13 november: Ban Tha Lang –> Thakhek

Toen het aanzwellende daglicht deze ochtend door de gordijnen scheen, checkte ik frequent het uur op mijn kilometerteller. Mijn smartphone en wekker van dienst lag buiten handbereik op te laden. Ik had schrik om de wekker niet te horen en me te overslapen. Plots ging de wekker luid en duidelijk af, zo luid dat de buren in de aanpalende houten bungalow wellicht ook gewekt waren. Ik ontbeet in het restaurant van het guest house. Terwijl ik nog op de menukaart wachtte, werd ongevraagd toast met spiegelei en een tas koffie geserveerd. Toen ik achteraf wilde afrekenen, bleek het ontbijt inclusief te zijn. Te laat zag ik achter mij een minibuffet met bouillon en fruit staan. De uitstekende verhouding tussen prijs en kwaliteit maakt van het Phosy Tha Lang Guest House een echte aanrader.
wp-1479046406901.jpg
Omstreeks acht uur lag ik op de fiets. De eerste twintig kilometer slingerde de weg tussen dicht beboste heuvels. Dan fietste ik door een langgerekt dorp. Voorbij het dorp stortte de weg naar beneden. In een steile afdaling van 5 km spoelde ik alle hoogtemeters door die ik de afgelopen dagen moeizaam had opgebouwd. Aan de voet van de berg lag de waterkrachtcentrale van de Nam Theun rivier.
wp-1479046428239.jpg
De weg volgde de rivier stroomafwaarts. De kilometers maalden vlot op de vlakke weg. Na ruim 43 kilometer fietsen bereikte weg 1E eindelijk snelweg #12. Hier sloeg ik rechtsaf, en enkele kilometers verder stopte ik voor een frisdrankpauze. Snelweg #12 naar Thakhek was nagenoeg vlak en laveerde tussen de loodrechte karstbergen. In vogelvlucht was de afstand tot Thakhek ongetwijfeld veel korter. Door de vlakke weg vond ik het niet erg om meer kilometers te fietsen. Dit was tot nu toe de mooiste en meest aangename etappe van deze fietsreis.
wp-1479046439690.jpg
Vlak voor het kruispunt met snelweg #13 was er een onverwachte heuvel. Nat in het zweet kwam ik boven aan het kruispunt aan. Ik dronk eerst bijna ad fundum een koud flesje water, en fietste verder naar het centrum van Thakhek.
wp-1479046451401.jpg
 Aan de oever van de Mekong stopte ik bij het Boutique Hotel Le Bouton d’Or. Ik parkeerde mijn fiets in de parkeergarage van het hotel, en nam de marmeren trap naar de lobby op de verdieping erboven. Dit hotel had ik op voorhand per e-mail gereserveerd. Helaas kon de receptioniste mijn boeking niet terugvinden tussen de talloze Booking.com reservaties. Ik toonde haar een afdruk van de e-mail met bevestiging, en ik kreeg alsnog een kamer toegewezen. Na een week op het platteland had ik mezelf terug meer luxe gepermitteerd. De kamer heeft een parketvloer, degelijke airconditioning, en een Europese badkamer. Alles functioneert prima, en niets in de kamer is tot op de draad versleten. De kamerprijs ken ik alleen bij benadering. Volgens de website kost de kamer 38 $ per nacht, maar misschien is deze prijs al jaren niet meer geïndexeerd. Bij het uitchecken zal ik pas de echte prijs kennen. Idem voor het wassen van mijn vuile kleren. Eigenaardig spreken de receptionisten maar een paar woorden Engels, en dat voor een luxehotel.
Na de douche verkende ik de straten rondom mijn hotel. Tegen de tijd van de zonsondergang, installeerde ik me op het terras van het hotel aan de Mekong. Al nippend van een verse kokosnoot genoot ik van de zon die aan de Thaise kant van de Mekong onherroepelijk onderging.
wp-1479046464567.jpg
Fietsstatistieken: 
103,30 km
4 u 25 min
23,41 km/u

12 november: Lak Sao –> Ban Tha Lang

In de streek van de koude buffetten kan je ook noedelsoep eten. Het restaurantje aan de poort van mijn hotel had een gevarieerde menukaart in twee talen. Ik bestelde de traditionele noedelsoep met het mandje sla en kruiden. De pot hete thee kreeg ik er gewoon bij. Ondanks het aanpalende hotel rekende men geen toeristische prijzen aan. Ik betaalde slechts 10.000 Kip (1,12 EUR).
wp-1478951340357.jpg
Vandaag had ik geen haast om te vertrekken want er stond een etappe van amper 50 kilometer op het programma. Maar ik verwachtte veel bergop en een slechte zandweg. De Lonely Planet beschreef weg 1E tussen Lak Sao aan snelweg #8 tot 80 km verderop aan snelweg #12 als een helse weg met steile beklimmingen en een afgrijselijk wegdek van grind en putten. De laatste editie van de reisgids Laos dateert van februari 2014. Ik hoopte stilletjes dat men deze weg ondertussen verhard zou hebben. Mijn hoop kwam uit, de volledige weg was inmiddels geasfalteerd. De ruwheid van het asfalt zag ik graag door de vingers. De ruwe asfaltlaag is nog steeds onnoemelijk veel beter dan stof en putten.
wp-1478951359271.jpg
Om kwart voor negen lag ik op de fiets. De eerste 18 kilometers maalden vlot dankzij het asfalt. Dan begon de eerste klim van bijna 3 km zonder evenredige afdaling. Pas na de tweede klim op 26 km volgde de verdiende afdaling. Nadien fietste ik door een zwaar golvend landschap. Bij de lager gelegen stukken keek ik langs beide zijden uit op een ondergelopen dood oerwoud. Op de nabijgelegen rivier Nam Theun heeft men een stuwdam gebouwd. Hierbij zijn enorme stukken oerwoud verzopen. Maar de Laotiaanse bevolking heeft een belangrijke elektriciteitscentrale in de plaats gekregen.
wp-1478951375945.jpg
Halverwege wilde ik stoppen voor een frisdrankpauze. Helaas was ik een kilometer ervoor de enige gelegenheid domweg voorbij gefietst. Tot aan de eindbestemming Ban Tha Lang ben ik geen frisdrankkraam met zitgelegenheid in de schaduw tegengekomen. Daarom fietste ik in één ruk door tot mijn eindbestemming. Ik arriveerde reeds voor de middag in het dorp Ban Tha Lang aan de oever van het stuwmeer. Ik stopte bij het Phosy Thalang Guest House. Voor amper 60.000 Kip (6,76 EUR) slaap ik vannacht in een charmante bungalow aan een zijarm van het Nam Theun stuwmeer.
wp-1478951393473.jpg
Na het inchecken lunchte ik op mijn gemak in het restaurant van het guest house. Ondertussen las ik de weekendkrant met het wifisignaal boven mijn hoofd. In de namiddag trok ik me terug op mijn balkon met bijhorende hangmat. Vroeger dan verwacht rustte ik uit van deze korte etappe.
Fietsstatistieken:
50,88 km
2 u 37 min
19,48 km/u