1 december: Het Unesco-Werelderfgoed van Ayutthaya

Even na acht schoof ik deze ochtend aan de ontbijttafel van het guest house aan. De pannenkoeken waren niet de centimeterdikke lappen die ik de afgelopen weken meermaals op mijn bord kreeg. Ze hadden de gekende dunne Europese textuur, en zo smaakten ze ook. Na het ontbijt plonsde ik nog eventjes in het zwembad, en vertrok met de ligfiets naar de eerste tempel. De Wat Phra Mahathat was meteen een fotogenieke tempelruïne, al was ik er duidelijk niet alleen.
wp-1480598108687.jpg
Wegens het overlijden van de Koning zijn alle tempelruïnes en staatsmusea gratis te bezoeken tot 31 januari 2017. Profiteer ervan, zou ik zeggen. De nog actieve tempels vroegen wel 20 Baht (0,53 EUR) inkom. Wellicht hadden ze dit geld nodig om hun werking te financieren. De naburige tempel Wat Ratchaburana stond half in de stellingen. Dus fietste ik naar de Wat Thammikarat. Naast deze tempelruïne stond een grote verzameling hanenbeelden rond het standbeeld van een zittende koning. Jean-Luc Dehaene zaliger had deze tempel zeker een bezoekje moeten brengen. Naar verluidt verzamelde hij hanenbeelden in zijn tuin.
wp-1480598129797.jpg
Voor de middag bezocht ik nog een laatste tempel ten noorden van het eiland. De Birmezen hadden de Wat Na Phra Meru niet verwoest omdat ze de tempel als artilleriepost gebruikten. Daarom geeft deze tempel een goede impressie hoe de tempelruïnes er in de 18de eeuw en vroeger hadden uitgezien. Na deze tempel lunchte ik in een restaurantje onderweg.
 wp-1480598149466.jpg
Omstreeks 13u arriveerde ik aan de belangrijkste tempelsite. Door een zee van winkeltjes zocht ik mijn weg naar de ingang van de tempel Wihaan Phra Mongkhon Bophit. Deze tempel was helaas gesloten wegens restauratiewerken. Dus wandelde ik verder naar de naburige tempelruïne van Wat Phra Si Sanphet. De drie witte stupa’s (of chedi’s) waren uiterst fotogeniek.
wp-1480598160298.jpg
Vervolgens fietste ik naar het Chao Sam Phraya National Museum. Dit museum stelt een groot aantal boeddhabeelden uit de glorietijd van Ayutthaya tentoon. Maar het museum heeft ook twee schatkamers met massief gouden artefacten die gevonden zijn bij archeologische opgravingen in tempelruïnes.
wp-1480598176293.jpg
Na het museum fietste ik naar het fort Pom Phet in het zuidoosten van het eiland. Het strategisch gelegen fort bewaakt de samenvloeiing van de twee rivieren die van Ayutthaya een eiland maken. Toen ik nadien op de kaart mijn volgende bestemming plande, dacht ik plots aan de fotogenieke tempel van gisteren. Ik was helemaal vergeten om deze tempel te bezoeken. Dus fietste ik meteen naar de tempelruïne Wat Phra Ram in het historische park. Nadien besloot ik naar de laatste en meest afgelegen tempelruïne te fietsen. De site van Wat Chai Wattanaram ligt helemaal in het zuidwesten buiten het eiland. Het zonlicht verflauwde stilaan. In Zuidoost-Azië is dit één van de beste fotomomenten van de dag.
wp-1480598184451.jpg
Om kwart voor vijf vertrok ik huiswaarts. Zeven kilometer verder in het guest house nam ik snel een douche en ontspande in het zwembad.
Fietsstatistieken:
24,12 km
1 u 13 min
19,71 km/u

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.