13 februari: Battambang –> Pursat

Toen ik deze ochtend om 7:00u in de lobby van het hotel kwam, was de ontbijttafel voor mij reeds gedekt. Even later werd een omelet met drie stukken geroosterd stokbrood opgediend. Om kwart na acht lag ik op de fiets met bestemming Pursat, een provinciestadje met ca. 40.000 inwoners. De wind roerde zich zelden, en ik kon vlot kilometers vreten. De asfaltlaag van de weg was redelijk, en de zijstrook was terug geasfalteerd.

image

Na een dertigtal kilometer stak ik een Duitser van ongeveer mijn leeftijd voorbij. Hij reed met een handbike met een enorme sporttas op het bagagerek vooraan. We wisselden kort onze fietsreiservaringen uit. Hij maakte dagritten van 50 tot 100 kilometer als het echt nodig was. Ik heb veel respect voor hem, want met mijn ligfiets leg ik dezelfde etappe veel sneller en met veel minder inspanning af. Ongeveer halverwege Pursat kwam een achttal fietsreizigers met volle bepakking van de andere kant gefietst. Ik zwaaide, maar niemand zag me. Ze waren allemaal diep op hun eigen inspanning geconcentreerd. Omstreeks 11 uur na 65 km nam ik een kokospauze. Onderweg kan het uitzicht soms tegenvallen. Afval wordt gewoon in de berm gedumpt en in brand gestoken.

image

Gisteren had ik het in mijn blogbericht over de vele trouwfeesten in Cambodja. Vandaag heb ik onderweg het aantal trouwfeesten geteld dat ik voorbijfietste. Ik telde zeven trouwfeesten in diverse stadia van opbouw, ceremonie, en afbraak. Toen ik in het centrum van Pursat rondkuierde, zag ik nog een achtste trouwfeest voor zeker 500 gasten. Acht trouwfeesten op 108 kilometer, dat is gemiddeld 1 trouwfeest om de 13,5 kilometer. Cambodja is echt wel trouwgek.

image

Even na 14 uur kwam ik in Pursat aan. Ik nam een kamer in het Than Sour Thmey Hotel voor 15$. Behalve de gewone faciliteiten zoals airco, frigo, wifi en warm water, heeft de kamer ook een ligbad en een lange zitbank. In de namiddag verkende ik te voet het stadscentrum. In de overdekte markt kocht ik een typische Cambodjaanse hangmat. Je ziet hier overal hangmatten. In elk kraampje hangt minstens één hangmat, en soms wel vijf.  Ook langs de kant van de straat spannen Cambodjanen vaak tussen twee bomen een hangmat op om even uit te rusten.

Terug in het hotel nam ik het hoofdkussen van het bed. Eronder zat een zwarte hagedis met een gestreepte staart. Na het trekken van de onderstaande foto, zwierde ik hem met een kam van het bed. Ik heb niet gezien waar hij terecht kwam, en hij zal zich wellicht snel verstopt hebben in een donker hoekje. Hopelijk sluipt hij deze nacht niet terug naar mijn hoofdkussen. s’Avonds zat de hagedis lange tijd onbereikbaar op het hoge plafond van de kamer, totdat hij terug verdween.

image

Fietsstatistieken:
108,01 km
4 u 24 min
24,55 km/u

6 november: Golvend naar een reuzenklok

Vandaag stond de eerste rit in lijn op het programma, al was het een zeer kort ritje. Het eindpunt was Sagaing, op een goede 25 km van Mandalay. Na een uur en een kwartier was ik er al. Ik zwierde mijn bagage af in het guest house, en stapte terug op de fiets richting Mingun. De trekpleister van deze erfgoedsite op 22 km ten noorden van Sagaing is een reuzenklok. Ze beweren hier dat het de grootste klok ter wereld is, maar dat heb ik niet nagemeten.

De klok van Mingun

Daarenboven bevat de site een kolossale berg bakstenen als restant van een onafgewerkte en megalomane stupa.

De stupa van Mingun

Al bij al had ik Mingun snel gezien, en keerde ik na drie kwartier plus een uurtje om te lunchen al terug. De weg van Sagaing naar Mingun was licht golvend, en vooral in de laatste kilometers waren de hellingen kort maar stijl. In de dalen lag vaak los zand opgehoopt. Na elke afdaling moest ik dus fors in de remmen om niet onderuit te schuiven in de zandbak. Vervolgens kon ik vanuit quasi stilstand de beklimming van de volgende heuvel aanvatten. Onderweg zag ik hoe men in Myanmar van jongs af aan leert om met het afvalprobleem om te gaan. Ik betrapte twee schooljongens die recht tegenover een school een grote mand met afval ledigden. Uit de hoeveelheid afval die er al lag, kan ik alleen maar vaststellen dat het een dagdagelijkse gewoonte was.

Afvalbeheer in een school tussen Mingun en Sagaing

Nadat ik terug in Sagaing was, beklom ik te voet een mooie paya op de Sagaing Hill. Het uitzicht was prachtig. Toen ik in de schemering terugkwam bij het guesthouse, werkte de elektriciteit niet. Klaarblijkelijk had de hele stad last van een stroomonderbreking. Bijgevolg nam ik een koude douche in het schemerduister. Vervolgens deed ik de was in de lavabo met mijn koplamp op het hoofd. Tijdens de was sprong er plots een lamp in de kamer aan, maar in de badkamer was er helaas nog geen licht. Achteraf begreep ik dat het guesthouse een generator had aangezet, waardoor bepaalde circuits toch stroom kregen. De ventilator werkte ook, en dus hing ik mijn was te drogen in een windtunnelconstructie. Na een uurtje was de stroomonderbreking afgelopen.

De was drogen met een ventilator

Het Sein Pann Myaing Guest House is tamelijk schraal. Voor 15$ heb ik een kamer van 3 op 3 meter met een dubbel bed. Daarenboven is er nog een badkamer met koude douche en lavabo, en een WC die niet kan doorspoelen. De kamer heeft wel airco. Het bed was sober opgemaakt. Er was een hoeslaken over het bed getrokken, en er lag een opgevouwen deken. Het laken ontbrak en de kussens hadden geen kussenslopen. Gelukkig had ik een zijden slaapzak bij. De deur werd afgesloten met een hangslot aan de buitenkant en met een grendel aan de binnenkant. De mater familias van mijn guest house in Mandalay had dit guest house de avond voordien voor mij geboekt. Ze heeft een schriftje vol met hotels en guest houses in Myanmar, gerangschikt per stad. Volgens mij kent ze meer hotels dan de Lonely Planet. Dit guest house stond er alvast niet in. Overigens kende de Lonely Planet ook The Ma Ma in Mandalay niet.

Fietsstatistieken:
77,69 km
4 u 11 min
18,54 km/u