Erna: tips voor toekomstige fietsreizigers

Intussen ben ik al enkele maanden terug thuis. Als afsluitend blogbericht wil ik graag nuttige informatie voor toekomstige fietsers delen, zowel aantekeningen over Japan als fietsland, als meer algemene reizigersinfo.

 

Navigeren

Japan heeft een zeer dicht wegennet. Per vierkante kilometer heeft het hooggeïndustrialiseerde Japan gemiddeld 3 kilometer wegen (berekend op basis van cijfers van wegenwiki.nl). Dit is 2 kilometer minder dan het dichtbebouwde België (5 IMG_2369-1024x768km/km²), en vergelijkbaar met Nederland (3,35 km/km²). Voor de landen van mijn vorige fietsreizen, Laos en Cambodja, ligt de verhouding op respectievelijk 0,04 en 0,013 km/km². In deze landen fietste ik vaak dagenlang rechtdoor op dezelfde snelweg. Navigatie was gewoon een kwestie van je positie op de snelweg te bepalen tussen het startpunt en het eindpunt van de etappe. Het dichte wegennet van Japan maakte van navigeren opnieuw een serieuze uitdaging. Ik fietste kriskras doorheen uitgestrekte verstedelijkte gebieden. Op elk kruispunt stoppen en de smartphone bovenhalen zou echt niet praktisch zijn. Daarom investeerde ik op voorhand in een fiets gps.

Avondenlang stippelde ik de route van elke etappe tot in het detail uit. Het merk Garmin biedt gratis Open Street Maps aan via http://garmin.openstreetmap.nl/ . De Open Street Maps van Japan zijn goed uitgewerkt. Helaas ontbreken de hoogtelijnen zoals bij alle gratis kaarten van Garmin. Daarom stippelde ik mijn routes uit met Google Maps in terreinzicht op mijn tweede beeldscherm geopend. Zo kon steeds het reliëf controleren Schermafdruk BaseCampvan de route die Garmin voorstelde. In het programma Garmin Basecamp kan je met de Alt-toets de route verleggen. Meer dan eens raakte de route bij het verleggen in de knoop. Bij de etappe van Toba naar Iga wilde ik niet de kortste weg nemen door het laaggebergte. Helaas begreep Basecamp niet dat ik via een omweg geleidelijk aan naar Iga wilde klimmen. Telkens ik de route versleepte, maakte het programma de knoop erger en erger. Toen de etappeafstand tot 230 kilometer was aangewassen, stond ik de wanhoop nabij. De volgende avond kon ik met hernieuwde moed de knoop ontwarren en de afstand tot 107 kilometer terugbrengen.

Het uitstippelen van alle routes kostte me vele avonden. Maar op het moment zelf was IMG_1570-1024x768dit zeer handig. Ik moest gewoon de aanwijzingen van de fiets gps volgen. Af en toe stopte ik bij een twijfelgeval, in de meeste gevallen omdat twee wegen te dicht naast elkaar liepen. Tijdens de regendagen was ik blij dat ik gewoon de gps kon volgen. Zo kon ik vermijden om in de gietende regen op mijn smartphone de weg te moeten zoeken.

Je kan het ZIP-pakket met alle GPX-routes downloaden via deze link.

 

Fietsen in Japan

Aparte fietspaden zijn er nauwelijks in Japan. Gewoonlijk delen fietsers de infrastructuur met de voetgangers. Vaak geven blauwe verkeersborden deze situatie aan. IMG_1413Op de signalisatie staat de voetganger figuurlijk boven de fietser. De infrastructuur is duidelijk op maat van de voetgangers aangelegd, terwijl fietsers alleen getolereerd worden. Bij elke straat of oprit die het verhoogde ‘voetfietspad’ kruist, gaat het pad steil omlaag en dan weer steil omhoog. Het onderhoud laat ook dikwijls te wensen over, met scheuren en bulten in het asfalt en woekerend onkruid als gevolg. Op deze wijze is het lastig om een tempo aan te houden. Met uitzondering van de stadscentra maken weinig voetgangers en fietsers van de ‘voetfietspaden’ gebruik. Bij een aanzienlijk aantal drukke gewestwegen ontbreekt het IMG_1625‘voetfietspad’ of is het pad in onberijdbare toestand. Dan is het onvermijdelijk om uiterst links op de rijbaan te fietsen. Soms maar niet altijd heeft de weg een zijstrook. Volgens mij zijn Japanse chauffeurs gewend aan fietsers op de rijbaan. Meer dan eens werd ik langs rechts op de rijbaan voorbijgestoken door een lokale wielertoerist op een koersfiets. Voor mij was dit het signaal om zelf ook het ondermaatse voetfietspad te verlaten en op de linkse rijstrook mijn plaats naast de auto’s op te eisen. De talrijke bruggen en viaducten probeerde ik wel via het aparte ‘voetfietspad’ over te steken los van de abominabele kwaliteit. Op de smalle rijstroken van de bruggen kunnen auto’s de fietsers immers niet inhalen zonder de aangrenzende rijstrook te gebruiken. Dit genereerde al snel een file achter mij.

Volgens de wet van het getal is de fietser baas op de jaagpaden langs de rivieren. De autovrije fietspaden op verhoogde dijken zijn grotendeels verhard en meestal in goede IMG_1750-1024x768staat. Ze zijn geweldig om gezwind kilometers te malen door een overwegend ruraal landschap. Langs sommige van deze fietsostrades heeft de overheid voorzieningen voor fietsers gebouwd. De fietsostrade langs de rivier Edogawa bijvoorbeeld heeft een heuse snelwegparking met sanitaire blok, picknicktafels en frisdrankautomaten. Sommige prefecturen doen extra inspanningen voor fietstoeristen. Aan de oostkust heeft de prefectuur Toyama een fietsroute langs haar kustlijn aangelegd. Een blauwe op het asfalt geschilderde markering duidt de fietsroute aan. Voor het autoverkeer is het duidelijk dat ze de weg met fietsers moeten delen. De markering bevestigt aan de fietsers dat ze het vermaledijde ‘voetfietspad’ mogen verlaten om hun plaats op de autoweg op te eisen.

 

Hotelreservaties

Ik landde in het begin van de Gouden Week in Japan. Wegens de vier feestdagen die jaarlijks in de eerste week van mei samenvallen, nemen de Japanners massaal vakantie. IMG_1388-1024x768De stedelingen reizen terug naar hun geboortestreek en bezoeken hun familie. Anderen genieten van een vakantie in eigen land. Treinen en hotels zijn voor de hele week nagenoeg volgeboekt. Daarom besloot ik om mijn hotelovernachtingen voor de Gouden Week ver op voorhand te boeken. Dit lukte prima voor de hotels in de steden. Maar voor de vakantieregio Hakone was ik vier maanden op voorhand al hopeloos te laat. Toen ik de Gouden Week had volgeboekt, ging ik door op mijn elan. Na een maand avondwerk had ik alle hotelovernachtingen voor mijn volledige fietsreis geboekt. Dit spaarde me veel avondwerk uit tijdens de fietsreis zelf. Ik moest niet meer elke avond de mogelijkheden voor de volgende overnachting opzoeken. Het volstond om even op te frissen wat het volgende hotel was. De vroegboekkorting vormde een bijkomend voordeel. Mijn eerste IMG_2190en mijn laatste nacht in Japan bracht ik in hetzelfde hotel door. Vier maanden op voorhand kostte een overnachting in het Hedistar Hotel in Narita 38,40 EUR. Toen ik 40 dagen op voorhand de laatste nacht boekte, betaalde ik voor hetzelfde kamertype plots 50,18 EUR. Natuurlijk zijn er ook nadelen verbonden aan het boeken van alle overnachtingen. Het ontneemt de flexibiliteit om ad hoc het reisplan te wijzigen. Persoonlijk waardeer ik de voordelen van een uitgewerkt reisschema. Maar je hebt niet altijd alles in de hand. Het stormweer in de Baai van Tokyo dreigde mijn reisschema danig in de war te sturen. Gelukkig ging de wind tegen de middag liggen en kon ik alsnog met de ferry de baai oversteken. Zonder pech biedt een uitgewerkt schema meer voordelen dan nadelen.

 

Met een fietsdoos landen in Narita

Het landen met een fietsdoos in Narita had ik toch een beetje onderschat. Ik had nagelaten om op voorhand een luchthaventransfer voor mij en mijn fietsdoos te boeken. Ik ging er te gemakkelijk van uit dat ik een taxibus zou kunnen nemen. Op de luchthaven van Narita zijn de taxi’s strikt gereglementeerd. In de taxiwachtrij stonden uitsluitend zwarte sedans van hetzelfde merk en model. Mijn fietsdoos was veel te groot voor de IMG_1387-1024x768kofferbak van deze identieke taxi’s. Parallel met de taxiwachtrij stond een rij minibussen in allerlei maten en kleuren onder een betonnen luifel. De shuttle bussen waren allemaal gereserveerd. Geen enkele chauffeur van de busjes wilde mij en mijn doos vervoeren. Vervolgens wendde ik me vruchteloos tot het openbaar vervoer. Wegens mijn fietsdoos werd ik zowel bij de spoorwegen als bij de reguliere busdienst geweerd. Als laatste strohalm richtte ik me tot een bagagetransportdienst. Japanse luchthavens bieden een bijzondere dienstverlening aan om je bagage bij je hotel of thuis af te leveren. De bagage komt wel pas de volgende dag aan. Ook voor deze dienst was mijn doos te groot. Uiteindelijk besloot ik om mijn fiets uit te pakken en naar mijn hotel te fietsen. Ik gaf mijn doos bij de bagagedienst in bewaring. In de namiddag keerde ik met de shuttle bus van mijn hotel terug naar de luchthaven om mijn fietsdoos op te pikken. Bijna een halve dag na mijn landing zijn mijn fietsdoos, mijn ligfiets en ikzelf uiteindelijk goed bij het hotel in het centrum van Narita aangekomen. Niettemin had ik me veel ellende kunnen besparen door op voorhand een shuttle bus te boeken.

 

Ik heb echt genoten van mijn fietsvakantie. Japan is op dit vlak een aanrader. Het land biedt verscheidenheid op elk vlak. Van de tempels en kastelen in de steden tot de theeplantages en bamboebossen op het platteland, ik raakte er niet op uitgekeken. Ik heb langs twee zeeën en door de Japanse Alpen gefietst. Van op de hoge jaagpaden naast de rivieren ontdekte ik keer op keer nieuwe dingen. Overal verbleef ik in betaalbare hotels IMG_2072die zich konden meten met Europese standaarden. Japanse particulariteiten als de yukata en het toilet met automatische sproeier maakten elke overnachting bijzonder. Op de futons in de Japanse stijlkamers heb ik doorgaans goed geslapen. De Japanse keuken is enorm veelzijdig en heeft mij steeds gesmaakt. Yakitori was mijn favoriet. Het prijspeil van de horeca ligt in Japan op drievierde van België. Eten en drinken was relatief betaalbaar, met uitzondering van alcohol. Hoge accijnzen maken bier en andere alcoholische dranken kunstmatig duur. Niettegenstaande ik alleen in het land rondfietste, voelde me overal veilig. Op een maand tijd lag ik bijna 98 uren op de ligfiets en legde ik 1.846 kilometer af. Voor mij was de fietsvakantie echt geslaagd. Misschien keer ik over enkele jaren wel terug voor een rondje op de zuidelijke eilanden Kyushu en Shikoku.

Advertenties

1 juni: Naar huis

Mijn vlucht naar huis zou om 10u10 opstijgen. ’s Morgens genoot ik eerst nog van het ontbijtbuffet van het Hedistar Hotel. Tien minuten voor het vertrekuur van de shuttle bus stond ik klaar met mijn fietsdoos en banaantassen. De shuttle bus van het hotel was een groter model dan vorige maand. Er was ruimte voor meer passagiers. Helaas ging dit ten koste van de bagagecapaciteit. Mijn fietsdoos paste niet in het kleine bagagecompartiment. Om 7u30 vertrok de shuttle bus zonder mij.
De receptionist deed zijn best om een oplossing te vinden. Een uur lang wachtte ik machteloos af terwijl de stress toenam. Uiteindelijk kwam om 8u35 de andere shuttle bus aanrijden. Met deze bus was ik vorige maand mijn fietsdoos op de luchthaven gaan afhalen. Dit kleinere busmodel had een veel grotere bagageruimte waar mijn fietsdoos ruimschoots inpaste. Een kleine twintig minuten later zette dit privétransport me af aan Terminal 1 van de luchthaven.
Laat komen heeft ook voordelen. Ik werd meteen geholpen aan de check-in balie. Terwijl drie medewerkers mijn fietsdoos opmaten, checkte een vierde medewerkster mij in. Ze vroeg of ik het gewicht van mijn fietsdoos kon verminderen. Tot 23 kilogram mocht de doos gratis meevliegen, ofschoon de afmetingen van de doos het maximum ver overschreden. Ik kon evenwel niet in een handomdraai drie kilogram van mijn ligfiets strippen. Dus betaalde ik met mijn kredietkaart een toeslag van 150 $.
Vervolgens troonde de check-in medewerkster me mee naar de afdeling ‘Oversized Baggage’. Mijn doos was hier al aangekomen. De security gebood me om de fietsdoos te openen. Geholpen door de security medewerkers haalde ik de ligfiets half uit de doos. De security inspecteerde nauwgezet mijn fiets. Ze vielen over de luchtdruk achtervering. Ik legde hen uit dat de vering een overslagklep heeft. Bij overdruk zal de luchtdrukcylinder niet ontploffen maar lucht lossen. De security vertrouwde het niet met uitzondering van een jongeman die zelf een mountainbike had. Hij probeerde zijn collega’s gerust te stellen. Voor de zekerheid wilden ze toch de toestemming van SWISS hebben. Tien lange minuten wachtte ik op de toestemming terwijl de jongeman mij geruststelde. Bij SWISS namen ze gelukkig hun verantwoordelijkheid toen ze uit Tokyo gebeld werden over een rare fiets met luchtdrukvering. Het akkoord kwam er om 9u32, precies acht minuten voordat de boarding zou beginnen. Ik repte me naar de security check. Gelukkig was het uiterst kalm op de luchthaven. Precies om 9u40 sloot ik me aan de gate aan bij de rij mensen die op de boarding wachtten. Toen ik op het vliegtuig zat verdreef de grote opluchting de stress van de voorgaande uren. De eerste vlucht naar Zürich vertrok zonder vertraging.
De volgende twaalf uren verdreef ik de tijd met lezen en films kijken. De aansluiting naar Zaventem vertrok met ruim 50 minuten vertraging. Mijn banaantassen rolden als een van de eerste van de bagageband. De fietsdoos en ik kwamen bijna gelijktijdig bij de afdeling ‘Oversized Baggage’ aan. Mijn vader pikte me op in Parking 2. Ik schoof bij mijn ouders aan tafel terwijl we ondertussen bijpraatten. Na het eten haalde ik mijn ligfiets uit de doos en reed ik met de wagen naar huis.
Tijdens het uitpakken voelde ik de vermoeidheid van de lange dag opkomen. Nog douchen en het laatste blogbericht publiceren, en ik kan eindelijk in bed kruipen. Ongetwijfeld zal ik van deze fantastische fietsreis dromen. Japan heeft immers een onvergetelijke indruk nagelaten.
Fietsstatistieken:
0 km
0 u 0 min
0 km/u

31 mei: Tokyo –> Narita

Voor de laatste etappe van mijn fietsreis stond ik wat vroeger op dan de afgelopen dagen. Na het bereiken van de finish moest ik mijn ligfiets terug in de fietsdoos steken. Ik liet de sleutel van het appartement achter in de brievenbus en wandelde naar de fietsenstalling van het metrostation. Ook de derde nacht op rij had mijn ligfiets overleefd. Maar nu ik dichterbij kwam merkte ik de papieren kennisgeving op die iemand gisterennamiddag rond mijn remkabel had geniet. Blijkbaar mogen alleen geregistreerde fietsen op de fietsenstalling geparkeerd worden. Mijn ligfiets is hier in Japan natuurlijk onbekend en nergens geregistreerd. De kennisgeving dreigde met een boete van 3.000 ¥ (23,53 €) en de verwijdering van mijn fiets. Gelukkig had ik dit binnen de 24 uur gezien.
Ik trok de kennisgeving los en stapte op de fiets. Vier kilometer verder bereikte ik Route #357 naar Chiba. Deze drukke weg lag aan weerszijden van een expresweg op hoge poten. Soms leek het dat er nog meer wegen parallel liepen. Gelukkig had Route #357 een afgescheiden fietspad. Bij de talrijke knooppunten met even drukke wegen moest ik telkens een fietspuzzel oplossen. Hoe steek ik over? Vaak kon ik met behulp van fiets- en voetgangersbruggen oversteken. Soms moest ik een eindje de dwarsbaan volgen tot het eerstvolgende verkeerslicht.
Route #357 volgde de kustlijn van de Baai van Tokyo. In de delta van Tokyo monden een dozijn grote en kleine rivieren in de baai uit. Regelmatig klom ik steile bruggen op tot het niveau van de hoge expresweg. Boven op de brug had ik dan een uitzicht op de skyline van Tokyo. Ter hoogte van Disneyland kon ik van op een brug het megahotel van het Disney Resort zien. Meer kon ik helaas niet zien van Disneyland, want ik fietste aan de verkeerde kant.
Na 32 kilometer verliet ik de drukke Route #357. Ik ging voor een laatste keer een beproefde tactiek toepassen en op een jaagpad naast een rivier fietsen. Een paar kilometer verder bereikte ik de rivier Hanami. Meteen had ik de drukte van de stad achter mij gelaten en fietste ik midden in de natuur. Op een paar kilometer na was het rustige fietspad helemaal geasfalteerd.
In de buurt van de stad Sakura verbreedde de rivier. In het vlakke land kreeg ik plots een fata morgana. Ik passeerde een oer-Hollandse windmolen alsof ik in pakweg Zaandam of Uitgeest aan het fietsen was. Uit nieuwsgierigheid stopte ik. Volgens het informatiepaneel had de Nederlandse overheid de windmolen ‘De Liefde’ in 1994 aan de stad Sakura geschonken wegens de veertigste verjaardag van de stad. Ik word volgend jaar ook veertig. Beste Nederlanders, krijg ik dan ook een windmolen voor mijn verjaardag?
Na 71 kilometer verliet ik de rivier terwijl de regendruppels geleidelijk aan talrijker werden. Even verderop stopte ik aan een eenvoudig noedelrestaurant. Na de lunch was de lichte bui over en begon ik aan de laatste acht kilometers van mijn fietsreis. Een korte beklimming bracht me op het plateau van Narita. Even later fietste ik langs een brede laan door de buitenwijken. In het steile centrum van Narita stuurde de gps me een doodlopende parking in. Wat de gps als een weg zag, was in werkelijkheid een steile trap omlaag. Ik volgde dan maar een winkelstraat die uitkwam aan het tempelcomplex dat ik een maand geleden op mijn eerste dag in Japan had bezocht.
Iets na twee uur arriveerde ik terug aan het Hedistar Hotel. Ruim 1.800 kilometer geleden was ik hier aan mijn fietsreis begonnen. De receptioniste herkende me nog. Na het inchecken vroeg ze spontaan of ik mijn grote doos terug wilde hebben. Met lichte spijt stak ik mijn ligfiets in de fietsdoos. Ik had nog wel verder willen fietsen, maar ja, aan alles komt een einde.
Fietsstatistieken:
80,24 km
4 u 13 min
19,06 km/u

30 mei: Tempels en schrijnen in Tokyo

Na de musea van gisteren wilde ik vandaag een selectie van tempels en schrijnen verkennen. Ook vandaag verkoos ik de metro boven de ligfiets. Ik had nog een extra reden. Volgens de weersvoorspelling zou het vandaag een regendag worden. Voordat ik in Tsukishima ondergronds ging, wierp ik een blik op de fietsenstalling van het station. Hij stond er nog! Mijn eerste bestemming was geen tempel of schrijn maar een grote tuin. De Hamarikyu tuin was vroeger een paleistuin van de shogun. Tegenwoordig is de tuin aan drie kanten omheind door wolkenkrabbers.
Ik wandelde een rondje in deze tuin en spoorde met de metro een halte verder. Hier bezocht ik het Zojo-ji tempelcomplex. Vroeger was het de familietempel van de shogun. Hun mausoleum van de shoguns en hun familie stond op deze site. De tempel werd helaas verwoest tijdens de Tweede Wereldoorlog en nadien terug opgebouwd. De roodwitte Eiffeltorenkloon van de Tokyo Tower overschaduwt de Zojo-ji tempel.
Na een snelle lunch nam ik de metro naar de wijk Asakusa. Bij de populaire Senso-ji tempel mengde ik me in de massa. Een pagode van vijf verdiepingen fungeerde als blikvanger. Alle tempels op de site waren dieprood geschilderd. Op de terugweg sloeg ik impulsief af in een overdekte winkelstraat. Een beetje verder liet me verleiden en kocht ik een vers gebakken visvormig gebakje met een vulling van zoete aardappelen. Door het volgen van de winkelstraat was ik afgedwaald. Daarom moest ik tweemaal overstappen om mijn volgende en controversiële bestemming te bereiken.
Het Yasukuni schrijn herdenkt de Japanse soldaten die sneuvelden in de oorlogen sinds het midden van de negentiende eeuw. De doden herinneren is op zich een eerbaar doel. In België liggen vele militaire begraafplaatsen van alle partijen die in beide wereldoorlogen hier gestreden hebben. Maar het Yasukuni schrijn eert ook enkele belangrijke oorlogsmisdadigers uit de Tweede Wereldoorlog. De buurlanden van Japan die in de oorlog zwaar hebben geleden, vinden dit niet kunnen. Als een Japans politicus van nationalistische signatuur dit schrijn bezoekt,  dan staan de Aziatische buren op hun achterste tenen. Maar ik ben gewoon een nieuwsgierige toerist. Mijn bezoek aan het Yasukuni schrijn wekte geen controverse op. Het schrijn ligt wel zeer gevoelig. Voorbij de ‘torii’ (pi-vormige poort) op de onderstaande foto mocht niemand foto’s maken.
Om half vier vertrok ik naar het volgende schrijn. Een half uur later na twee metro’s en twee keer een halve kilometer wandelen kwam ik bij het Nezu-jinja schrijn aan. Dit was een rustig en kleinschalig complex. Aan de zijkant stond er een arcade van rode ‘torii’, maar die was lang niet zo indrukwekkend als de kilometerslange arcade bij het Fushimi Inari schrijn in Kyoto. Persoonlijk vond ik het poortgebouw het mooiste.
Op het einde van mijn bezoek aan Nezu-jinja begon het meer en meer te druppelen. Ik haastte me terug naar het metrostation vóór de regenbui helemaal zou losbarsten. Terwijl ik ondergronds naar huis reed, begon het bovengronds te gieten.
Fietsstatistieken:
0 km
0 u 0 min
0 km/u

29 mei: Drie musea in Tokyo

Slechts twee dagen heb ik om Tokyo te verkennen. Overmorgen fiets ik terug naar mijn startpunt Narita. Vandaag wilde ik enkele musea bezoeken. In principe kan ik met de ligfiets overal naartoe fietsen. Tokyo heeft evenwel dezelfde fietsonvriendelijke attitude als Kyoto. Je mag je fiets alleen op de schaarse officiële fietsenparkings achterlaten. Doe je dit niet, dan riskeer je een boete en een administratieve zoektocht naar je verwijderde fiets. Daarom besloot ik om me met het uitgebreide metronetwerk te verplaatsen. Deze morgen controleerde ik eerst of mijn ligfiets nog op de fietsenparking van het metrostation stond. Vervolgens daalde ik de trappen af en kocht aan de automaat een dagpas voor 900 ¥ (7,15 €). In Tokyo baten twee maatschappijen metrolijnen uit. Tokyo Metro is de grootste met negen lijnen. Maar de vier metrolijnen van Toei liggen strategisch goed gepositioneerd. In het metrostation van Tsukishima vlakbij mijn appartementje kruist een metrolijn van Toei met een lijn van Tokyo Metro. Daarom investeerde ik in de duurdere combi-dagpas van beide maatschappijen. Een dagpas voor alleen de metrolijnen van Tokyo Metro is 300 ¥ (2,39 €) goedkoper. De naamgeving van de metrolijnen en de stations is inventief gestructureerd en ook voor westerlingen glashelder. Elke halte heeft een letter die verwijst naar de metrolijn en een volgnummer. Een kruispunt heeft dus twee codes. Tsukishima heeft bijvoorbeeld de codes Y21 en E16. Zo zie je meteen waar je bent en welke richting je uit moet. Bovendien heeft ook elke uitgang van het metrostation een nummer. Op Google Maps kan je zien waar je precies boven de grond zal komen.
Eerst spoorde ik naar het Toppan Printing Museum. Beroepshalve draagt dit private museum mijn grote interesse weg. Net na de openingstijd was ik de enige bezoeker. In de kelder kocht ik een ticket voor 300 ¥ (2,39 €). De lange inleidende hal hing vol reproducties van kleitabletten over oosterse en westerse handschriften tot gedrukte boeken en prenten. In de vaste opstelling van bijna 20 jaar oud lag een mengeling van facsimiles en authentieke objecten. Er lag zowaar een ‘Cruydt-boeck’ van Dodoens tentoongesteld. Dit was niet het enige object van de Plantijnse drukkerij uit Antwerpen. In een hoek van de kelderzaal stond een replica van een drukpers uit dezelfde drukkerij. Een identieke tweelingzus van deze replica bevindt zich in het Museum Plantin-Moretus in Antwerpen. Ze wordt er nog dagelijks gebruikt voor drukdemonstraties. Daarentegen stond de Toppan replica in een statisch decor dat de Plantijnse drukkerij nabootste. Op een scherm speelden de oude filmpjes over drukken en lettergieten van het Antwerpse museum. Ik had graag een foto willen tonen, maar helaas was fotograferen strikt verboden in heel het Printing Museum.
Om 11 uur ging ik terug ondergronds. Na twee keer overstappen bereikte ik het volgende museum. Het Tokyo National Museum exposeert een groot aantal topstukken van Japanse kunst en toegepaste kunst. De toegangsprijs van 620 ¥ (4,75 €) was een koopje. In Kyoto en andere plaatsen had ik al heel wat topstukken gezien. Niettemin was het Nationaal Museum de moeite waard. Niet alleen de beeldende kunsten kwamen aan bod. De vaste opstelling had ook oog voor zwaarden en porselein.
Na mijn bezoek wandelde ik door het Ueno park terug naar het Ueno station. Tegenover het station slurpte ik snel een kom noedelsoep met tempura-garnalen naar binnen voor 460 ¥ (3,65 €). Vervolgens nam ik de metro naar het Edo-Tokyo Museum. Dit is het stadsmuseum dat de geschiedenis van Tokyo sinds het jaar 1600 vertelt. Edo is de oude naam van Tokyo. Net als het MAS in Antwerpen is het Edo-Tokyo als een landmark gebouwd. Het gebouw lijkt op een gigantische salontafel op vier dikke poten. In een hoogbouwstad als Tokyo valt het als landmark helaas nauwelijks op. Ik kocht beneden een ticket voor 600 ¥ (4,76 €). Vervolgens ging ik met de lange roltrap naar boven. Centraal in de grote hal staat een reproductie van de centrale brug van het oude Edo als blikvanger. Het verhaal van het museum boeide me wel. Maar de interessante gegevens op de vele panelen waren eentalig Japans op de titel en de samenvatting na.
’s Avonds was ik op restaurant uitgenodigd door een Japans echtpaar en hun oudste dochter. Een wederzijdse kennis had ons in contact gebracht. De supervriendelijke Japanners hadden me voor en tijdens mijn fietsreis al bijgestaan met informatie en advies. Tonijn was de leidraad van het menu. Thuis koop ik wel eens een blikje tonijn. Ik was vergeten hoe enorm groot die vissen in werkelijkheid zijn. De ober diende een groot bot van zeker een halve meter lang op. Het donkerrode rauwe vlees plakte nog aan het bot. Met een schelp schraapten we de fijne laag vlees van het bot. De rauwe vis smaakte heerlijk. Nadien diende de ober een even groot bot op. Nu was de dikke laag vlees gegrild. De stukken vis waren boterzacht en smolten bijna op mijn tong. Voordien en tussendoor werden veelzijdige aperitiefhapjes en tussendoortjes geserveerd. Wie toevallig in Tokyo is en het ook eens wil proeven, zie www.jipe.jp. Ik kan het zeker aanraden.
Terwijl we aten en frequent van nieuwe hapjes werden voorzien, praatten we over mijn fietservaringen in Japan. Uiteraard dwaalde het gesprek ook af naar andere onderwerpen. Na de afsluitende thee wandelden we door de nabije Ginza wijk. Deze buurt is vooral bekend als centrum voor de luxemode. Maar we wandelden ook langs het belangrijkste Kabuki-theater van Tokyo. Aan een metrostation gingen we terug elk onze eigen weg, en nam ik afscheid van deze superfijne mensen.
Fietsstatistieken:
0 km
0 u 0 min
0 km/u

28 mei: Satte –> Tokyo

Na drie dagen fietsen zou ik deze namiddag eindelijk in de hoofdstad Tokyo aankomen. Eerst ontbeet ik in de ontbijtruimte van het zusterhotel Green Core +1 aan de overkant van de straat. De laatste etappe naar Tokyo is amper 70 kilometer lang. Ik mocht pas vanaf 15 uur in mijn appartementje. Daarom treuzelde ik na het ontbijt om te vertrekken. Omstreeks half tien lag ik dan toch op de ligfiets. Zes kilometer verder zag ik de rivierdijk liggen.
Nog twee kilometer verder fietste ik op het autovrije fietspad bovenop de dijk. Bij momenten had het fietspad de breedte van een autoweg. Een paar keer passeerde ik een rustplaats voor de fietsers met sanitaire blok en frisdrankautomaten. Langs de Edogawa rivier had de overheid heel wat geld in het fietstoerisme geïnvesteerd.
In het stadje Shibamata verliet ik de rivier om een restaurant te zoeken. Wat op Google Maps een restaurantbuurt leek, was in werkelijkheid een wandelstraat naar een tempelcomplex met bovenlokale aantrekkingskracht. Het straatje had een hoge concentratie aan souvenir- en delicatessenwinkels. De meeste restaurants serveerden ‘unagi’ (paling). Om de hoek vond ik toch een goedkoop Chinees restaurant. Voor 680 ¥ (5,32 €) nam ik het lunchmenu met een lekkere kom soep en dumplings met varkensvlees. Er was zelfs een dessertje bij. Na de lunch bezocht ik de houten tempels van de Taishakuten Daikyoji tempelsite met de banaantassen op mijn schouder.
Op verzoek van de fiets-gps verliet ik na 54 kilometer de Edogawa rivier. Vervolgens loodste de gps me 17 kilometer lang door de voorsteden naar het eiland Tsukuda in de Baai van Tokyo. Op honderd meter van het metrostation van Tsukishima had ik via AirBnB een appartementje gehuurd. Ik parkeerde mijn ligfiets op de fietsenparking van het metrostation.
Ik viste de sleutel uit de brievenbus, en even later opende ik het dubbele slot van het eenslaapkamerappartement. Na de douche wandelde ik naar twee supermarkten. Geen van beide verkocht ontbijtgranen. De supermarkt in Kyoto had verscheidene soorten cruesli en cornflakes in haar aanbod. Daarom verwonderde het me dat ik helemaal geen ontbijtgranen aantrof. Gelukkig ben ik stilaan op het einde van mijn fietsreis. Op het einde van de week kan ik thuis zoveel muesli eten als ik wil. Ik kocht een alternatief ontbijt en wandelde terug naar het appartement.
In de lift van het appartementsblok viel mijn oog plots op een sticker tegen ‘vacation rental’ van appartementen. Vakantieverblijven verhuren is in deze blok verboden. Ik zal me de komende dagen low profile houden. De buren zullen van mij geen last hebben. Eigenlijk ben ik zelf een beetje slachtoffer. De eigenaar van het appartement had me immers niet van het verbod op de hoogte gebracht. Niet ik ben in fout maar de eigenaar. Hopelijk loop ik de syndicus niet toevallig tegen het lijf. Ik heb geen zin in moeilijkheden. In steden van massatoerisme zoals Barcelona en Amsterdam is AirBnB inderdaad een grote plaag. De lokale inwoners lijden onder de overlast en de druk op de huurmarkt. Hier in de miljoenenstad Tokyo lijkt AirBnB voor de huurmarkt een druppel op een hete plaat. Maar ik begrijp uiteraard dat de permanente flatbewoners regelmatig overlast ervaren van luidruchtige en zatte toeristen. Het is aan mij om te bewijzen dat het ook anders kan.
Fietsstatistieken:
71,00 km
3 u 41 min
19,28 km/u

27 mei: Takasaki –> Satte

In Takasaki had ik een kamer zonder ontbijt geboekt. Maar de prijs voor het ontbijtbuffet van het Park Inn Hotel bleek zeer schappelijk te zijn. Gewoonlijk kost een hotelontbijt in Japan tussen de 700 en 1.700 ¥ (5,49 tot 13,32 €) met 1.000 ¥ (7,84 €) als de meest gebruikelijke prijs. Hier in het Park Inn Hotel ontbeet ik ‘all you can eat’ voor amper 500 ¥ (3,92 €).
Via de stationsbuurt verliet ik Takasaki. Even later fietste ik op de drukke Route #17. Deze semi-snelweg gaat recht naar Tokyo. Een wegwijzer informeerde me dat het nog maar 101 kilometer tot Tokyo was. Ik was evenwel niet van plan om de kortste weg te nemen. Na enkele kilometers kruiste de snelweg de rivier Kabura. Hier sloeg ik af naar het autovrije fietspad op de dijk. Het autovrije fietspad naast de rivier zal me tot in het hart van de metropool Tokyo brengen. Onderweg zal de rivier nog een paar keer van naam veranderen na een samenvloeiing of afsplitsing van andere rivieren.
Op een zonnige zondag had ik van op de hoge dijk een goed zicht op de vrijetijdsbesteding van de Japanners. De rivierbeddingen zijn hier veel breder dan in Vlaanderen. Op de vlakke landstrook tussen de rivier en de dijk was er ruimte zat voor allerlei sportinfrastructuur. In de eerste plaats fietste ik voorbij baseballvelden en in mindere mate voetbalvelden.  Ik passeerde ook drie echte golfterreinen, niet de compacte golfterreinen van twee voetbalvelden groot, maar de enorme grasvelden waarin men met een golfkarretje van de ene hole naar de andere rijdt. Japanners zijn ook gepassioneerd in vliegen en vliegtuigen. Ik fietste voorbij een dozijn grasveldjes waarin Japanners met een afstandsbediening miniatuurvliegtuigen in de lucht bestuurden. Op andere plaatsen gingen Japanners zelf de lucht in met een parapente. Sommige hadden een propellor op hun rug gebonden om rond te vliegen. Op een strook van twee kilometer lang had men een zweefvliegveld aangelegd. Voor mijn ogen zag ik een zweefvliegtuig met een lier opstijgen.
Het fietstoerisme is in Japan nog lang niet zo ontwikkeld als in Vlaanderen. Hier vind je op de dijk geen fietscafé’s waar je op het terras een trappist kan drinken of een hapje kan eten. Na de middag verliet ik de dijk om een restaurant te zoeken. Volgens Google Maps zouden er vier restaurants in het dorp zijn, maar alleen het vierde was open. Ik at een kom noedelsoep terwijl de andere gasten luide commentaar gaven op het televisieprogramma.
Na 80 kilometer verliet ik de rivier om het hotel op te zoeken dat ik voor deze nacht had geboekt. Plots fietste ik terug tussen de rijstvelden terwijl ik vandaag alleen nog maar groenten en andere graansoorten had gezien. Even voor vier uur kwam ik bij het Green Core Hotel in het stadje Satte aan. Vannacht slaap ik in een zakelijke kamer in Japanse stijl. De leefruimte is op een verhoogd platform. In het midden van de kamer bedekt een luik een vierkant gat in de vloer. Op deze wijze kan je als gast kiezen hoe je wil zitten. Ofwel zit je op zijn Japans aan de lage tafel, ofwel doe je het luik open en kan je je benen hierin kwijt. Zo lijkt het alsof je aan een normale tafel zit. Voor je gaat slapen doe je het luik toe en leg je de dunne matras er op.
Fietsstatistieken:
90,38 km
4 u 29 min
20,18 km/u