25 februari: Andoung Tuek –> Tatai

De zachte matras was een verademing. Ondanks de warmte heb ik deze nacht goed geslapen. Om 6:45u stond ik op en ontbeet met noedelsoep in het guest house. Rond 8 uur lag ik op de fiets voor de koninginnenrit van mijn Tour de Cambodge. De afgelopen weken heb ik hoofdzakelijk vlakke ritten gefietst. Vandaag stond de enige bergrit op het programma.

Ik stopte eerst in het dorpscentrum om proviand in te slaan. Volgens de reisgids van Bernadette Speet zou er halverwege de etappe een restaurantje zijn. Ze adviseert evenwel om zelf voor een plan B te zorgen. Dus kocht ik op het kleine marktje een tros bananen en vulde mijn watervoorraad aan tot 2 liter.

De eerste zes kilometers fietsten vlot. Bij de afslag naar een golfterrein begon een zware beklimming van 4 km gevolgd door een afdaling met haarspeldbochten. Nadien werd de weg zwaar glooiend met af en toe een venijnige maar kortere beklimming.

image

De kwaliteit van de weg was redelijk, en dat vergemakkelijkte het klimmen. De weg ging dwars door het regenwoud van het Botum Sakor nationaal park. Een verkeersbord waarschuwde voor overstekende olifanten, die ik helaas niet heb gezien.

Elephant alert

Om 10:20u na 41 km fietste ik het dorpje Trapeang Rung binnen. Ik stopte aan het eerste restaurant dat ik tegenkwam. Op mijn gemak dronk ik een blikje cola, en een half uur later bestelde ik de lunch. Om half twaalf stapte ik terug op de fiets. Ik passeerde zeker een tiental restaurantjes in het dorp. Mijn bananen kon ik dus sparen als krachtvoer.

Het stuk na Trapeang Rung was duidelijk zwaarder. Ik had de indruk dat ik bijna voortdurend klom en dat er nauwelijks afdalingen tegenover stonden. Na 70 km was het eindelijk zover, en mocht ik 4 km dalen. Vlak voor Tatai was er nog een steile afdaling van 3 km.

Omstreeks half drie parkeerde ik mijn ligfiets op de brug over de rivier Tatai in het gelijknamige dorp. Ik belde naar de Rainbow Lodge om mijn aankomst te melden, en twintig minuten later werd ik door een motorbootje opgepikt. Na tien minuten varen kwamen we aan bij de ecolodge aan een zijrivier van de Tatai. Samen met de bootsman sleurde ik mijn ligfiets het steile pad naar de lobby op.

image

De Rainbow Lodge heeft een zevental vrijstaande paalhutten middenin het groen. Eén van de hutten had ik op voorhand geboekt voor 75$ per nacht. Dit is veruit de duurste overnachting van de hele reis, en op het eerste zicht krijg ik er weinig voor terug. Er is geen airco en geen wifi, en uit de douche stroomt alleen koud water. Daarentegen is de ligging superbijzonder. De ecolodge is volledig ingebed in het groen, en het is er extreem rustig. De prijs wordt ook gemilderd door het volpension arrangement, waarbij niet alleen het ontbijt maar ook de lunch en het driegangendiner inclusief zijn.

Rainbow Lodge Tatai

De rest van de namiddag en de vooravond blies ik uit van de zware fietstocht. Tegen dat het driegangendiner om 19:30u werd opgediend, had ik grote honger.

 

Fietsstatistieken:

83,03 km

4 u 29 min

18,53 km/u

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.