24 februari: Veal Renh –> Andoung Tuek

Wegens de harde matras heb ik de voorbije nacht niet zo goed geslapen. Ik moest me telkens herpositioneren om de alomtewegenwoordige vering niet meer te voelen. Om kwart voor zeven stond ik op, en ging ik met de ligfiets ontbijten. In feite was dit overbodig, want na 350 meter zag ik al een ontbijtschuurtje. Hier at ik voor 1$ een bord met heerlijk warme rijst en malse varkensstukjes. De rauwe tomaten- en komkommerschijfjes liet ik zoals gewoonlijk onaangeroerd. Ik vertrouw geen rauwe groenten in de tropen.

Om 8:20u lag ik op de fiets met bestemming Andoung Tuek. De eerste 40 km fietste ik over de drukke snelweg #4. Een gigantische palmolieplantage domineerde het uitzicht. Palmolie is een goedkope grondstof voor de Westerse voedingsindustrie. Dergelijke plantages nemen wel de plaats in van nuttige teelten voor de lokale bevolking.

Na een tijdje werd ik de passerende vrachtwagens en bussen beu, en snakte ik naar een rustigere weg. Bij een drukke weg moet ik voortdurend in mijn spiegels kijken om in de gaten te houden wat er langs achter komt aanrazen. Ik vergelijk dit steeds met het tegenliggend verkeer om tijdig te kunnen inschatten wanneer twee vrachtwagens naast mij zullen kruisen. Mijn wens werd verhoord, want vanaf de afslag naar Sre Ambel en Koh Kong werd het verkeer gedecimeerd. De meeste vrachtwagens en auto’s bleven de snelweg volgen naar de hoofdstad Phnom Penh. Vanaf het rondpunt begon meteen een klim van één kilometer gevolgd door een steile afdaling. Nadien werd de weg zacht glooiend, met afwisselend vlakke en meer heuvelachtige stukken.

Om 10:30u bereikte ik de afslag naar het centrum van Sre Ambel. Ik koos een restaurantje om te lunchen uit waar het bestek en de sausflesjes op tafel stonden. Helaas waren de tafels nog gedekt voor het ontbijt, en kon ik hier niet eten. Terwijl ik een cola dronk, ruimde het personeel de tafels op. Ik fietste vijf kilometer verder tot de brug over de Sre Ambel rivier. Hier was een wegrestaurant waar bussen en minibussen stopten voor de lunch. Op de onderstaande foto markeert de concentratie minibussen aan de rechterkant van de weg de ligging van het restaurant.

Na een lunchpauze van drie kwartier vertrok ik stipt om 12:00u voor de laatste 39 kilometer naar Andoung Tuek. De kwaliteit van het wegdek verminderde. Vaak had men artisanale stukken ingelast: een laag pek bestrooid met grove blauwe kiezels. Omdat er weinig verkeer was, kon ik de slechte stukken soms spookrijdend omzeilen. Om 14:00u arriveerde ik in het dorp Andoung Tuek aan de rivier Phipot.

Ik stelde vast dat het dorp twee eenvoudige guest houses telde, één voor de brug en één na de brug over de rivier. Ik koos het Kim Chhoun Guest House op de linkeroever. De eerste kamer die de eigenaar me toonde had geen ventilator en er kroop een hagedis over de muur naast het bed. Uit eigen beweging toonde hij me een tweede kamer waar wel een ventilator aanwezig was. De bijhorende hagedis heb ik nog niet ontdekt. Voor 8$ nam ik deze zeer eenvoudige kamer. Het sanitair bestond uit een Franse WC en een grote teil water met een klein potje om te scheppen. De bijvulkraan was aangesloten op een reservoir, en verflauwde halverwege mijn koude wasbeurt tot een pisstraaltje.

Na de wasbeurt slenterde ik door het dorp. s’Avonds dineerde ik in het restaurant van het guest house met wat de pot schafte: rijst met een stoofpotje van verschillende soorten vlees en inktvis. Gelukkig doe ik niet mee aan Dagen Zonder Vlees.

Fietsstatistieken:

93,40 km

4 u 5 min

22,82 km/u

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.