19 mei: Katayamazu Onsen –> Toyama

Vermoedelijk was het deze ochtend nog zachtjes aan het regenen. Vanuit mijn suite op de zesde verdieping kon ik dat niet goed beoordelen. Toen ik na het uitchecken buiten kwam, was het in ieder geval droog maar ook koud. Met 12°C was het ook maar half zo warm als gisteren.
De fiets-gps wilde me langs een fietspad naast de zee sturen. In werkelijkheid ging het om een private weg die bedrijven op een industrieterrein aan elkaar reeg. Op een zaterdag kon ik de slordig gesloten poorten tussen de bedrijven met weinig moeite passeren. Maar een golfterrein wilde duidelijk geen passanten.
Ik keerde terug en fietste een tijdje langs de gewone weg. Tien kilometer verder stuurde de gps me opnieuw naar een vrijliggend fietspad naast het strand. Deze keer klopte de kaart met de werkelijkheid, en kon ik 15 kilometer langs het strand fietsen op een vrijwel verlaten fietspad.
Enkele kilometers verder kreeg ik fietsproblemen. De shifter van de voorbladen sloeg over en kon de ketting niet meer van het kleinste blad naar het middelste blad verleggen. Dit is een vervelend maar geen essentieel probleem. Net als in de prehistorie van het wielrennen kan ik handmatig schakelen. Even stoppen, met de hand de ketting op het grotere blad leggen, en terug vertrekken. In een glooiend landschap is er natuurlijk geen beginnen aan om na elke bult de ketting te verleggen.
Na het verlaten van de kust fietste ik door de stad Kanazawa naar een heuvellandschap. Over Route #304 volgde een beklimming in twee delen. In het heuvelland begon het licht te miezeren.
Na nog een laatste klim over Route 274 verlegde ik de ketting en daalde ik af naar een grote vlakte vol rijstvelden. Ik begon intussen honger te krijgen. De gps laveerde me links-rechts door de rijstvelden zonder een restaurant tegen te komen. Na 15 kilometer rijstvelden dwarste ik een drukke steenweg met baanwinkels. Ik verliet mijn fietsroute en enkele honderden meters verder aan de overkant van een kruispunt op de steenweg vond ik twee baanrestaurants tegenover elkaar. De verkeerslichten kozen het restaurant in mijn plaats. Rechtdoor was het eerst groen, dus ik lunchte in het Joyfull Restaurant.
In het laatste stuk naar Toyama fietste ik eerst op een brede en alsmaar drukkere baan. Dan gidste de gps me naar een fietspad op een voormalige spoorlijn. Bij elk kruispunt bewaakten zigzaghekken het autovrije karakter van het fietspad. Wegens de beperkte draaicirkel van mijn ligfiets drukten ze het tempo.
Het fietspad eindigde in een fruitstreek aan de voet van een heuvelrug. In dit glooiende landschap begon ik het vlotte schakelen tussen de voorbladen al te missen. Na het oversteken van een rivier fietste ik in downtown Toyama. Deze provinciehoofdstad is terug een wat grotere stad. Toyama heeft naast trams ook een netwerk van fietsstations met deelfietsen zoals in Antwerpen en Brussel en vele andere Europese en Amerikaanse steden.
Om 16 uur stipt arriveerde ik aan het Manten Hotel. Mijn kleine kamer in deze hoteltoren is even groot als de slaapkamer van mijn suite in Katayamazu Onsen. Maar de onsen op de elfde verdieping van dit hotel had wel meer variatie te bieden. Naast het gewone hete bad was er ook een sauna en twee hete bubbelbaden. Op een heldere dag zou je van uit het bad de bergen kunnen zien.
Fietsstatistieken: 
112,20 km
5 u 26 min
20,61 km/u

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.