheersen de wolken. Zou het regenseizoen nog niet helemaal voorbij zijn?

Gemakshalve had ik hetzelfde hotel als bij mijn Cambodjareis in 2015 gereserveerd. Voor een kamer met een tweepersoonsbed in het New Siam Riverside Guest House betaal ik evenals anderhalf jaar geleden 1.490 Baht (nu 38,88 EUR) voor een nacht. Het hotel is schitterend gelegen in de toeristische wijk Banglamphu vlak aan de brede rivier Chao Phraya, en heeft een zwembad aan de oever van de rivier. Terwijl ik dit schrijf nip ik van een cola op het terras, en kijk ik naar de boten die gestaag voorbij varen.

Voor het uitpakken van de ligfiets regelde ik eerst een paar zaken. In het reisbureau van het hotel boekte ik een ticket voor de nachttrein naar Nong Khai voor morgenavond. Ik betaalde 908 Baht voor het onderste bed in een 2de klassewagon met airco. De voucher werd binnen het kwartier ingeruild door het echte ticket. Hier kwam vermoedelijk een spoedkoerier aan de pas. Aansluitend reserveerde ik een kamer voor bij mijn terugkomst op het einde van mijn fietsreis. Behalve een scheefgetrokken spatbord kwam mijn ligfiets heelhuids uit de fietsdoos. Ik gaf de fietsdoos bij het hotel in bewaring voor 15 Baht per dag. In de buurt maakte ik een testrit van ruim 5 km. Ik kreeg echt zin om aan mijn fietsreis te beginnen.

Sinds de Koning vorige maand is overleden, is Thailand in diepe rouw. De Thai uiten dit op verschillende manieren. Op de hekken van overheidsgebouwen drapeerden ze witte en zwarte doeken. De meerderheid van de Thai draagt zwarte, witte en/of grijze kleren. Kleur wordt dus zoveel mogelijk vermeden. Indien men niet anders kan, dan spelden ze een zwart lintje op. Ze werden uitgedeeld bij de immigratie. Ik heb er eentje meegenomen om op mijn kleurrijke T-shirts te spelden. Ook de Thaise websites rouwen. Bijvoorbeeld de homepage van de Thaise spoorwegen is uit respect volledig op grijstinten overgeschakeld. Vroeger was dit een kleurrijke website in de koninklijke kleuren geel en paars.


Na de testrit trok ik naar het zwembad. Bij zonsondergang maakte ik een wandeling langs de kade van de rivier Chao Phraya achter het hotel. Nadien dineerde ik op het terras van het hotel. Ik zat nog geen 5 minuten neer, of het begon licht te regenen. Noodgedwongen verplaatste ik me naar het rokersafdak. Gelukkig waren er vanavond weinig rokers aanwezig.

Fietsstatistieken:
5,58 km
0 u 18 min

18,18 km/u

4 maart: Shoppen en terugvliegen

Voor het uitchecken zwom ik nog een laatste keer in het zwembad van het guest house. Waarschijnlijk zal de eerstvolgende zwembeurt pas over enkele maanden plaatsvinden. Om 10:20u nam ik de rivierboot naar de aansluiting met de Skytrain. Vervolgens spoorde ik hoog boven de grond in een ijskoude metrowagon naar het moderne stadsdeel van Bangkok. Vandaag wilde ik shoppen, en deze wijk kent een hoge concentratie van shoppingcentra en uitgestrekte markten. Eerst liep ik CentralWorld binnen, één van de grootste shoppingcentra van Zuidoost-Azië. Ik wandelde hier een half uurtje rond, en wandelde vervolgens verder.

De volgende bestemming was de Pratunam markt. Deze markt strekte zich in werkelijkheid veel verder uit dan de L-vorm op de kaart. In de wirwar van kleine winkeltjes liep ik al gauw verloren. Soms kwam ik terug in de open ruimte, en kon ik via de GPS op mijn smartphone bepalen waar ik precies was. Het aanbod van de markt bestond overwegend uit dameskledij, dus ik was het snel beu. Uiteindelijk vond ik een uitweg en stond ik terug op straat.

Op de terugweg bezocht ik nog een tweede shopping mall voor een toiletbezoek. Vervolgens nam ik de kanaalboot naar de wijk Banglamphu. Een enkel ticketje voor deze boot kostte slechts 9 Baht (0,25 EUR). Vlakbij de voorlaatste halte zag ik nog een lokale kledingmarkt. Impulsief stapte ik af en slenterde door de markt. Nadien stapte ik terug aan boord van een kanaalboot tot de volgende halte.

Uiteindelijk beëindigde ik mijn shoppingdagje zonder buit. Omstreeks 15:30u was ik terug in de wijk van mijn hotel, anderhalf uur voordat de minibus me zou oppikken. Om de tijd te doden slenterde ik rond in de wijde omgeving van de backpackersbuurt van Khao San Road. Mijn favoriete eetstalletje dat gloeiendhete rijstsoep met gehaktballen serveert was helaas nog in opbouw. Bijgevolg at ik op de valreep nog een kom Vietnamese noedelsoep.

De minibus had weinig last van de avondfile. Na een rit van amper 40 minuten werden mijn fietsdoos en mezelf aan de Suvarnabhumi luchthaven afgezet. De dames aan de check-in van Qatar Airways stuurden me eerst om de hoek naar de afdeling ‘oversized baggage’. Mijn fietsdoos paste niet in de scanner, dus ik moest de doos openen en mijn ligfiets uitpakken. De ligfiets paste ook maar nauwelijks in de scanner. Volgens mij was de luchthaven niet voorzien op echt bovenmaatse bagage zoals mijn fiets. De scanoperatoren hielpen me om de ligfiets terug in de doos te krijgen en om de doos terug dicht te plakken.

Nadat de fietsdoos veilig was verklaard, mocht ik via een aparte check-in balie de lange wachtrij voorsteken. Qatar Airways voerde vanavond twee vluchten naar Doha uit. Ik had een plaats geboekt op de tweede vlucht van 20:45u. De baliebediende herboekte me evenwel naar de eerste vlucht van 19:55u omdat dat vliegtuig een grotere bagagecapaciteit had. Plotseling moest ik me haasten om mijn vlucht te halen. Met een ‘premium lane pass’ mocht ik de langs de veiligheidscontrole voor de VIP’s gaan, waarlangs de diplomaten en de aircrew het plebs voorsteken. Via deze shortcut haalde ik probleemloos de vroegere vlucht, die met tien minuten vertraging opsteeg. We landden vroeger dan voorzien in Doha zodat ik uiteindelijk een uur en een kwartier meer dan gepland in de transferhal van de luchthaven op de aansluiting naar Brussel moest wachten.

 

Fietsstatistieken:

0,00 km

0 u 0 min

0,00 km/u

3 maart: Toerist in Bangkok

Vandaag was het tijd om mijn ligfiets op te bergen en anoniem op te gaan in de toeristenmassa van Bangkok. Ik besloot het andersom te doen. Eerst bezocht ik enkele toeristische toppers, en in de late namiddag pakte ik mijn fiets in. Na het ontbijt regelde ik de transfer naar de luchthaven voor morgen. Een minibus zal mij en mijn fietsdoos morgen om 17:00u aan het guest house oppikken en naar de luchthaven brengen. Deze service kostte me 1.175 Baht (32,43 EUR). Zonder fietsdoos zijn er natuurlijk tal van alternatieven voor een fractie van deze prijs. Pas na 10 uur stapte ik aan boord van een rivierbus op de Chao Phraya.

De eerste halte was het Koninklijk Paleis. In tegenstelling tot Phnom Penh krioelde het in het Thaise paleis van de toeristen. Het entreegeld van 500 Baht (13,80 EUR) was ook een pak meer dan de 25.000 Riel (5,51 EUR) in Phnom Penh.

Toen ik het paleis had gezien wandelde ik naar de nabijgelegen Wat Pho met een gigantische liggende boeddha. Vervolgens voer ik naar Chinatown. Alvorens de wijk te verkennen at ik een bord gebakken noedels bij een eetstalletje op straat. In de nauwe winkelstraatjes werden voornamelijk superkitscherige prullaria in smalle en extreem diepe winkeltjes verkocht. Ik vond er ook teensokken om bij teenslippers aan te doen. Helaas moest ik steeds de volledige doos kopen. Twaalf paar identieke teensokken kopen is er over, één of twee paar was voor mij al ruimschoots voldoende.

Na het bezoek aan de Chinese wijk keerde ik terug naar het guest house om mijn ligfiets in te pakken. Helaas zag ik net een rivierbus vertrekken, en moest ik ruim twintig minuten op de volgende wachten. Na de betaling van 420 Baht (11,59 EUR) consignatiegeld a rato van 15 Baht (0,41 EUR) per dag kreeg ik mijn fietsdoos terug. Zoals gewoonlijk sukkelde ik lange tijd om de pedaal los te schroeven. Eenmaal ik deze zware hindernis had genomen, begon ik mijn fiets in te pakken. Aan de hand van de foto’s en de plaatsinstructies die ik op de piepschuimen blokken had geschreven reconstrueerde ik de bescherming.

Om 17:20u stond mijn ingepakte ligfiets terug achter de balie. Na de douche genoot ik in het zwembad van de zonsondergang.

Om mijn laatste dag in Bangkok af te sluiten heb ik s’avonds met drie gangen op het terras van het guest house gedineerd.

 

Fietsstatistieken:

0,00 km

0 u 0 min

0,00 km/u

2 maart: Met de bus naar Bangkok

Om de bus van negen uur naar Bangkok te halen stond ik al om zeven uur op. Het lokaal restaurantje waar ik ontbeet serveerde uitsluitend noedelsoep, en dat kwam deze morgen niet zo goed uit. Voor een lange busreis probeer ik zo weinig mogelijk te drinken om vervelende plasstops te vermijden. Bijgevolg at ik de noedels en de gefrituurde garnalen maar liet ik het vocht staan. Toen ik terug naar het hotel wandelde begon het te regenen. Meerdere regenbuien volgden in de loop van de dag. Gelukkig stond er vandaag geen fietsetappe op het programma.

Ik arriveerde driekwartier te vroeg aan het busstation van Trat. De loketbediende wilde nu wel een ticket voor mij en mijn ligfiets verkopen, niettegenstaande ze bezorgde grimassen trok en tegen zichzelf jammerde. Mijn ticket kostte 254 Baht (7,01 EUR) en voor mijn ligfiets betaalde ik 150 Baht (4,14 EUR) extra. Een collega van de loketbediende bracht me naar de juiste bus en regelde dat mijn ligfiets in de bagageruimte onderaan de bus mocht liggen.

Ik had een comfortabele dubbeldekker verwacht, maar het werd een aftandse bus. De bus vertrok stipt om 9:00u richting Bangkok. Ze stopte onderweg veelvuldig om passagiers op te pikken totdat ze helemaal vol zat. Om 12:40u stopte de bus in de gietende regen voor een kwartier bij een klein restaurant en winkel met achterin een sanitaire blok. Vlug bestelde ik een bord rijst met twee bijgerechten, dat ik snel naar binnen schrokte.

Toen we de miljoenenstad Bangkok naderden vertraagde het verkeer. Uiteindelijk arriveerde de bus pas om 15:20u in de Ekamai Bus Terminal in het oosten van Bangkok. Mijn ligfiets had de busrit goed verteerd, met uitzondering van een kras op de bagagedrager. Langs de brede en drukke stadsboulevards fietste ik naar mijn hotel in de wijk Banglamphu in het westen van de stad. Voor elk verkeerslicht stond een file. Samen met de motorfietsen fietste ik tussen de stilstaande auto’s naar het kruispunt. Dit vergde concentratie en stuurmanskunst om in de vaak smalle ruimte tussen de auto’s te fietsen zonder een auto te raken.  Soms was de ruimte tussen twee auto’s te smal om door te fietsen, en stond ik evenals de auto’s stil tot het verkeerslicht terug op groen sprong.

Om 16:20u na 13 km bereikte ik het New Siam Riverside Guest House. Na dit laatste stukje fietsen staat de totale kilometerstand van deze ligfietsreis op 1.641 km. Tijdens mijn vorige verblijf had ik al een kamer gereserveerd. Desondanks moest ik nog tien minuten wachten voordat ik mijn kamer mocht betreden. Vervolgens werkte ik mijn vertrouwde aankomstritueel af: douchen, zwemmen, en een wandeling in de stad maken. Toevallig zag ik mijn fietsdoos die ik bij het guest house in bewaring had gegeven achter de balie staan. Morgen kan ik mijn ligfiets gewoon in de doos stoppen, en hoef ik niet eerst een nieuwe doos te zoeken.

 

Fietsstatistieken:

15,45 km

0 u 48 min

19,30 km/u

 

4 februari: Sporen naar de grens

Vannacht heb ik uitgeslapen tot 8:45u. Het gevarieerde ontbijtbuffet werd geserveerd op het terras aan de rivier. Voor het uitchecken, plonsde ik eerst nog eens in het zwembad. Een fietstocht van 5 kilometer in het vastgelopen verkeer bracht me omstreeks 11:30u aan het station Hua Lamphong. Aan het loket kocht ik voor 48 Baht (1,30 EUR) een kaartje naar het grensstadje Aranya Prateth. Reserveren was helemaal niet nodig. De trein had uitsluitend 3de klasse rijtuigen, en zetels werden niet toegekend.

IMG_0246

Nadat ik voor 30 Baht (0,80 EUR) met rijst en kip-curry had geluncht in de Food Court van het station, wachtte ik op het perron op de aankomst van de trein. Tien minuten voor het vertrek reed de forensentrein het station binnen. Vermits er geen apart bagageruituig was, stalde ik mijn ligfiets noodgedwongen in het looppad van het rijtuig. Aan de conducteur betaalde ik een toeslag van 100 Baht (2,70 EUR) voor mijn fiets.

IMG_0247

De trein vertrok stipt om 13:05u, en werd na elke halte meer gevuld met forensen. De mensen die later opstapten moesten recht staan. Het landschap was heel de tijd plat. Eerst reed de trein door nagenoeg eeuwige rijstvelden, later kwamen er ook plantages van een ranke boomsoort die mij onbekend was. Het laatste anderhalf uur werden we geteisterd door binnenvliegend stof. De trein kwam met driekwartier vertraging om 18:20u in het eindstation Aranya Prateth aan.

Het Market Motel lag op 2 km van het station. Voor 380 Baht (10,20 EUR) nam ik hier een kamer met een dubbel bed, airco en ontbijt. Het motel doet haar naam eer aan, want elke kamer heeft een carport om de auto te stallen. Daarom ziet het motel er een beetje uit als een rij parkeergarages. Na het trekken van de onderstaande foto, parkeerde ik mijn fiets evenwel binnen in mijn kamer.

IMG_0248

Het motel zou ook een zwembad hebben, maar daarvoor had ik geen tijd meer. Nadat ik al het stof van de treinrit had afgespoeld in de douche, fietste ik naar een restaurant dat 750 meter verder lag. Toen mijn bord leeg was, begon een popgroepje live achtergrondmuziek te spelen.

IMG_0249

Fietsstatistieken:
8,77 km
0 u 41 min
12,83 km/u

3 februari: Geland in Bangkok

De vlucht naar Bangkok had een half uur vertraging, die we in het vliegtuig doorbrachten. Vrijwel meteen na het opstijgen van de luchtreus van het type Airbus A380-800, legde ik me te slapen. Het was een korte nacht. Na ongeveer tweeënhalf uur dutten werden we gewekt voor de lunch. De crew serveerde lunch en geen ontbijt, aangezien het bijna middag was in Bangkoktijd. Na de landing vond ik mijn banaantassen snel terug op de bagageband. Voor mijn fietsdoos moest ik nog 10 minuten nagelbijtend wachten bij de afdeling ‘oversized baggage claim’. Indien de fietsdoos niet zou komen, dan kon ik een kruis maken over mijn fietsreis. Een dag vertraging zou mijn planning ook danig in de war sturen. Ik slaakte dus een stevige zucht van opluchting toen de fietsdoos via de goederenlift werd gebracht.

Het transport naar mijn hotel had ik op voorhand geregeld. In de aankomsthal stond een Thaise dame met een bordje met mijn naam op. Ze leidde me naar een Toyota busje waar mijn fietsdoos makkelijk in paste. De chauffeur (haar man?) reed me op 50 minuten naar mijn hotel. Deze service kostte me 1200 Baht (32,40 EUR). Dit is veel geld, maar ik had geen zin om op de luchthaven zelf nog vervoer voor mezelf en mijn lompe fietsdoos te zoeken.

IMG_0243

Voor een kamer met een tweepersoonsbed in het New Siam Riverside Guest House betaal ik 1490 Baht (40,10 EUR) voor een nacht. Ik heb dit hotel samen met het luchthaventransport geboekt. Het hotel is schitterend gelegen in de toeristische wijk Banglamphu vlak aan de brede rivier Chao Phraya, en heeft een zwembad aan de oever van de rivier. Terwijl ik dit schrijf nip ik van een cola op het terras, en kijk ik naar de boten die gestaag voorbij varen.

IMG_0244

Na de aankomst aan het hotel, plonsde ik eerst in het zwembad om af te koelen. Vervolgens pakte ik mijn ligfiets uit. De fiets had de reis in de fietsdoos prima overleefd, zo bewees het testritje van 4 kilometer rond de wijk Banglamphu tijdens de drukke avondspits.

IMG_0245

Fietsstatistieken:
4,22 km
0 u 14 min
18,62 km/u