2 december: Ayutthaya –> Bangkok

De wekker blijft een aandachtspunt. Deze morgen heb ik hem weer niet gehoord. Gelukkig heb ik me maar drie minuten overslapen. Evenals gisteren ontbeet ik met 2×2 pannenkoeken. Het guest house serveert het ontbijt normaal pas vanaf 8u. Dat vind ik vrij laat voor een fietsdag. Gisteren vroeg de zus van de gastvrouw of ik morgen naar Bangkok zou fietsen. Ik zei ja en bracht het ontbijtuur ter sprake. De gastvrouw stelde voor om het ontbijt om 7:30u op te dienen. Ik had graag nog een halfuur vroeger ontbeten, maar ik stemde in met het compromis.
Aldus vertrok ik vandaag pas om 8:40u. Ik stak de oostelijke brug over en fietste terug langs de Wat Phanam Choeng en Baan Hollanda naar het zuiden. De verhoogde weg liep door een volledig vlak landschap. Vervang de rijstvelden door gras en koeien, en je waant je in de polders van de Lage Landen.
wp-1480679445886.jpg
De forse wind blies me de eerste kilometers vooruit. Later ging de wind liggen. Na ongeveer 20 kilometer kwam ik aan in het stadje Bang Pa-In. Ik sloeg rechtsaf het centrum in. Ik wilde graag een blik werpen op het gelijknamige koninklijke paleis. Helaas was het omvangrijke kasteeldomein van Bang Pa-In volledig ommuurd en kon ik niets zien. Ik had geen tijd om het paleis echt te bezoeken. Bovendien reisde ik met volle bepakking. Daarom fietste ik terug naar de hoofdweg. Enkele kilometers verder bereikte ik de eerste ‘khlong‘ of kanaal. Tussen Ayutthaya en Bangkok lopen verscheidene noordzuid-kanalen. Parallel met de khlong loopt vaak een weg.
wp-1480679465819.jpg
De weg naast de Khlong Prem Prachakon had slechts één rijstrook in elke richting en was relatief rustig. Ik volgde het kaarsrechte kanaal ongeveer 25 kilometer tot de khlong in een breed kanaal uitkwam. Eén keer liep de weg dood op een grote snelweg. Motorfietsers konden gelukkig onder de snelweg duiken via een tunnel met een hoogte  van amper 1,5 meter. Voor ligfietsers is dit uiteraard geen probleem.
wp-1480679457344.jpg
Even voor de monding stopte ik voor een colapauze. Tijdens de pauze zocht ik het volgende stuk van de route uit. Voorbij de brug over het brede kanaal sloeg ik meteen rechts af om aansluiting te zoeken met de volgende noordzuid khlong. Op de kaart van Maps.me had ik een sluis opgemerkt. Ik hoopte om hierover deze khlong over te steken. De sluis was nog in aanbouw, maar via een smal bruggetje kon ik toch oversteken. Aan de overkant ontdekte ik dat het jaagpad was afgesloten. Noodgedwongen keerde ik terug naar de vorige brug. Heen en terug had ik 5 kilometer omgereden voor niets. Ik zocht mezelf een weg door de universiteitsstad Rangsit naar de eerstvolgende brug over de Khlong Prapa. Op de middag stopte ik aan een restaurant met gestoffeerde houten stoelen. Het restaurant had geen menukaart, maar het A4-formulier van de ober stond vol menukeuzes. Hij stelde kip van de barbecue met kleefrijst voor. Dat lust ik, dus stemde ik in. Vervolgens stelde hij gebakken rijst met varkensreepjes voor. Dat is ook lekker, dus gaf ik weer mijn instemming. Even later serveerde hij beide hoofdschotels. Aan de kip zat meer vlees aan dan de kippen in Laos. De gebakken rijst had een lekkere smaak die ik niet kon thuisbrengen. Lichtelijk overeten rekende ik af. Ik betaalde 180 Baht (5,05 EUR) voor twee hoofdschotels en een cola. Ik klaagde niet, 5 euro voor twee hoofdschotels blijft weinig naar Belgische normen. Voor ik vertrok gaf de zaakvoerder me ongevraagd vier flesjes water cadeau.
Met twee overbodige liters water fietste ik verder. Een paar kilometer verder bereikte ik de brug over de Khlong Prapa. Het kanaal was afgeboord met een betonnen muur en prikkeldraad. Als laagliggende fietser moest ik het kanaalzicht missen. De parallelweg had geen zijstrook. Het drukke verkeer kon me moeilijk voorbijsteken. Het enige positieve punt was de bareel die vrachtwagens efficiënt tegenhield. Het vorige kanaal was toch aangenamer om langs te fietsen.
wp-1480679483618.jpg
Naarmate  ik Bangkok naderde verbreedde de weg en werd het verkeer drukker en drukker.  Na 68 kilometer stond ik in de eerste file. Soms stond ik 3 minuten voor een rood licht te wachten terwijl de seconden op het display aftelden. Ongeveer 10 kilometer voorbij de brug wisselde ik terug naar de Khlong Prem Prachakon. Via de wijk Dusit reed ik het centrum van Bangkok binnen. Om 14:15u na een fietsreis van 1.765 kilometer arriveerde ik terug aan het New Siam Riverside Guest House. In dit hotel had ik begin november mijn fietsdoos achtergelaten.
wp-1480679504296.jpg
Na de douche bracht ik de rest van de namiddag aan het zwembad door. Bij valavond wandelde ik naar het rondpunt aan het einde van Rambuttri Road. Hier bevindt zich mijn favoriete eetkraam dat dikke rijstsoep met gehaktballen en een rauw ei serveert. Er staan heel veel eetkramen in deze wijk, maar dit is het enige dat deze gloeiendhete rijstsoep verkoopt. Toen ik in maart 2015 na mijn fietsreis in Cambodja in de late namiddag het eetkraam bezocht, was het nog in opbouw. Ik had geen tijd om te wachten want ik vloog die avond naar huis. Vorige maand op mijn enige avond in Bangkok was het eetkraam om half zeven helaas uitverkocht. Dus wandelde ik vandaag rond half zes naar het eetkraam. Nu kwam ik op het juiste moment om van de rijstsoep te genieten.
wp-1480679514302.jpg
Fietsstatistieken:
85,92 km
3 u 39 min
23,57 km/u

1 december: Het Unesco-Werelderfgoed van Ayutthaya

Even na acht schoof ik deze ochtend aan de ontbijttafel van het guest house aan. De pannenkoeken waren niet de centimeterdikke lappen die ik de afgelopen weken meermaals op mijn bord kreeg. Ze hadden de gekende dunne Europese textuur, en zo smaakten ze ook. Na het ontbijt plonsde ik nog eventjes in het zwembad, en vertrok met de ligfiets naar de eerste tempel. De Wat Phra Mahathat was meteen een fotogenieke tempelruïne, al was ik er duidelijk niet alleen.
wp-1480598108687.jpg
Wegens het overlijden van de Koning zijn alle tempelruïnes en staatsmusea gratis te bezoeken tot 31 januari 2017. Profiteer ervan, zou ik zeggen. De nog actieve tempels vroegen wel 20 Baht (0,53 EUR) inkom. Wellicht hadden ze dit geld nodig om hun werking te financieren. De naburige tempel Wat Ratchaburana stond half in de stellingen. Dus fietste ik naar de Wat Thammikarat. Naast deze tempelruïne stond een grote verzameling hanenbeelden rond het standbeeld van een zittende koning. Jean-Luc Dehaene zaliger had deze tempel zeker een bezoekje moeten brengen. Naar verluidt verzamelde hij hanenbeelden in zijn tuin.
wp-1480598129797.jpg
Voor de middag bezocht ik nog een laatste tempel ten noorden van het eiland. De Birmezen hadden de Wat Na Phra Meru niet verwoest omdat ze de tempel als artilleriepost gebruikten. Daarom geeft deze tempel een goede impressie hoe de tempelruïnes er in de 18de eeuw en vroeger hadden uitgezien. Na deze tempel lunchte ik in een restaurantje onderweg.
 wp-1480598149466.jpg
Omstreeks 13u arriveerde ik aan de belangrijkste tempelsite. Door een zee van winkeltjes zocht ik mijn weg naar de ingang van de tempel Wihaan Phra Mongkhon Bophit. Deze tempel was helaas gesloten wegens restauratiewerken. Dus wandelde ik verder naar de naburige tempelruïne van Wat Phra Si Sanphet. De drie witte stupa’s (of chedi’s) waren uiterst fotogeniek.
wp-1480598160298.jpg
Vervolgens fietste ik naar het Chao Sam Phraya National Museum. Dit museum stelt een groot aantal boeddhabeelden uit de glorietijd van Ayutthaya tentoon. Maar het museum heeft ook twee schatkamers met massief gouden artefacten die gevonden zijn bij archeologische opgravingen in tempelruïnes.
wp-1480598176293.jpg
Na het museum fietste ik naar het fort Pom Phet in het zuidoosten van het eiland. Het strategisch gelegen fort bewaakt de samenvloeiing van de twee rivieren die van Ayutthaya een eiland maken. Toen ik nadien op de kaart mijn volgende bestemming plande, dacht ik plots aan de fotogenieke tempel van gisteren. Ik was helemaal vergeten om deze tempel te bezoeken. Dus fietste ik meteen naar de tempelruïne Wat Phra Ram in het historische park. Nadien besloot ik naar de laatste en meest afgelegen tempelruïne te fietsen. De site van Wat Chai Wattanaram ligt helemaal in het zuidwesten buiten het eiland. Het zonlicht verflauwde stilaan. In Zuidoost-Azië is dit één van de beste fotomomenten van de dag.
wp-1480598184451.jpg
Om kwart voor vijf vertrok ik huiswaarts. Zeven kilometer verder in het guest house nam ik snel een douche en ontspande in het zwembad.
Fietsstatistieken:
24,12 km
1 u 13 min
19,71 km/u

30 november: Aankomst in Ayutthaya

Om half zes werd ik deze ochtend gewekt door dichtklappende bedden. Anderhalf uur later reed de trein het Hualamphong station van Bangkok binnen. De trein had een kwartier in het rangeerstation op een vrij spoor moeten wachten, en had zo een kleine vertraging opgelopen. Ik liep meteen naar de bagagewagon om mijn fiets af te halen.
wp-1480515528678.jpg
Daarna begaf ik me naar het loket om een ticket naar Ayutthaya te kopen. Voordat het in de 18de eeuw werd platgebrand door de Birmezen, was Ayutthaya de hoofdstad van Thailand. Tegenwoordig zijn de tempelruïnes Unesco Werelderfgoed. De provinciestad ligt 70 kilometer ten noorden van Bangkok. De eerste trein vertrok onmiddellijk. Op de eerstvolgende zou ik twee uur en half moeten wachten. Ik had eigenlijk eerst in de cafetaria van het station willen ontbijten. Terwijl ik de voor- en nadelen afwoog besloot de loketbediende in mijn plaats. Ze gaf me voor 20 Baht (0,53 EUR) een ticket derde klasse voor de trein die eigenlijk twee minuten geleden had moeten vertrekken. Ik haastte me naar perron 9. Bij de conducteur kocht ik een ticket voor mijn ligfiets voor 100 Baht (2,64 EUR), dat is het vijfvoudige van mijn eigen ticket. Voor de veel langere rit van Ubon Ratchathani betaalde ik 10 Baht minder. Ik bond mijn fiets vast en zocht een zitplaats. Vervolgens gebeurde er … niets! De trein van 7:00u vertrok pas een uur later.
Om 9:30u kwam de trein aan in Ayutthaya. Ik liep het eerste het beste restaurant binnen om te ontbijten. Vervolgens fietste ik 2,5 kilometer naar mijn hotel. Ik had het Baan Tebpitak Guest House op voorhand geboekt voor 1.389 Baht per nacht. Mijn kamer heeft de gebruikelijke functionaliteiten zoals airco, frigo en wifi. Daarenboven heeft het guest house een zwembad. Vermits ik vandaag de enige gast ben, heb ik het zwembad voor mij alleen.
Ik nam een douche en laafde me aan de wifi. Na een korte zwembeurt fietste ik naar het Tourist Information Center. Onderweg stopte ik bij het eerste het beste restaurant voor de lunch. De gebakken noedels waren zeer lekker, maar ik heb toch ongewoon lang moeten wachten. Nog voor ik het bezoekerscentrum bereikte, zag ik de eerste indrukwekkende tempel. De Wat Phra Ram ga ik morgen zeker in detail bekijken.
wp-1480515542018.jpg
Bezoekers van het Tourist Information Center volgen het parkeersignalisatie tot helemaal achteraan de enorme lege parking achter het Center. Toen ik mijn fiets parkeerde bleek de ingang vooraan te zijn. Op de tweede verdieping biedt het Center een inleidende presentatie over Ayutthaya aan. De presentatie focust op de stenen overblijfselen en het gewone leven van de vier eeuwen toen het de hoofdstad van Siam was. Elke tempel kwam aan bod, en ik had het hard om steeds te onthouden wat waar lag.
Na de inleiding fietste ik naar het zuidoosten. De oude stadskern van Ayutthaya bevindt zich op een eiland met rivieren rondom dat ongeveer 10 vierkante kilometer groot is. Ik verliet het eiland langs de oostelijke brug. Aan de overkant van het eiland tegen de rivier ligt de oude handelspost van de Verenigde Oostindische Compagnie. Met Nederlandse steun heeft men de fundering opgegraven en ernaast een museum gebouwd.
wp-1480515555016.jpg
Het museum vertelt het verhaal van handelsmissie van de VOC in Siam met behulp van tweetalige panelen en reproducties. Het inkomgeld bedraagt 50 Baht (1,32 EUR). Onder het museum is een museumcafé dat Nederlandse koffie zou schenken. Ik nam geen tijd om dit te verifiëren, want inmiddels was het reeds 16:00u en ik wilde nog twee tempels in de buurt bezoeken. Wat Phanam Choeng was een grote en moderne tempelsite. Ik arriveerde kennelijk langs een zij-ingang. Een groep militairen woonde een eredienst bij onder een overdekte parking. De afgelopen maand heb ik meer dan voldoende moderne tempels bezocht, dus fietste ik naar de tweede tempel. Op het terrein van de Wat Yai Chai Mongkhon stond wel een mooie oude stupa.
wp-1480515564515.jpg
Nadat ik hier een tijdje had rondgelopen en genoten, fietste ik terug naar mijn guest house. De hotelmanager vertelde me dat ze speciaal voor mij het zwembad had gekuist, dus sprong ik nog eens in het zwembad.
s’Avonds fietste ik naar twee restaurants aan de rivier die de Lonely Planet had aanbevolen. Toen ik op de plek aankwam trof ik geen enkel restaurant aan. Ik fietste verder en schakelde over op plan B, met name stoppen voor elk restaurant dat ik passeerde. Net toen ik de rivier wilde verlaten, zag ik het eerste van de twee restaurants. Het plannetje van de Lonely Planet was duidelijk niet correct. In het Saithong Restaurant stond “draft beer” op de menu. De afgelopen weken had ik uitsluitend flesbier gedronken. In tegenstelling tot Cambodja is tapbier in Laos en Thailand een zeldzaamheid. Hoewel er geen prijs werd vermeld bestelde ik impulsief het tapbier. Even later kreeg ik een getapte 33’er, maar op het aparte dranktafeltje plaatste de opdienster nog een extra literkan met bier. Met één pintje was ik al tevreden, een liter hoefde nu ook weer niet. Van zodra mijn glas halfleeg was goten de opdieners het glas terug vol.
Fietsstatistieken:
27,98 km
1 u 30 min
18,59 km/u