Nadien: tips voor toekomstige fietsreizigers

Traditiegetrouw schrijf ik achteraf een nabeschouwing met tips voor toekomstige fietsers. Maar eerst moet ik nog vertellen of ik herenigd werd met mijn ligfiets. Mijn laatste blogbericht eindigt immers in mineur. De fietsdoos was niet op de luchthaven van Zaventem aangekomen. Uiteindelijk verliet ik de luchthaven zonder ligfiets. De volgende avond werd de fietsdoos bij mijn ouders thuis afgeleverd. Waar mijn ligfiets zich in de tussenliggende uren bevond, blijft een onopgehelderd raadsel. Achteraf gezien had de tijdelijke verdwijning van mijn fiets onmiskenbaar enkele voordelen. Het bespaarde ons een nachtelijke autorit door de vrieskou over de autostrade met de koffer wagenwijd open. Met de fietsdoos in de koffer kunnen de achterportieren immers niet meer sluiten. Nu was het aangenaam warm in de cabine van de auto. Ik had toch geen fietsplannen voor de volgende dag. De dag na de levering aan huis pakte ik mijn fiets uit. De ligfiets had geen schade bij het transport opgelopen. Maar de fietsdoos was versleten en zou geen derde fietsreis meer aankunnen.

 

Overnachten langs snelweg #13

img_3282Mijn reis van Vientiane naar het zuiden liep grotendeels over snelweg #13. Tweemaal verliet ik deze snelweg om een lus in het binnenland te maken. Tijdens de reisvoorbereiding hield ik rekening met de overnachtingsmogelijkheden bij de indeling van de route in fietsetappes. De overnachtingsmogelijkheden vond ik voornamelijk in Google Maps en in de offline Open Street Maps van de app Maps.me. Maar soms vond ik geen overnachtingsmogelijkheid op het uitgebalanceerde punt tussen twee etappes. Veiligheidshalve voorzag ik dan een korte en een lange etappe. In werkelijkheid liggen er veel meer guest houses langs snelweg #13 dan de kaarten vermelden. Ik fietste meestal om de 10 kilometer voorbij een guest house. Wie een beetje van avontuur houdt, kan de route meer uitbalanceren. Onderweg langs snelweg #13 vind je ongetwijfeld een overnachtingsmogelijkheid in de buurt van je gewenste etappe-eindpunt. Indien de kwaliteit ondermaats is, fiets je gewoon verder naar de volgende overnachtingsmogelijkheid.

De guest houses langs snelweg #13 waren vaak in motelstijl gebouwd. De grote kamers hadden weinig charme maar beschikten wel over airconditioning en een eigen badkamer. Naast de vleugel met de kamers hadden vele motels een vrijstaand restaurant en soms ook een karaokebar gebouwd. De restaurants en karaokebars waren zonder uitzondering gesloten. De ambitieuze investeringen in restaurants en karaokebars rendeerden zo goed als nergens. Vaak was ik de enige gast in de guest houses langs snelweg #13.

 

Mobiele data via een lokale simkaart

img_4110Op aanraden van een badmintonvriend heb ik me een lokale simkaart aangeschaft. Simkaarten worden verkocht in kraampjes met smartphones. Ik betaalde slechts 40.000 Kip (4,69 EUR) voor de simkaart, maar volgens mij kan het nog goedkoper. Vervolgens liet ik er een pakket mobiele data op zetten. Voor amper 10.000 Kip (1,17 EUR) had ik recht op 250 MB data. Er zijn verschillende aanbieders van telecomdiensten in Laos waaronder Unitel en Beeline. Ik koos voor het merk Mphone van het staatsbedrijf Lao Telecom. De dekkingsgraad van Laotel was ruim voldoende. Overal langs de weg had ik ontvangst. Meestal surfte ik tegen een snelheid van 3G. In afgelegen streken had ik minstens een EDGE verbinding (2,5G). Mobiel internet kwam onderweg goed van pas. Zo kon ik de online kaarten van Google Maps raadplegen. Soms had mijn overnachtingsplaats geen wifi. Met de lokale simkaart en het mobiele datapakket kon ik toch in verbinding treden met het thuisfront. Later leerde ik hoe ik mijn smartphone als mobiele hotspot kon gebruiken. Zo kon ik mijn dagelijks blogbericht via mijn tablet publiceren. Het downloaden van de digitale krant ging met 3G ongeveer even snel als via de (trage) plaatselijke wifi. Maar het opladen van een prepaid Laotiaans gsm-nummer is niet vanzelfsprekend. Dat werkt via USSD codes. Ik had geen flauw benul van de USSD codes die Laotel gebruikte. Daarom slaagde ik in Tat Lo pas na de tweede aankoop om het belkrediet in mobiele data te converteren. Toevallig vond ik na mijn thuiskomst op het internet een wiki over prepaid simkaarten: http://prepaid-data-sim-card.wikia.com/ . Deze wiki geeft per land een overzicht van de aanbieders van prepaid simkaarten. Per operator verstrekt de wiki de valabele USSD codes om de simkaart op te laden. Bij mijn volgende fietsreis zal ik voor het vertrek deze wiki raadplegen. Het is immers te laat als je merkt dat je mobiel krediet de bodem heeft bereikt.

 

De staat van de wegen

wp-1479466622977.jpgWaarschijnlijk had ik geluk want ik passeerde geen wegenwerken in uitvoering. Vorig jaar in Cambodja fietste ik geregeld langs wegenwerken. De snelweg was voor enkele honderden meters opgebroken. Terwijl wegenwerkers de ene helft verhardden, reed het verkeer parallel over een stoffige zandstrook met wasbord en putten. Maar overal waar ik in Laos kwam waren de wegen grotendeels afgewerkt. Nochtans worden onverharde wegen in hoog tempo verhard. De Lonely Planet beschreef in haar editie van februari 2014 de 60 kilometer tussen Lak Sao en Ban Tha Lang als een ware helletocht. Omgekantelde vrachtwagens zouden de quasi-verticale beklimmingen van de bochtige grindweg versieren. Anderhalf jaar later was deze weg volledig verhard en de hellingsgraad gefatsoeneerd. In de haast om alle wegen te verharden gebruiken de wegenwerkers vaak minderwaardige materialen. Over een laag pek strooien ze dikke kiezels met een doorsnede van ruim een centimeter. Deze ruwe afwerking verhoogt de rolweerstand gevoelig. Voor auto’s en motorfietsen maakt het weinig uit, hooguit stijgt het brandstofverbruik. Maar op de fiets moest ik merkbaar harder trappen om vooruit te geraken. Mijn Schwalbe Marathon buitenbanden hebben de grove asfaltwegen goed verteerd. Uiteindelijk is ruw verhard nog steeds flink beter dan onverhard. De wegwijzers en plaatsnaamborden zijn steeds tweetalig Laotiaans-Engels.

 

De straathonden

img_4070Zoals overal in Zuidoost-Azië zijn straathonden in Laos talrijk aanwezig. Overdag slapen ze meestal op de rand van de straat. Op hun dooie gemak steken ze de weg over. Voor passanten hebben ze weinig aandacht. Blaffen en achternalopen doen ze haast nooit. In Laos had ik geen schrik van loslopende honden. Daarentegen kunnen de honden in Thailand en in het bijzonder in Ayutthaya een pak agressiever uit de hoek komen. In werkelijkheid heeft het merendeel van de honden een baasje en zijn het dus geen echte straathonden. Ze krijgen van hun baasje de vrijheid om op straat rond te hangen. Laotianen doen niet aan geboorteplanning bij honden. Vaak heeft een gezin twee of meer honden. Dezelfde ‘straathonden’ tref je ook aan in typische familiebedrijven zoals restaurants. Ze lopen vrij rond onder de tafels, en zelfs de keuken is voor hen geen verboden terrein. In guest houses moet je oppassen dat ze niet in je kamer binnenglippen. Evenals de Belgische honden zijn ze nieuwsgierig en zoeken ze je aandacht. Ze besnuffelen je en schuren tegen je benen. Het Instituut voor Tropische Geneeskunde adviseert om contact met loslopende honden te vermijden. De dodelijke ziekte rabiës (hondsdolheid) is immers nog niet uitgeroeid in Laos. In de praktijk bleek dit advies onhaalbaar. De honden luisterden nauwelijks en bleven aandacht zoeken. De incubatietijd voor rabiës duurt tot een jaar, dus ik tel met een bang hartje af. Hoogstwaarschijnlijk volkomen onterecht.

 

img_3339Laos ervoer ik als een genoeglijke bestemming voor fietsreizigers. Het land heeft voldoende afwisseling tussen natuur (watervallen en karstbergen) en cultuur (tempels en stupa’s). De horeca is er supergoedkoop, alleen in Thailand is eten en slapen nog goedkoper. Onderweg zijn er voldoende overnachtingsmogelijkheden om de fietsreis op maat in etappes in te delen. De alomtegenwoordige noedelsoep vormt de ideale lunch voor fietsreizigers. De soep bevat immers veel water, zout en eiwitten. Kortom, ik zie meer dan genoeg redenen om je eigen ‘Tour de Lao’ te maken. Zelfs aan fietsreizigers zonder ervaring in Zuidoost-Azië kan ik Laos warm aanbevelen. Mijn allereerste fietsreis in dit continent ondernam ik ook in Laos. Toen fietste ik van de hoofdstad Vientiane naar het noorden van het land. Achteraf gezien is het plattere zuiden toch iets makkelijker befietsbaar dan het bergachtige noorden.

4 december: De lange terugvlucht

Op een belangrijke vertrekdag zoals vandaag zorgt mijn onderbewustzijn ervoor dat ik me niet overslaap. Ruim een uur voor de wekker werd ik wakker terwijl mijn brein allerlei vertrekproblemen aan het oplossen was. Ik draaide me nog eens om, maar een kwartier voor de wekker afging stond ik alsnog op. Ik nam de tijd om rustig te ontbijten. Nadien trieerde ik mijn bagage. Stipt om 9:30u pikte het gereserveerde busje mij en mijn fietsdoos op met bestemming Suvarnabhumi Airport. Op een zondagvoormiddag was het verkeer rustig. Reeds 35 minuten later kwamen we op de luchthaven aan, precies drie uur voor het vertrek van mijn vlucht.
Volgens de voorwaarden van SWISS kost het transport van een fiets 100 EUR of 150 USD per richting. Dit bedrag moet in de lokale munt betaald worden. Helaas gebruikten de Thai de dollar als referentiemunt. Tegenwoordig is de wisselkoers van de euro bijna gelijk aan de dollar. Ik betaalde 5.380 Baht (142,07 EUR), dat is 1.600 Baht meer dan verwacht.
Na deze financiële tegenvaller ging ik naar de volgende hindernis. Ik moest de fietsdoos afleveren bij de afdeling Oversize Baggage Check-in. Zoals ik nog herinnerde van mijn vorige fietsreis, past mijn fietsdoos niet in de scanner. Ik hergebruikte dezelfde doos, dus ik had het probleem verwacht. De dames van de afdeling keken elkaar aan, niet goed weten wat te doen. Na enkele minuten stuurden ze me terug naar de check-in. De dame die het geld voor het fietstransport had ontvangen, was duidelijk aan het multitasken. Ze telefoneerde voortdurend terwijl ze met haar handen dossiers behandelde. Na 5 minuten vroeg ze plotseling of ik de fiets kon herverpakken. Ik antwoordde dat ik geen alternatief voor de doos had. Eventueel zou ik de fiets even kunnen uitpakken. Zo werd het probleem opgelost. Ik opende de doos, haalde mijn fiets eruit, en plaatste de ligfiets diagonaal op de lopende band van de scanner. De fiets verdween volledig in de scanner maar kwam er aan de andere kant niet uit. De ligfiets zat geblokkeerd. De bediende zette de loopband stil, en met verenigde krachten haalden we de fiets er langs de andere kant terug uit. Ik stak de fiets terug in de doos. Ten slotte boden de dames me tape aan om de doos terug te verzegelen.
wp-1480951873780.jpg
Nadat mijn fiets en ik eindelijk ingecheckt waren, passeerde ik achtereenvolgens de veiligheidscontrole en de paspoortcontrole. Ruim een half uur voor de boarding arriveerde ik aan de gate. Drie uur op voorhand komen was duidelijk geen overbodige luxe als je met een fietsdoos vliegt. De vlucht vertrok met een half uur vertraging naar Zürich. Geen nood, want de vluchtduur werd evenredig ingekort. Een uurtje later vlogen we over de Ayeryarwady delta van Myanmar.
wp-1480951880971.jpg
Drie films en elf uur later landde het vliegtuig voorspoedig op de luchthaven van Zürich. Maar was het nu echt nodig om in de veiligheidscontrole zo streng te zijn op vloeistoffen? Het voelde aan alsof de Zwitsers de veiligheidscontrole in Bangkok niet vertrouwden. Een kleine twee uur later steeg mijn aansluitende vlucht naar Zaventem op. Toen ik in Zaventem na de lange wandeling aan de bagageband kwam, zag ik meteen mijn banaantassen aanrollen. Tevergeefs wachtte ik op de fietsdoos. Nadat de laatste koffer van Zürich van de band was gerold, wendde ik me tot de dienst verloren bagage. Daar wist men ook niet waar mijn fiets was. Ik liet mijn gegevens achter en verliet de bagagehal. Mijn vader pikte me op in Parking 1 en door de vrieskou reden we naar het huis van mijn ouders. Hier had ik vijf weken geleden mijn auto achtergelaten. Helaas had mijn wagen kou gevat en weigerde de blazer van de verwarming dienst. s’Nachts bij -1°C kreeg ik de ruiten niet duurzaam ontdooid. Dus parkeerde ik mijn auto in hun garage en leende ik van hen een wagen om naar huis te rijden. Om 1:15u (7:15u Bangkoktijd) lag ik eindelijk onder een dubbeldik donsdeken in mijn eigen bed.
Fietsstatistieken:
0 km
0 u 0 min
0 km/u

3 december: De markten van Bangkok

Het ontbijtbuffet van het New Siam Riverside Guest House wordt op het buitenterras aan de rivier geserveerd. Buiten ontbijten met zicht op de brede Chao Phraya heeft veel charme. Maar je kan niets op tafel achterlaten of de vogels smullen mee. Ik had het vlaggen toen ik gesneden fruit achterliet om mijn kom müesli bij te vullen.
wp-1480767774787.jpg
De toeristische bezienswaardigheden van Bangkok had ik vorig jaar al gezien. Daarom besloot ik vandaag enkele markten te bezoeken. De overdekte markten in Zuidoost-Azië stralen een bepaalde sfeer uit, en die van Bangkok zijn duidelijk de grootste. Met de rivierboot voer ik naar de Sampeng markt tussen de Chinese en de Indische wijk. Deze nauwe winkelstraat heeft diepe winkels langs beide zijden. Je vindt er allerlei prullaria maar ook stoffen. Ik kocht een stof met een oosters motiefje om een sierkussensloop van te stikken.
wp-1480767802017.jpg
Vervolgens voer ik met de rivierboot verder oostwaarts tot de aansluiting met de Skytrain. Ik nam de Silom lijn van de Skytrain tot het eindstation National Stadium. De ingang van het MBK Center grensde aan de uitgang van de Skytrain. Het MBK Center was geen Zuidoost-Aziatische markt maar een shoppingcentrum van het type Inno en Karstadt. Het shoppingcentrum verkocht dezelfde kledingmerken als bij ons en voor dezelfde prijzen. Als je hier een Adidas T-shirt koopt ben je zeker dat het geen namaak is. Maar dit was niet het type markt dat ik graag bezoek. Daarom nam ik al gauw de kanaalboot richting Pratunam Market. Onderweg at ik vlug iets aan het bootstation.
De Pratunam Market is veel groter dan op de kaart is aangegeven. Na enkele minuten was ik mijn oriëntatie kwijt en dwaalde ik tussen de eindeloze kledingwinkeltjes. De gangen zijn smal en overladen met volk. Met motorfietsen en handkarren werden dozen en zakken vol goederen aan de winkeltjes geleverd. Het resultaat was één grote opstopping. Met veel geduld geraakte ik terug buiten waar ik was binnengekomen.
wp-1480767814833.jpg
Voor de weekendmarkt Chatuchak had ik helaas geen tijd meer. Op een zaterdag zou het er aardig druk zijn. Ik nam de kanaalboot naar de wijk Banglamphu. De eindhalte ligt aan het ander uiterste van de wijk. Dus wandelde ik nog bijna 2 kilometer langs het Democraty Monument, Khao San Road en de tempelsite van Wat Chana Songkhram. Om 15:30u kwam ik eindelijk terug in het hotel. Ik vroeg aan de receptie mijn fietsdoos terug. Voor 435 Baht (11,45 EUR) heeft het hotel mijn fietsdoos een maand in het voormalige massagesalon bewaard. Normaal sukkel ik langdurig aan het losschroeven van de pedaal. Maar toen ik thuis de pedaal eindelijk had losgeschroefd, had ik meteen een korte handleiding geschreven. De how-to informatie werkte uitstekend. Binnen de minuut had ik de pedaal in mijn handen. Nadien draaide ik het stuur en beschermde de fragiele onderdelen met piepschuim. Twee uur later zat de ligfiets terug in de doos.
wp-1480767826354.jpg
Na een snelle douche sprong ik in de schemering voor de laatste keer in het zwembad.
Fietsstatistieken:
0,00 km
0 u 0 min
0,00 km/u

2 december: Ayutthaya –> Bangkok

De wekker blijft een aandachtspunt. Deze morgen heb ik hem weer niet gehoord. Gelukkig heb ik me maar drie minuten overslapen. Evenals gisteren ontbeet ik met 2×2 pannenkoeken. Het guest house serveert het ontbijt normaal pas vanaf 8u. Dat vind ik vrij laat voor een fietsdag. Gisteren vroeg de zus van de gastvrouw of ik morgen naar Bangkok zou fietsen. Ik zei ja en bracht het ontbijtuur ter sprake. De gastvrouw stelde voor om het ontbijt om 7:30u op te dienen. Ik had graag nog een halfuur vroeger ontbeten, maar ik stemde in met het compromis.
Aldus vertrok ik vandaag pas om 8:40u. Ik stak de oostelijke brug over en fietste terug langs de Wat Phanam Choeng en Baan Hollanda naar het zuiden. De verhoogde weg liep door een volledig vlak landschap. Vervang de rijstvelden door gras en koeien, en je waant je in de polders van de Lage Landen.
wp-1480679445886.jpg
De forse wind blies me de eerste kilometers vooruit. Later ging de wind liggen. Na ongeveer 20 kilometer kwam ik aan in het stadje Bang Pa-In. Ik sloeg rechtsaf het centrum in. Ik wilde graag een blik werpen op het gelijknamige koninklijke paleis. Helaas was het omvangrijke kasteeldomein van Bang Pa-In volledig ommuurd en kon ik niets zien. Ik had geen tijd om het paleis echt te bezoeken. Bovendien reisde ik met volle bepakking. Daarom fietste ik terug naar de hoofdweg. Enkele kilometers verder bereikte ik de eerste ‘khlong‘ of kanaal. Tussen Ayutthaya en Bangkok lopen verscheidene noordzuid-kanalen. Parallel met de khlong loopt vaak een weg.
wp-1480679465819.jpg
De weg naast de Khlong Prem Prachakon had slechts één rijstrook in elke richting en was relatief rustig. Ik volgde het kaarsrechte kanaal ongeveer 25 kilometer tot de khlong in een breed kanaal uitkwam. Eén keer liep de weg dood op een grote snelweg. Motorfietsers konden gelukkig onder de snelweg duiken via een tunnel met een hoogte  van amper 1,5 meter. Voor ligfietsers is dit uiteraard geen probleem.
wp-1480679457344.jpg
Even voor de monding stopte ik voor een colapauze. Tijdens de pauze zocht ik het volgende stuk van de route uit. Voorbij de brug over het brede kanaal sloeg ik meteen rechts af om aansluiting te zoeken met de volgende noordzuid khlong. Op de kaart van Maps.me had ik een sluis opgemerkt. Ik hoopte om hierover deze khlong over te steken. De sluis was nog in aanbouw, maar via een smal bruggetje kon ik toch oversteken. Aan de overkant ontdekte ik dat het jaagpad was afgesloten. Noodgedwongen keerde ik terug naar de vorige brug. Heen en terug had ik 5 kilometer omgereden voor niets. Ik zocht mezelf een weg door de universiteitsstad Rangsit naar de eerstvolgende brug over de Khlong Prapa. Op de middag stopte ik aan een restaurant met gestoffeerde houten stoelen. Het restaurant had geen menukaart, maar het A4-formulier van de ober stond vol menukeuzes. Hij stelde kip van de barbecue met kleefrijst voor. Dat lust ik, dus stemde ik in. Vervolgens stelde hij gebakken rijst met varkensreepjes voor. Dat is ook lekker, dus gaf ik weer mijn instemming. Even later serveerde hij beide hoofdschotels. Aan de kip zat meer vlees aan dan de kippen in Laos. De gebakken rijst had een lekkere smaak die ik niet kon thuisbrengen. Lichtelijk overeten rekende ik af. Ik betaalde 180 Baht (5,05 EUR) voor twee hoofdschotels en een cola. Ik klaagde niet, 5 euro voor twee hoofdschotels blijft weinig naar Belgische normen. Voor ik vertrok gaf de zaakvoerder me ongevraagd vier flesjes water cadeau.
Met twee overbodige liters water fietste ik verder. Een paar kilometer verder bereikte ik de brug over de Khlong Prapa. Het kanaal was afgeboord met een betonnen muur en prikkeldraad. Als laagliggende fietser moest ik het kanaalzicht missen. De parallelweg had geen zijstrook. Het drukke verkeer kon me moeilijk voorbijsteken. Het enige positieve punt was de bareel die vrachtwagens efficiënt tegenhield. Het vorige kanaal was toch aangenamer om langs te fietsen.
wp-1480679483618.jpg
Naarmate  ik Bangkok naderde verbreedde de weg en werd het verkeer drukker en drukker.  Na 68 kilometer stond ik in de eerste file. Soms stond ik 3 minuten voor een rood licht te wachten terwijl de seconden op het display aftelden. Ongeveer 10 kilometer voorbij de brug wisselde ik terug naar de Khlong Prem Prachakon. Via de wijk Dusit reed ik het centrum van Bangkok binnen. Om 14:15u na een fietsreis van 1.765 kilometer arriveerde ik terug aan het New Siam Riverside Guest House. In dit hotel had ik begin november mijn fietsdoos achtergelaten.
wp-1480679504296.jpg
Na de douche bracht ik de rest van de namiddag aan het zwembad door. Bij valavond wandelde ik naar het rondpunt aan het einde van Rambuttri Road. Hier bevindt zich mijn favoriete eetkraam dat dikke rijstsoep met gehaktballen en een rauw ei serveert. Er staan heel veel eetkramen in deze wijk, maar dit is het enige dat deze gloeiendhete rijstsoep verkoopt. Toen ik in maart 2015 na mijn fietsreis in Cambodja in de late namiddag het eetkraam bezocht, was het nog in opbouw. Ik had geen tijd om te wachten want ik vloog die avond naar huis. Vorige maand op mijn enige avond in Bangkok was het eetkraam om half zeven helaas uitverkocht. Dus wandelde ik vandaag rond half zes naar het eetkraam. Nu kwam ik op het juiste moment om van de rijstsoep te genieten.
wp-1480679514302.jpg
Fietsstatistieken:
85,92 km
3 u 39 min
23,57 km/u

1 december: Het Unesco-Werelderfgoed van Ayutthaya

Even na acht schoof ik deze ochtend aan de ontbijttafel van het guest house aan. De pannenkoeken waren niet de centimeterdikke lappen die ik de afgelopen weken meermaals op mijn bord kreeg. Ze hadden de gekende dunne Europese textuur, en zo smaakten ze ook. Na het ontbijt plonsde ik nog eventjes in het zwembad, en vertrok met de ligfiets naar de eerste tempel. De Wat Phra Mahathat was meteen een fotogenieke tempelruïne, al was ik er duidelijk niet alleen.
wp-1480598108687.jpg
Wegens het overlijden van de Koning zijn alle tempelruïnes en staatsmusea gratis te bezoeken tot 31 januari 2017. Profiteer ervan, zou ik zeggen. De nog actieve tempels vroegen wel 20 Baht (0,53 EUR) inkom. Wellicht hadden ze dit geld nodig om hun werking te financieren. De naburige tempel Wat Ratchaburana stond half in de stellingen. Dus fietste ik naar de Wat Thammikarat. Naast deze tempelruïne stond een grote verzameling hanenbeelden rond het standbeeld van een zittende koning. Jean-Luc Dehaene zaliger had deze tempel zeker een bezoekje moeten brengen. Naar verluidt verzamelde hij hanenbeelden in zijn tuin.
wp-1480598129797.jpg
Voor de middag bezocht ik nog een laatste tempel ten noorden van het eiland. De Birmezen hadden de Wat Na Phra Meru niet verwoest omdat ze de tempel als artilleriepost gebruikten. Daarom geeft deze tempel een goede impressie hoe de tempelruïnes er in de 18de eeuw en vroeger hadden uitgezien. Na deze tempel lunchte ik in een restaurantje onderweg.
 wp-1480598149466.jpg
Omstreeks 13u arriveerde ik aan de belangrijkste tempelsite. Door een zee van winkeltjes zocht ik mijn weg naar de ingang van de tempel Wihaan Phra Mongkhon Bophit. Deze tempel was helaas gesloten wegens restauratiewerken. Dus wandelde ik verder naar de naburige tempelruïne van Wat Phra Si Sanphet. De drie witte stupa’s (of chedi’s) waren uiterst fotogeniek.
wp-1480598160298.jpg
Vervolgens fietste ik naar het Chao Sam Phraya National Museum. Dit museum stelt een groot aantal boeddhabeelden uit de glorietijd van Ayutthaya tentoon. Maar het museum heeft ook twee schatkamers met massief gouden artefacten die gevonden zijn bij archeologische opgravingen in tempelruïnes.
wp-1480598176293.jpg
Na het museum fietste ik naar het fort Pom Phet in het zuidoosten van het eiland. Het strategisch gelegen fort bewaakt de samenvloeiing van de twee rivieren die van Ayutthaya een eiland maken. Toen ik nadien op de kaart mijn volgende bestemming plande, dacht ik plots aan de fotogenieke tempel van gisteren. Ik was helemaal vergeten om deze tempel te bezoeken. Dus fietste ik meteen naar de tempelruïne Wat Phra Ram in het historische park. Nadien besloot ik naar de laatste en meest afgelegen tempelruïne te fietsen. De site van Wat Chai Wattanaram ligt helemaal in het zuidwesten buiten het eiland. Het zonlicht verflauwde stilaan. In Zuidoost-Azië is dit één van de beste fotomomenten van de dag.
wp-1480598184451.jpg
Om kwart voor vijf vertrok ik huiswaarts. Zeven kilometer verder in het guest house nam ik snel een douche en ontspande in het zwembad.
Fietsstatistieken:
24,12 km
1 u 13 min
19,71 km/u