Achteraf: tips voor toekomstige fietsreizigers

Als nabeschouwing van mijn ligfietsreis in Cambodja wil ik graag enkele nuttige tips aan toekomstige (fiets-)reizigers aanreiken. Specifieke vragen over mijn ervaringen als fietsreiziger in Cambodja kan je via de interactietools van deze blog stellen.

 

Navigatie

SnelwegsignalisatieNa mijn vorige fietsreis in Myanmar heb ik me een nieuwe smartphone uit de hogere prijsklasse aangeschaft. De Samsung Galaxy S4 was in Cambodja mijn navigatietoestel. In tegenstelling tot mijn vorige goedkope smartphone en mijn iPad mini kon dit toestel me steeds vertellen waar ik precies op de kaart was. Gewoon een tiental seconden wachten, en het pijltje verplaatste zich naar mijn huidige positie. In hoofdzaak navigeerde ik met de MAPS.ME app met Open StreetMaps. Af en toe vulde ik deze app aan met Google Maps. De ‘points of interest’ (hotels, restaurants, bezienswaardigheden) van beide apps waren deels hetzelfde en deels verschillend, dus beide apps vulden elkaar aan. Niettemin stelde ik soms conflicten vast tussen tussen beide apps. De ene app tekende een weg op de ene wijze, terwijl de andere dezelfde weg elders baande. Meestal had MAPS.ME gelijk, zoals bijvoorbeeld bij de weg van Siem Reap naar de Banteay Srei tempel en het landmijnenmuseum. De schaarse wegwijzers bevonden zich in de steden of bij kruispunten van twee snelwegen, en waren steeds tweetalig Khmer-Engels.

 

Staat van de wegen

IMG_0273-1Ik heb in Cambodja hoofdzakelijk op de snelwegen gefietst. Alle snelwegen die ik heb befietst waren geasfalteerd. De tijd van de stoffige wegen van rode aarde zoals op de iconische coverfoto van de reisgids van Bernadette Speet, ligt definitief in het verleden, althans voor de hoofdwegen die ik befietste. De kwaliteit van het asfalt varieerde, maar was steeds befietsbaar. Sommige stukken waren ambachtelijk vernieuwd door middel van een laag pek met kiezels, en dit fietste minder aangenaam. Ik passeerde vaak wegenwerken waarbij men alvast het oude asfalt had verwijderd zodat een stoffige zandstrook vol putten overbleef. De wegenwerkers namen dikwijls te veel hooi op hun vork. Ze braken meer af dan ze konden vernieuwen.

De snelwegen hadden meestal een zijstrook om het soms drukke verkeer te ontvluchten. Helaas was de strook niet altijd verhard en soms 15 cm lager dan de hoofdweg, en dus niet altijd bruikbaar voor fietsers. Een achteruitkijkspiegel is essentieel om het langs achter naderende verkeer in de gaten te houden. Als ik een vrachtwagen zag naderen, week ik tijdig uit naar de zijstrook. Ik had zelfs twee achteruitkijkspiegels gemonteerd zodat ik beide kanten achter mij in de gaten kon houden. De rechtse spiegel kwam ook goed van pas in Thailand waar men links rijdt. In het totaal heb ik tijdens mijn ligfietsreis 1.640 km gefietst met dezelfde Schwalbe Marathon banden als mijn fietsreis in Myanmar in 2013. Evenals toen had ik geen enkele lekke band.

 

Diefstalrisico

Ligfiets op slot rond bomenCambodja is een straatarm land, diefstal is dus verleidelijk als je van minder dan 1$ per dag moet leven. Ik legde mijn ligfiets nagenoeg altijd vast aan een boom, een paal of een hek, tenzij ik oogcontact kon onderhouden. Behalve een spiraalslot had ik ook een stalen antidiefstal kabel van 2,5 meter met cijferslot bij. Met deze kabel kon ik mijn fiets makkelijk aan een dikke boom vastleggen. Daarenboven gebruikte ik de kabel als afschrikking voor tasgraaiende jongens achterop motorfietsen. Als ligfietser kan ik mijn tas alleen maar achter mij op het bagagerek plaatsen. Preventief bind ik mijn achtertas stevig vast aan mijn bagagerek. Als ik onderweg was met al mijn bagage, hoefde ik al die moeite niet te doen. Ik maakte immers steeds in mijn banaantassen een plekje vrij voor de achtertas. Vermits de banaantassen naast mij over de zetel hangen, zijn ze goed beschermd tegen tasgraaiers.

 

Geldzaken

Cambodja geldVolgens de reisgidsen tref je geldautomaten uitsluitend in de steden aan. Volgens mij kan je in de grotere dorpen ook geld pinnen in de grijze mammoetgebouwen van ACLEDA Bank die de skyline van de landelijke dorpscentra domineerden. Uit de meeste geldautomaten kan je uitsluitend US dollar afhalen. Afgeronde bedragen werden steevast in briefjes van 100$ uitgekeerd. Vraag je bijvoorbeeld 300$ aan de automaat, dan krijg je drie briefjes van honderd. Het 100$ biljet is veel te groot voor courante betalingen. Alleen luxehotels kunnen teruggeven. Een hotelkamer van 15$ kan je niet met een 100$ biljet betalen, laat staan een restaurantrekening. Om kleinere biljetten uit de muur te halen, paste ik een trucje toe. Als ik bijvoorbeeld 200$ wilde afhalen, dan vroeg ik slechts 195$. Zo kreeg ik slechts één briefje van 100, en de rest werd in kleinere coupures uitbetaald. Volgens de Lonely Planet kan je bij de Canadia Bank geld uit de automaat halen zonder extra kosten. Dit klopt niet, deze bank rekende mij steeds 4$ kosten aan. Andere banken vroegen soms 5$, dus Canadia Bank is niet bij de duurste banken.

Betalingen gebeurden zowel in dollar als in riel. De algemene regel was dat 1$ steeds het equivalent van 4.000 riel is. Bedroeg de restaurantrekening bijvoorbeeld 10.000 riel, dan kon je dit bedrag in riel passen, of je gaf 3$ en je kreeg 2.000 riel terug. Andersom kreeg je soms 1$ terug als je een rekening van 6.000 riel met een biljet van 10.000 riel betaalde. Wegens de voortdurende wisselwerking tussen dollar en riel heb ik geen zicht op mijn budget voor eten en drinken. Wissel daarom nooit grote bedragen in riel, want door middel van teruggave in riel op dollarbetalingen ontvang je meer riel dan je wenst. Ik had geluk in deze carrousel, want toen ik na een kleine maand terug in Thailand kwam, had ik amper 5.200 riel (1,19 EUR) over. Geld wisselen kan je in elke stad op de lokale markt. Behalve het visum aan de grens, heb ik in Cambodja nooit met Thaise baht betaald. De Birmese obsessie voor kreukvrije fonkelnieuwe dollarbiljetten heeft Cambodja gelukkig nog niet besmet. Een gekreukt dollarbiljet met een ezelsoor werd zonder problemen aanvaard.

 

Hotelreservaties

Gevel NYNY Hotel KampotVoor ik vertrok had ik van thuis uit slechts vier hotels geboekt: Bangkok, Siem Reap, Phnom Penh, en Tatai. Het New Siam Riverside Guest House in Bangkok boekte ik op voorhand met het oog op de airport pickup van mijn fietsdoos. De Rainbow Lodge nabij Tatai reserveerde ik wegens het beperkte aanbod in de omgeving en omdat het alleen per boot bereikbaar is (je kan er niet zomaar langsfietsen). Het King Boutique Hotel in Siem Reap en het Villa Langka Boutique Hotel in Phnom Penh boekte ik vanuit mijn woonkamer wegens de drukke toeristische steden waarin ze liggen. Indien je in Siem Reap of Phnom Penh op de bonnefooi aanklopt, dan zijn de beste hotels al lang volzet. Dit probleem ondervond ik in Kampot en Sihanoukville waar ik niet tijdig op voorhand een kamer had gereserveerd. In Kampot kwam ik aan op de dag van het Chinese nieuwjaar, een officieuze feestdag in Cambodja. In Sihanoukville had ik de avond voordien na urenlang zoeken gelukkig op de valreep nog een vrije kamer gevonden. Daarom raad ik aan om ook in deze steden tijdig een kamer te boeken, zodat je zeker in het hotel van je eerste keuze terecht kan. In de minder toeristische steden onderweg kon ik op de bonnefooi steeds bij mijn eerste keuze terecht. Een kamer boeken in steden als Sisophon en Pursat is volgens mij onnodig. Ten slotte heb ik nog een tip als je wanhopig een kamer in een volgeboekte stad zoekt. Bestudeer op de kaartenapps (bijvoorbeeld MAPS.ME en Google Maps) op de kaart het gebied waarin je graag wil logeren. Je treft er vaak hotels aan die niet in de Lonely Planet staan, die niet te vinden zijn op Tripadvisor, en die niet samenwerken met hotelboekwebsites als Booking.com of Agoda. Soms hebben deze hotels wel een eigen website waarop je een kamer kan boeken. Via deze weg ontdek je hotels waarvan je niet wist dat ze bestonden.

Advertenties

5 maart: De thuiskomst

De vlucht van Doha naar Brussel verliep voorspoedig. Na een korte nacht landde het vliegtuig van Qatar Airways stipt om zeven uur s’morgens op de nationale luchthaven van Zaventem. De bagageloopband spuwde mijn banaantassen samen met de valiezen van de andere passagiers uit. Vervolgens ging ik proactief op zoek naar mijn fietsdoos. Tevergeefs liep ik de volledige bagagehal af op zoek naar de afdeling ‘oversized baggage’. Toen ik terug bij de loopband uitkwam, stond de fietsdoos op een karretje op mij te wachten. Ik laadde mijn bagage over en duwde de kar naar de uitgang. Met de fietsdoos dwars op het karretje was het moeilijk navigeren. De deuropeningen waren vaak minder dan twee meter breed, en dan moest ik de doos afladen en door de deur sleuren, de kar halen, en de doos terug op de kar tillen.

Mijn moeder pikte me op met de Kangoo. Zoals bij het vertrek was de fietsdoos te lang voor de kleine bestelwagen, en reden we met de kofferdeuren wijd open over de snelweg. Het gras en de geparkeerde auto’s droegen duidelijk de sporen van nachtvorst. Bij mijn ouders haalden we de ligfiets uit de doos. Op het eerste zicht heeft de fiets de reis goed overleefd. Ook de fietsdoos was nog in goede staat, en we besloten om de doos bij te houden voor een volgende fietsreis. We praatten bij met een kop koffie en een boterham. Vervolgens laadde ik de ligfiets in de koffer van mijn auto en vertrok naar huis. Eenmaal thuisgekomen hield ik me de rest van de dag bezig met uitpakken, boodschappen doen, en het stof van een maand opnemen. Kortom, de vakantie was om.

 

Fietsstatistieken:

0,00 km

0 u 0 min

0,00 km/u

4 maart: Shoppen en terugvliegen

Voor het uitchecken zwom ik nog een laatste keer in het zwembad van het guest house. Waarschijnlijk zal de eerstvolgende zwembeurt pas over enkele maanden plaatsvinden. Om 10:20u nam ik de rivierboot naar de aansluiting met de Skytrain. Vervolgens spoorde ik hoog boven de grond in een ijskoude metrowagon naar het moderne stadsdeel van Bangkok. Vandaag wilde ik shoppen, en deze wijk kent een hoge concentratie van shoppingcentra en uitgestrekte markten. Eerst liep ik CentralWorld binnen, één van de grootste shoppingcentra van Zuidoost-Azië. Ik wandelde hier een half uurtje rond, en wandelde vervolgens verder.

De volgende bestemming was de Pratunam markt. Deze markt strekte zich in werkelijkheid veel verder uit dan de L-vorm op de kaart. In de wirwar van kleine winkeltjes liep ik al gauw verloren. Soms kwam ik terug in de open ruimte, en kon ik via de GPS op mijn smartphone bepalen waar ik precies was. Het aanbod van de markt bestond overwegend uit dameskledij, dus ik was het snel beu. Uiteindelijk vond ik een uitweg en stond ik terug op straat.

Op de terugweg bezocht ik nog een tweede shopping mall voor een toiletbezoek. Vervolgens nam ik de kanaalboot naar de wijk Banglamphu. Een enkel ticketje voor deze boot kostte slechts 9 Baht (0,25 EUR). Vlakbij de voorlaatste halte zag ik nog een lokale kledingmarkt. Impulsief stapte ik af en slenterde door de markt. Nadien stapte ik terug aan boord van een kanaalboot tot de volgende halte.

Uiteindelijk beëindigde ik mijn shoppingdagje zonder buit. Omstreeks 15:30u was ik terug in de wijk van mijn hotel, anderhalf uur voordat de minibus me zou oppikken. Om de tijd te doden slenterde ik rond in de wijde omgeving van de backpackersbuurt van Khao San Road. Mijn favoriete eetstalletje dat gloeiendhete rijstsoep met gehaktballen serveert was helaas nog in opbouw. Bijgevolg at ik op de valreep nog een kom Vietnamese noedelsoep.

De minibus had weinig last van de avondfile. Na een rit van amper 40 minuten werden mijn fietsdoos en mezelf aan de Suvarnabhumi luchthaven afgezet. De dames aan de check-in van Qatar Airways stuurden me eerst om de hoek naar de afdeling ‘oversized baggage’. Mijn fietsdoos paste niet in de scanner, dus ik moest de doos openen en mijn ligfiets uitpakken. De ligfiets paste ook maar nauwelijks in de scanner. Volgens mij was de luchthaven niet voorzien op echt bovenmaatse bagage zoals mijn fiets. De scanoperatoren hielpen me om de ligfiets terug in de doos te krijgen en om de doos terug dicht te plakken.

Nadat de fietsdoos veilig was verklaard, mocht ik via een aparte check-in balie de lange wachtrij voorsteken. Qatar Airways voerde vanavond twee vluchten naar Doha uit. Ik had een plaats geboekt op de tweede vlucht van 20:45u. De baliebediende herboekte me evenwel naar de eerste vlucht van 19:55u omdat dat vliegtuig een grotere bagagecapaciteit had. Plotseling moest ik me haasten om mijn vlucht te halen. Met een ‘premium lane pass’ mocht ik de langs de veiligheidscontrole voor de VIP’s gaan, waarlangs de diplomaten en de aircrew het plebs voorsteken. Via deze shortcut haalde ik probleemloos de vroegere vlucht, die met tien minuten vertraging opsteeg. We landden vroeger dan voorzien in Doha zodat ik uiteindelijk een uur en een kwartier meer dan gepland in de transferhal van de luchthaven op de aansluiting naar Brussel moest wachten.

 

Fietsstatistieken:

0,00 km

0 u 0 min

0,00 km/u

3 maart: Toerist in Bangkok

Vandaag was het tijd om mijn ligfiets op te bergen en anoniem op te gaan in de toeristenmassa van Bangkok. Ik besloot het andersom te doen. Eerst bezocht ik enkele toeristische toppers, en in de late namiddag pakte ik mijn fiets in. Na het ontbijt regelde ik de transfer naar de luchthaven voor morgen. Een minibus zal mij en mijn fietsdoos morgen om 17:00u aan het guest house oppikken en naar de luchthaven brengen. Deze service kostte me 1.175 Baht (32,43 EUR). Zonder fietsdoos zijn er natuurlijk tal van alternatieven voor een fractie van deze prijs. Pas na 10 uur stapte ik aan boord van een rivierbus op de Chao Phraya.

De eerste halte was het Koninklijk Paleis. In tegenstelling tot Phnom Penh krioelde het in het Thaise paleis van de toeristen. Het entreegeld van 500 Baht (13,80 EUR) was ook een pak meer dan de 25.000 Riel (5,51 EUR) in Phnom Penh.

Toen ik het paleis had gezien wandelde ik naar de nabijgelegen Wat Pho met een gigantische liggende boeddha. Vervolgens voer ik naar Chinatown. Alvorens de wijk te verkennen at ik een bord gebakken noedels bij een eetstalletje op straat. In de nauwe winkelstraatjes werden voornamelijk superkitscherige prullaria in smalle en extreem diepe winkeltjes verkocht. Ik vond er ook teensokken om bij teenslippers aan te doen. Helaas moest ik steeds de volledige doos kopen. Twaalf paar identieke teensokken kopen is er over, één of twee paar was voor mij al ruimschoots voldoende.

Na het bezoek aan de Chinese wijk keerde ik terug naar het guest house om mijn ligfiets in te pakken. Helaas zag ik net een rivierbus vertrekken, en moest ik ruim twintig minuten op de volgende wachten. Na de betaling van 420 Baht (11,59 EUR) consignatiegeld a rato van 15 Baht (0,41 EUR) per dag kreeg ik mijn fietsdoos terug. Zoals gewoonlijk sukkelde ik lange tijd om de pedaal los te schroeven. Eenmaal ik deze zware hindernis had genomen, begon ik mijn fiets in te pakken. Aan de hand van de foto’s en de plaatsinstructies die ik op de piepschuimen blokken had geschreven reconstrueerde ik de bescherming.

Om 17:20u stond mijn ingepakte ligfiets terug achter de balie. Na de douche genoot ik in het zwembad van de zonsondergang.

Om mijn laatste dag in Bangkok af te sluiten heb ik s’avonds met drie gangen op het terras van het guest house gedineerd.

 

Fietsstatistieken:

0,00 km

0 u 0 min

0,00 km/u

2 maart: Met de bus naar Bangkok

Om de bus van negen uur naar Bangkok te halen stond ik al om zeven uur op. Het lokaal restaurantje waar ik ontbeet serveerde uitsluitend noedelsoep, en dat kwam deze morgen niet zo goed uit. Voor een lange busreis probeer ik zo weinig mogelijk te drinken om vervelende plasstops te vermijden. Bijgevolg at ik de noedels en de gefrituurde garnalen maar liet ik het vocht staan. Toen ik terug naar het hotel wandelde begon het te regenen. Meerdere regenbuien volgden in de loop van de dag. Gelukkig stond er vandaag geen fietsetappe op het programma.

Ik arriveerde driekwartier te vroeg aan het busstation van Trat. De loketbediende wilde nu wel een ticket voor mij en mijn ligfiets verkopen, niettegenstaande ze bezorgde grimassen trok en tegen zichzelf jammerde. Mijn ticket kostte 254 Baht (7,01 EUR) en voor mijn ligfiets betaalde ik 150 Baht (4,14 EUR) extra. Een collega van de loketbediende bracht me naar de juiste bus en regelde dat mijn ligfiets in de bagageruimte onderaan de bus mocht liggen.

Ik had een comfortabele dubbeldekker verwacht, maar het werd een aftandse bus. De bus vertrok stipt om 9:00u richting Bangkok. Ze stopte onderweg veelvuldig om passagiers op te pikken totdat ze helemaal vol zat. Om 12:40u stopte de bus in de gietende regen voor een kwartier bij een klein restaurant en winkel met achterin een sanitaire blok. Vlug bestelde ik een bord rijst met twee bijgerechten, dat ik snel naar binnen schrokte.

Toen we de miljoenenstad Bangkok naderden vertraagde het verkeer. Uiteindelijk arriveerde de bus pas om 15:20u in de Ekamai Bus Terminal in het oosten van Bangkok. Mijn ligfiets had de busrit goed verteerd, met uitzondering van een kras op de bagagedrager. Langs de brede en drukke stadsboulevards fietste ik naar mijn hotel in de wijk Banglamphu in het westen van de stad. Voor elk verkeerslicht stond een file. Samen met de motorfietsen fietste ik tussen de stilstaande auto’s naar het kruispunt. Dit vergde concentratie en stuurmanskunst om in de vaak smalle ruimte tussen de auto’s te fietsen zonder een auto te raken.  Soms was de ruimte tussen twee auto’s te smal om door te fietsen, en stond ik evenals de auto’s stil tot het verkeerslicht terug op groen sprong.

Om 16:20u na 13 km bereikte ik het New Siam Riverside Guest House. Na dit laatste stukje fietsen staat de totale kilometerstand van deze ligfietsreis op 1.641 km. Tijdens mijn vorige verblijf had ik al een kamer gereserveerd. Desondanks moest ik nog tien minuten wachten voordat ik mijn kamer mocht betreden. Vervolgens werkte ik mijn vertrouwde aankomstritueel af: douchen, zwemmen, en een wandeling in de stad maken. Toevallig zag ik mijn fietsdoos die ik bij het guest house in bewaring had gegeven achter de balie staan. Morgen kan ik mijn ligfiets gewoon in de doos stoppen, en hoef ik niet eerst een nieuwe doos te zoeken.

 

Fietsstatistieken:

15,45 km

0 u 48 min

19,30 km/u

 

1 maart: Mai Rut –> Trat

De laatste etappe van mijn ligfietsreis was niet al te lang. Bijgevolg sliep ik uit tot acht uur, en plonsde ik na het ontbijt nog een laatste keer in het zwembad. Ik lag pas om vijf voor tien op de fiets. Na 2 km bereikte ik de zwaar glooiende snelweg. De zijstrook was vaak nog geen meter breed, en dat is toch smal als de auto’s en vrachtwagens je voorbijrazen. Het verkeer was ook veel drukker dan eergisteren tussen Hat Lek en Khlong Yai, terwijl dat stuk twee rijstroken in elke richting had.

image

Toen de landstrook tussen de zee en de bergen van Cambodja breder werd, begon de weg geleidelijk aan minder te glooien tot ze bijna vlak werd. Om 12:20u na 48 km stopte ik aan een eenvoudig restaurantje onder een afdak. Ik had reeds vroeger voor de lunch willen stoppen, maar ik kwam niets naar mijn goesting tegen. Voor 30 Baht (0,83 EUR) at ik een bord rijst met kipfilet. Toen ik na de lunch terug op de fiets stapte, naderde ik snel de stad Trat. Hier wil ik morgen de bus naar Bangkok nemen.

image

Twee kilometer voor Trat fietste ik voorbij een wegwijzer naar het busstation. Ik volgde de wegwijzer, en aan het busstation probeerde ik alvast een ticket voor de bus te kopen. De loketbediende durfde me geen ticket verkopen omdat ze niet kon garanderen dat mijn ligfiets mee kon. Ze raadde me aan om morgenochtend terug te komen. Eerst moet ik zien of mijn fiets in de bagageruimte van de bus past, en vervolgens kon ik het ticket kopen. Er vertrekt elk uur een bus naar Bangkok. Desnoods neem ik de volgende bus die hopelijk wel een grote bagageruimte heeft.

Enkele minuten voor twee stopte ik bij het Rimklong Boutique Hotel in het centrum van Trat. Er was slechts 1 piepkleine eenpersoonskamer vrij, alle normale kamers waren verhuurd. Voor deze minikamer betaalde ik 600 Baht (16,56 EUR). De kamer heeft airco, wifi en warm water. Bovendien ligt er een smetteloos wit donsdeken op het bed. Mijn ligfiets overnacht in een nabijgelegen garage.

Rimklong Boutique Hotel Trat

Proper gedoucht verkende ik de stad. In de lucht vlogen opvallend veel zwaluwen. De bewoners kweken de zwaluwen op de bovenverdieping van hun huis. Zwaluwnesten zijn een Chinese delicatesse die voordien enkel op onbereikbare kliffen te vinden waren. Het is eens iets anders dan de Vlaamse duivenkoten.

Fietsstatistieken:
58,56 km/u
2 u 39 min
22,08 km/u

28 februari: Ban Chuen Beach

Omdat ik vandaag een rustdag had, sliep ik uit tot 8 uur. Ik ontbeet in het restaurant van het Mairood Resort met zelfgemaakte müesli en een royale kom tropisch fruit. Na het ontbijt twijfelde ik wat ik zou doen. Ofwel hier in Mai Rut langs de lagune naar het strand wandelen, ofwel naar het strand van Ban Chuen fietsen. Uit ervaring weet ik dat ik me slecht voel na een dag met te weinig beweging. Bijgevolg besloot ik om naar Ban Chuen Beach te fietsen, dan had ik tenminste een minimum van inspanning gehad. Ik vertrok om 10:30u, en maakte een omweg langs de snelweg. De directe weg naar Ban Chuen werd immers zwaar geplaagd door wegenwerken. Na 10 kilometer arriveerde ik aan het strand dat volgens de wegwijzer het mooiste strand van Oost-Thailand is.

Het strand van Ban Chuen is ongeveer een kilometer lang en het is er ongelooflijk rustig. Zelfs op een zaterdag was er nauwelijks volk. Toen ik aankwam klotste de zee tot tegen de dijk. In de loop van de middag trok de zee zich een beetje terug zodat er enkele meters nat strand bloot kwamen te liggen. Het water van de zee was helder maar ondiep. Om echt te kunnen zwemmen zou je wellicht een paar honderd meter in zee moeten gaan.

Onder de bomen langs de dijk stonden strandpaviljoentjes. Ik koos een bamboe paviljoentje nabij een restaurant aan het einde van het strand uit. Het gebruik van het paviljoen is gratis. In ruil wordt verwacht dat je beroep doet op de catering van het naburige restaurant. Nadat ik de eerste keer in de zee had gezwommen, bestelde ik een blikje cola. Helaas verkocht het restaurant uitsluitend ongekoelde frisdrank in flessen van 1,25 liter. Een kokosnoot kon ik ook niet krijgen. Noodgedwongen kocht ik voor 50 Baht (1,38 EUR) een grote fles die ik niet van plan was om helemaal op te drinken. De ijsblokjes waren à volonté, dus ik heb mijn glas vaak laten bijvullen. s’Middags bestelde ik een noedelsalade met zeevruchten. 


Omstreeks 14:30u vatte ik de terugtocht aan. Onderweg stopte ik aan een viskwekerij. De batterij watermolens geeft zuurstof aan de vissen. De paal met de kabels beschermt het bassin tegen vogels die graag een visje lusten. Toen ik gisteren de kustweg volgde, ben ik verscheidene viskwekerijen gepasseerd. Na het trekken van de onderstaande foto sprong ik snel terug op mijn ligfiets. Ik zag immers donkere wolken afkomen. De regenbui was  voor later. Toen ik terug in het resort kwam, was er nog geen druppel gevallen.


Fietsstatistieken:

23,69 km

1 u 2 min

22,75 km/u